«Χέρι που δεν πάρει, τόπος δεν αδειάζει.»

Το σύστημα εγκλεισμού των γυναικών εγκαταστάθηκε σταδιακά, μέχρι που απαγορεύτηκε η παρουσία τους στον δημόσιο χώρο, ήδη από την εφηβεία, επομένως και στον χώρο της γνώσης και του πολιτισμού, της εργασίας και του ελεύθερου χρόνου. Για όσους ήθελαν να επιβάλουν αυτό το σύστημα, έπρεπε να αποτρέψουν την ανάμειξη των φύλων και ο μόνος τρόπος για να το επιτύχουν ήταν να αποκλείσουν όχι τους άνδρες αλλά τις γυναίκες.

«Όποια των φύλλων η γενιά τέτοια και των ανθρώπων».

Ένα γεγονός της επικαιρότητας μπορεί να αποτελεί κίνδυνο όσο και ευκαιρία. Κίνδυνο να εξαντληθεί το ενδιαφέρον μας σε σχόλια για τα προϊόντα της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Αλλά και ευκαιρία να μελετήσουμε σοβαρότερα τους μύθους που διαμόρφωσαν το ιστορικό και αισθητικό πρόταγμα του πολιτισμού μας.

Η κοινή λογική δεν είναι τόσο κοινή

Αίας, ένα σύμβολο της ελληνικής ευγένειας

Ο Παλαμήδης και το κάθαρμα της Ιθάκης

Υπήρχι σειρά σι όλα ιτότις. Ου τρανύτιρους στου σαμάρ, ου μκρότιρους στα καπούλια. Του πιδί στου σαμάρ, του κουρίτσ’ πίσου. Άμα στου σαμάρ κάθουνταν ου γουνιός, σφήνουνι του μκρότιρου του κούτσκου μπρουστά στα πουδάρια τ’ κι του μκρότιρου στα καπούλια. Υπήρχαν όμους κι τσινιάρκα πράματα, που δεν έστριγαν στα καπούλια.

Η Σατραπεία

Ψευδαίσθηση ταξικής ανόδου