Ελπίζω να προλάβουμε να δούμε αυτόν τον νέο κόσμο της ισότητας, της απόλυτης Ελευθερίας και της αχαλίνωτης φαντασίας. Ελπίζω να τον προλάβουμε όλοι, κι εγώ και ο Ευγένιος Τριβιζάς. Και τότε, όχι απλά θα του χτυπήσω το ότι είχα δίκιο, αλλά θα τον προκαλέσω και σε έναν αγώνα δρόμου καβάλα σε κβαντικά λάμα που θα φτύνουν καραμέλες.

Εν κατακλείδι, η θρησκευτική πολιτική του Ιουστινιανού έβαλε την ταφόπλακα στον αρχαιοελληνικό πολιτισμό. Ο Μεσαίωνας και ό,τι αυτός πρέσβευε, σκοταδισμός, απολυταρχία, δογματική κυριαρχία του χριστιανισμού, πολιτιστική και πνευματική εκμηδένιση, έκανε την εμφάνισή του. Ο αρχαίος πολιτισμός με την προοδευτικότητά του, παρ’ όλες τις αντινομίες του, εγκατέλειψε προς το παρόν τον μεσογειακό χώρο. Θα τον ανακαλύπταμε και πάλι αρκετούς αιώνες αργότερα.

Η έλευση του Όθωνα στο Ναύπλιο στα 1833, σκόρπισε μάλλον χαρά και αισιοδοξία στον ελληνικό λαό. Η μικρή χώρα ουσιαστικά δεν είχε γνωρίσει από το 1821 παρά ελάχιστο καιρό ηρεμίας. Η δολοφονία δε του Καποδίστρια στα 1831 ξανάριξε το λαό πίσω στις φατριαστικές έριδες και στην πολυδιάσπαση. Ο Όθωνας λοιπόν, εμφανιζόταν ως ο ενοποιητικός παράγων που θα οδηγούσε το έθνος συγκροτημένα στην πρόοδο.

Η πρώτη ενέργεια του Αλκιβιάδη μετά την απόδραση ήταν να πάει στην Καρδία και να συνταχτεί με τον αθηναϊκό στόλο, που είχε καταφύγει εκεί από τη Σηστό φοβούμενος επίθεση του Σπαρτιάτη στρατηγού Μίνδαρου. Ήταν πια ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης των Αθηναίων. Συγκέντρωσε τα πλοία, δέχτηκε και τις ενισχύσεις που ήρθαν από τη Θάσο και τη Μακεδονία και οδήγησε σύσσωμο το στόλο στο Πάριο. Από εκεί αναχώρησαν για την Προκόννησο: «Τότε έμαθαν ότι ο Μίνδαρος καθώς και ο Φαρνάβαζος με το πεζικό του βρίσκονταν στην Κύζικο».

Έκανα αυτές τις σκέψεις, όταν δημοσιοποιήθηκαν οι βραβεύσεις γυναικών που «διακρίθηκαν» στον τομέα της επαγγελματικής τους απασχόλησης. Έφερα στο νου τη μάνα μου, τις πολλές άξιες μανάδες, τις ανώνυμες που πέρασαν τη ζωή τους προσφέροντας! Ο καθένας άλλωστε δικαιούται να διατηρεί στη μνήμη του, παράλληλα με τις πραγματικές προσωπικότητες, και τα δικά του είδωλα, αυτά που πέρασαν στη συνείδηση του ως οδηγοί ζωής.

Ψηφιακή αναπαράσταση που δημιούργησε ένας ερασιτέχνης

Η αθωωτική απόφαση «λόγω βλακείας» είναι η πιστοποίηση της κάθαρσης. Οι εξομολογήσεις της Ανθής και το τρυφερό αγκάλιασμα του Θωμά δεν είναι μόνο το happy end, που οφείλει να έχει μια κωμωδία, αλλά και η υπόσχεση ότι πλέον ο Θωμάς μπορεί να κρίνει σωστά την πραγματικότητα: «Θεέ μου, κάνε να απαλλαγεί κι αυτή λόγω βλακείας! Βλάκας εγώ, βλάκας αυτή, θα κάνουμε ένα βλακοζεύγαρο! Μα ένα βλακοζεύγαρο!…».

“Ο Κώστας Γαβρά είχε δηλώσει «Θεωρώ πως είναι λυπηρό και απαράδεκτο στην Ελλάδα, μία χώρα μέλος της ΕΕ, το κράτος να γονατίζει σε πίεση από την Εκκλησία»…”

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ δημοκρατία προϋποθέτει σεβασμό στη διαφορετική άποψη και δικαίωμα συμμετοχής των πολιτών στον ριζοσπαστικό παρεμβατισμό, χωρίς προνόμια και “έτοιμες καρέκλες”.

Για μας, λοιπόν, ορθολογισμός είναι η σκόπιμη και άψογη (από την άποψη της τυπικής λογικής) χρήση των επιχειρηματολογικών μέσων της σκέψης, για να κατοχυρωθεί θεωρητικά μια δεδομένη θεμελιώδης στάση απέναντι στον κόσμο.