Κάθε άλλο παρά προϊόν φαντασίας , οι “Προστριβές” είναι αποσπάσματα-βιώματα από καθημερινές συνομιλίες ή σκέψεις που προκλήθηκαν εξαιτίας τους και στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στο χαρτί αυτούσιες ή ελαφρώς διασκευασμένες.

Κάθε πόλεμος ξεκινάει σαν ένας, αλλά μετατρέπεται σε δύο, αυτόν που πολεμάνε οι στρατιώτες και αυτόν που παρακολουθούν οι πολίτες. «Η πρώτη απώλεια του πολέμου είναι η αλήθεια» είπε ένας Αμερικάνος γερουσιαστής το 1917, αλλά είχε δίκιο κατά το ήμισυ. Στην πραγματικότητα οι κυβερνήσεις, χρησιμοποιούν την αλήθεια όταν εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους.

«Παραμύθια από το τηλέφωνο» Γράφει η Δήμητρα Κουλούντζου O Tζάνι Ροντάρι γεννήθηκε στην επαρχία της βόρειας Ιταλίας. Ο πατέρας του, ένας αρτοποιός, πέθανε όταν ο Ροντάρι ήταν μόνο δέκα.  Στα δεκαεννιά του χρόνια έλαβε το δίπλωμα του δασκάλου και άρχισε […]

Στο δοκίμιο του Λεμπέση Ο Ευάγγελος Λεμπέσης και η βλακεία ως κοινωνικό φαινόμενο τα πράγματα τίθενται απολύτως ξεκάθαρα. Ο θεμελιώδης κρίκος κάθε κοινωνίας είναι η διαφορετικότητα (κοινωνία χωρίς τη σύνθεση των διαφορετικών δεν υφίσταται) και κατά συνέπεια κάθε απόπειρα ομοιοποίησης των ανθρώπων κρίνεται ισοπεδωτική κι επιζήμια.

Το Κολλέγιο Δασκάλων κατά τη δεκαετία του ’60 ήταν μια καταπληκτική εμπειρία για πολλούς λόγους. Αντιμετώπιζε την πνευματική δουλειά σοβαρά και εξώθησε εμένα και άλλους στα άκρα ως προς τις δυνατότητες ανάγνωσης και κατανόησης.

Το 1929 ο Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν έδωσε μια διάλεξη για την Ηθική, ένα θέμα το οποίο έχει, κατά κοινή ομολογία, αποφύγει να αναλύσει με ακρίβεια. Οι ορισμοί που δίνει για την ηθική είναι: η αναζήτηση του τι είναι καλό ή πολύτιμο, ή πραγματικά σημαντικό, ή του νοήματος της ζωής ή αυτού που κάνει τη ζωή να αξίζει να τη ζεις ή του σωστού τρόπου να ζεις. Εν τέλει, η ηθική αφορά το πώς θα έπρεπε να είναι ο κόσμος.

Αντάμωμα συμμαθητών που αποφοίτησαν το 1959 από το Ε’ Θεσσαλονίκης Βρε πως περνάνε τ’ άτιμα! Τα χρόνια του σχολείου ασπίδα άμυνας στα  δύσκολα κατοπινά Ήταν το σωτήριο έτος 1959. Πενήντα πέντε (55) ολόκληρα χρόνια από την αποφοίτησή μας από το […]

Οι αδερφοί Γκριμ δεν έγραφαν για παιδιά. Στόχος τους ήταν να προσφέρουν ένα ευχάριστο ανάγνωσμα για ενήλικες μετά από μια κοπιαστική μέρα. Γυρνούσαν τη Γερμανία του 19ου αιώνα καταγράφοντας λαϊκές ιστορίες και μύθους, που στη συνέχεια με το δικό τους μυθιστορηματικό ύφος συμπλήρωναν και εμπλούτιζαν.

Ο πρίγκιπας σηκώθηκε και ξεκίνησε την αναζήτησή του, και έφτασε επί τέλους στη σπηλιά στο δάσος, αλλά δεν ήταν κανένας εκεί. Πήρε το καρφί και το κάρφωσε στον τοίχο της σπηλιάς, και μονομιάς εμφανίστηκαν η γριά γυναίκα και η αρκούδα. «Πες μου, γιατί εσύ σίγουρα ξέρεις,» γρύλισε ο πρίγκιπας στη γριά, «πού κρατάς το όμορφο κορίτσι;» Η γριά γέλασε και είπε: «Αφού με έχεις, γιατί με περιφρονείς;»

Το 1930 η πρώτη διοργάνωση δόθηκε στην Ουρουγουάη. Επειδή έχασαν τη μάχη της διεκδίκησης οι χώρες της Ευρώπης που ήταν υποψήφιες (Ιταλία, Σουηδία, Ολλανδία, Ισπανία) μποϊκόταραν την οργάνωση. Άλλες ευρωπαϊκές χώρες επίσης δεν πήγαν είτε λόγω της μεγάλης απόστασης είτε γιατί σνόμπαραν το θεσμό (Αγγλία).