Τώρα που γινόμαστε μάρτυρες της σύγκρουσης της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, είτε αυτή είναι πραγματική είτε διπλωματικό «τρικ» στη διαπραγμάτευση που γίνεται, ας δούμε τι συνέβη σε δύο περιπτώσεις που η Ελλάδα τόλμησε να πάει κόντρα στην κοινή γραμμή που είχαν αποφασίσει να χαράξουν οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης.

Το ‘χει φαίνεται η μοίρα της Ελλάδας, κάθε τρεις και λίγο, να βρίσκεται στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος. «Είστε τρελοί εσείς οι Έλληνες», «τί πάτε να κάνετε;» λένε κατά λέξη πολλοί ξένοι στους ελληνικής καταγωγής μετανάστες του εξωτερικού· ωστόσο, το κλίμα έχει αλλάξει σε σχέση με το αμέσως προηγούμενο διάστημα, όταν οι Έλληνες, απαξιωτικά, θεωρούνταν οι τεμπέληδες του νότου που δημιουργούν προβλήματα στο ευρωπαϊκό σπίτι·

Συνάντησα πριν από επτά και πλέον χρόνια και ύστερα από πρόσκληση κοινού φίλου μας, το σημερινό πρωθυπουργό μας Αλέξη Τσίπρα. Βρεθήκαμε στην οδό Διονυσίου Αρεοπαγίτου στην Αθήνα τις πρωινές ώρες της Κυριακής 14 Οκτωβρίου του 2007 και παρακολουθήσαμε ένα σημαντικό γεγονός.

Ο Αριστοτέλης, η πόλη και οι πολίτες Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Ο Αριστοτέλης συστηματοποιώντας την έρευνά του για τα πολιτεύματα δε θα μπορούσε να μην προβεί στην αναλυτική μέθοδο, αφού μόνο ξεκαθαρίζοντας εννοιολογικά τα επί μέρους μπορεί κανείς να προχωρήσει […]

Τι θα συμβεί, λοιπόν, αύριο (σήμερα); Από τις πύλες των υπουργείων θα περάσουν νέα πρόσωπα, συνοδευόμενα από λίγους συνεργάτες: γενικό γραμματέα, συμβούλους, εντός ολίγου και διοικητές ή προέδρους οργανισμών. Ομως ο υπηρεσιακός μηχανισμός, το λεγόμενο βαθύ κράτος, θα μείνει –ορθά- στη θέση του.

Αποτελέσματα εθνικών εκλογών 2015

Ἕνας ἀπὸ τὸ Ρουπάκι, πλησίον τοῦ χωρίου Τουρκολέκα, ἀφοῦ ἐχάλασε τὸ χωριό του, ἀνεχώρησε καὶ ἦλθε εἰς τὸ Λιμποβίσι, εἰς τὸν πρῶτον τοῦ χωρίου, ἐδῶ καὶ 300 χρόνους. Αὐτὸς ἐφάνη ἔξυπνος καὶ ὁ Δημογέροντας τὸν ἔκαμε γαμβρὸν καὶ κληρονόμον τῆς καταστάσεώς του ὅλης. Ἐλέγετο Τζεργίνης – μὲ αὐτὸ τὸ ὄνομα εὑρίσκονται καμμιὰ ἑξηνταριὰ οἰκογένειαι εἰς τὴν Μεσσηνίαν.

Ο χρόνος περνάει, οι καιροί αλλάζουν, η Δημοκρατία και του “περί Δικαίου αίσθημα” των πολιτών συνεχώς αποδυναμώνονται… Λείπουν τώρα η ανιδιοτέλεια, το φιλότιμο και τα συναισθήματα της πολιτικής ευθύνης, που συναντούσε κανείς ακόμη και σ’ ένα παρελθόν σκληρών αντιπαραθέσεων!

Ο Σωκράτης ίσως έγινε πιο γνωστός για αυτά που έκανε, παρά για αυτά που έλεγε. Η θανάτωσή του συχνά θεωρείται σαν ένα μεγάλο έγκλημα των Αθηναίων κατά της ελευθερίας του λόγου και μία από τις μεγαλύτερες ειρωνείες της Ιστορίας.

Λέω λοιπόν πως ο λαός, όταν έρχεται να διαλέξει, ακολουθεί ότι λέει για κάποιον η δημόσια διάδοση ή φήμη, αν δεν τον ξέρει αλλιώς από γνωστές πράξεις του· ή πάλι, ακολουθεί τις γνώμες και τις εικασίες που ΄χει υφασμένες για τον ίδιο.»