Ωστόσο, επιχειρώντας να κρίνουμε τα παρελθόντα και τα μακρινά σύμφωνα με τα κοντινά και τα τωρινά, σκοντάφτουμε αμέσως σε διαφορές που φαίνονται μεγάλες.

Στην αρχαία Ελλάδα η τραγωδία συνιστά μορφή αισθητικής κορύφωσης αναφορικά με την εναρμόνιση της ατομικής και συλλογικής/κοσμικής μοίρας…

Στις 22 Μαΐου 2017, ο Δημήτρης Τζήκας, διαχειριστής του Ερανιστή, ήταν καλεσμένος στην εκπομπή Athens Calling του Πρώτου Προγράμματος, με παρουσιαστή τον Περικλή Βασιλόπουλο.

Στο δημόσιο βίο της χώρας μας έχουμε και παλιότερα και στις μέρες μας, παραδείγματα ανθρώπων που ασχολούνται με την διαχείριση των κοινών και το μόνο που τους νοιάζει είναι η διαχείριση και η νομή της εξουσίας…

Ήταν μια φορά ένας χρεωμένος στην Αθήνα, που ο δανειστής του τον πίεζε να εξοφλήσει το χρέος του. Εκείνος, λοιπόν, παρακαλούσε στην αρχή τον τοκογλύφο να του δώσει παράταση, επειδή δεν είχε λεφτά.

Ο Κάνιγκ βρήκε τη ευκαιρία. Ήθελε πάλι να χτυπήσει την Ιερή Συμμαχία· και το 1827, «αναγνώρισε» τους Έλληνες που πολεμούσανε σαν κράτος και σαν δίκιο (γι’ αυτό του ‘χουμε και το άγαλμα στην πλατεία Κάνιγγος).

Οι Τούρκοι με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους» εκτοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των λεγόμενων «ταγμάτων εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»).

Είπαμε ότι απ’ όλα τα πλάσματα της γης μόνον ο άνθρωπος έχει γλώσσα· επομένως αυτό το χάρισμα, ως καθολικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό, του έκανε μεγάλη εντύπωση, αμέσως μόλις άρχισε να σκέπτεται, και προπάντων του φάνηκε παράδοξη η ποικιλία των γλωσσών.

Η νέα αμερικανική Ηγεσία της Ουάσιγκτον, εκ των γεγονότων, προτίθεται τώρα να ανακτήσει τον ηγετικό της ρόλο με το «βέτο» της εις τον ΔΝΤ, να στραφεί κατά του Βερολίνου και να πιέσει αυτό για την μείωση ή διαγραφή του ελληνικού χρέους.

Μια εισήγηση για τη σχέση των δύο σημαντικών προσωπικοτήτων της αρχαιότητας