«Όποιος γεννήθηκε ζουρλός, ποτέ δε φρονιμεύει.»

χρωστώ: οφείλω· πρέπει να δώσω, να καταβάλω ή να επιστρέψω χρηματικό ποσό: Και μου είπε αυτός ο Μίμης πως μας έχεις σκλαβωμένους του λόγου σου… πως εγώ ο Αλέξανδρος Οφιομάχος, που με βλέπεις εδώ, σου χρωστώ καπιτάλια! [1] Μας έχεις […]

«Γιατί έχεις, λύκο, χοντρό σβέρκο; Γιατί κάνω τις δουλειές μου μοναχός.»

«Εκάκιωσεν ο μπάκακας κι η λίμνη δεν το ξέρει!» [= λέγεται για ανθρώπους που θεωρούνται ασήμαντοι, ανίσχυροι, ανάξιοι λόγου· επομένως ουδείς λογαριάζει τον θυμό τους· ειρωνικώς, σκωπτικώς, για όσους θυμώνουν, απειλούν και θορυβούν ματαίως, αφού η δύναμη τους είναι ασήμαντη […]

Καίσαρ Εμμανουήλ: Το Γαλάζιο κιόσκι

«Ο Ιεροεξεταστής» (ΙΙ)

Ο Π. Κονδύλης, ο νέος ελληνισμός και το εθνικό ζήτημα

Με τούτη τη φράση υποδεχόταν τους εισερχόμενους στο κελλί των φυλακών Αβέρωφ ο κρατούμενος σαλταδόρος, στο θεατρικό έργο του Ηλία Βενέζη «Μπλοκ C» σε μια προσπάθεια να ελαφρύνει τις σκληρές στιγμές που ήξερε πως θα ακολουθούσαν.

Ουκρανία, η πρωτοπορία της εποχής μας Η εισβολή των Ρώσων η οποία σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε για να διαρκέσει κάποια ελάχιστα εικοσιτετράωρα και εν τέλει κλείνει 4 χρόνια αποτυχίας στις 24 Φεβρουαρίου 2026 ανατρέποντας την σιδηρά λογική της ισχύος, και την […]

«Του σπίτι μας είνι παλιό, του γλέπ’ς, αλλά είνι γιουμάτου απ’ ούλα τα καλά… Στα σπίτια απ’ τα πιδιά μας (των παιδιών μας) δε μπουρού να μπου… Ντρέπουμι! Τοίχια στουλισμένα κι μαρμαρουστρουμένα κι έχους (σοδειά) τίπουτα μέσα! Άδειου σπίτι τι του θέλουν; Παίρουμι (ειρων. εννοεί παίρνουν) τ’ν τσιάντα του προυί κι σφίγγουμαστι (τρέχουμε) στου μανάβη, στου χασάπη, στου φούρναρη! Του σπίτι πρέπει νά ’χει έχους! Νά ’νι γιουμάτου, νά ’χει αλεύρι, τυρί, λάδι, φασούλια, κ’κιά (κουκιά)… Ιμείς τρώμι ό,τι βγάνει του σπίτι…».