Ελευθέριος ο θαυμαστός και ένδοξος Ιερομάρτυρας έλαμψε ως φωτεινό αστέρι κατά το δεύτερο ήμισυ του δευτέρου αιώνος. Οι γονείς του πλούσιοι και ευγενείς και ως την πίστη ευσεβέστατοι. Η μητέρα του Ανθία διδάχτηκε την Αλήθεια από μαθητές του Αποστόλου Παύλου. Από την μητέρα του έλαβε το όνομα Ελευθέριος και τον ανέθρεψε ευσεβώς. Ο πατέρας του πλούσιος, κοιμήθηκε μετά από λίγο καιρό από την γέννηση του Ελευθερίου. Έτσι έμεινε με την μητέρα του, η οποία τον έδωσε εις τον Αρχιερέα της Ρώμης για να του μάθει τα ιερά γράμματα.

Η διεθνής κοινότητα έκανε ένα πολύτιμο δώρο εις την Ελλάδα. Η διεθνής οργάνωση ΟΥΝΕΣΚΟ για τον πολιτισμό, για την ειρήνη κ.λπ. με ομόφωνη απόφαση  του Εκτελεστικού Συμβουλίου  της  έκανε το δώρο- πρόκληση σε μας τους Έλληνες. Μας έκαναν υπερήφανους, αλλά συγχρόνως, μας έφεραν σε δύσκολη θέση μας επιφόρτισαν με ευθύνες.

Κακοποίηση ζώων: Ο Μεσαίωνας συνεχίζεται…

Ο Ανδρέας ο Πρωτόκλητος ήταν φτωχός και αγράμματος ψαράς . Ήταν γιός του Ιωνά  και αδελφός του πρωτοκορυφαίου Πέτρου. Γεννημένος στην πόλη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας περί του 5 με 10 μ.Χ. Ευσεβής Ιουδαίος με ελληνικό όνομα. Υπήρξε μαθητής του Ιωάννη Προδρόμου, όπως και ο ευαγγελιστής Ιωάννης. Όταν μια μέρα συνάντησαν τον Χριστό και ο  Πρόδρομος τους είπε «ίδε ο αμνὸς του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου», άφησαν τον Πρόδρομο και ακολούθησαν τον Ιησού και παρέμειναν μαζί Του όλη την ημέρα. Χαρούμενος ο Ανδρέας ενημέρωσε τον Πέτρο για την συνάντηση.

Ο νους έχει τη δυνατότητα να φανταστεί σχήματα και εικόνες ξεπερνώντας τα οπτικά όρια που του δίνουν τα υλικά ερεθίσματα ή (ακόμη πιο σωστά) δημιουργώντας φαντασιακά έννοιες που σχηματοποιούν την ύλη, όταν δεν είναι πλήρως ορατή. Υπό αυτή την έννοια, ο νους είναι σε θέση να συμπληρώσει τα κομμάτια τη ύλης που δεν βλέπει γνωρίζοντας εκ των προτέρων τις έννοιες που τα αναπαριστούν: «Έτσι, όταν ο νους σκέφτεται τις αφαιρέσεις, σκέφτεται τις μαθηματικές έννοιες ως ξέχωρες από την ύλη, παρόλο που δεν είναι ξέχωρες από αυτή. Γενικά, ο νους, όταν ενεργεί, είναι τα ίδια τα αντικείμενά του»

Μετά τις τρεις εκθέσεις, «Πως πέρασα την πρώτη μέρα στο σχολείο.», «Ένα λάθος μου!» και «Μια χειμωνιάτικη λιακάδα.», δημοσιεύουμε άλλο ένα γραπτό του ίδιου μαθητή – τραγικά επίκαιρο.

«Στη διανοητική ψυχή […] οι εικόνες είναι όπως τα συναισθήματα. Κι όταν η ψυχή βεβαιώσει ή αρνηθεί το καλό ή το κακό, αποφεύγει ή επιδιώκει. Γι’ αυτό η ψυχή ποτέ δε σκέφτεται χωρίς εικόνα. Έτσι και ο αέρας· προκαλεί στην κόρη του ματιού κάποια μεταβολή και αυτή επηρεάζει κάτι άλλο· το ίδιο γίνεται και με την ακοή· το τελευταίο που επηρεάζεται, όμως, είναι ένα και συνιστά μια μοναδική μεσότητα· αλλά με πολλαπλή την ουσία της» (431a 15-21).

«Σαρδελάδες» οι Πρεβεζiάνοι, «παγουράδες» οι Γιαννιώτες», «λασπιάδες» και «μαυρογόνατοι» οι καμπίσιοι Ηπειρώτες. Δεν είναι κωμωδία του Αριστοφάνη, αλλά η Ήπειρος του περασμένου αιώνα, όπου ο γλωσσικός πόλεμος καλά κρατούσε! Αν νομίζετε ότι οι Έλληνες ανέκαθεν έβλεπαν τη χώρα ενωμένη, μάλλον ξεχνάτε τον κανόνα: Κάθε τόπος είχε τον δικό του τρόπο να «στολίζει» τον γείτονα. Ποιοι ήταν, λοιπόν, οι «κιόηδες» που τους κορόιδευαν στον στρατό;

Ένας από τους ελάσσονες εκπροσώπους της Ρομαντικής Σχολής των Αθηνών υπήρξε ο ποιητής Θεόδωρος Ορφανίδης. Ο Ορφανίδης γεννήθηκε το 1817 στην Σμύρνη, αλλά τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στην Σύρο και την Τήνο. Πέθανε στην Αθήνα στις 5 Αυγούστου του 1886.

Το να περπατήσεις στο πεζοδρόμιο μιας πόλης, και ειδικά της Αθήνας, είναι από μόνο του μια πολλαπλή πρόκληση, ένας πραγματικός άθλος, αφού δεν ξέρεις ποιους από τους πάμπολλους και απρόβλεπτους κινδύνους θα αντιμετωπίσεις.