Η ιστορία διαδραματίζεται στην πόλη της Πάτρας λίγο πριν το 1900. Ο συγγραφέας/αφηγητής φτάνει στην πόλη ως ταξιδιώτης και καταλύει σ΄ένα ξενοδοχείο. Αφού κάνει την βόλτα του, επιστρέφει στο ξενοδοχείο για φαγητό. Εκεί βρίσκει τον ξενοδόχο, την γυναίκα του και τον φίλο τους τον αστυνόμο.

Κατεβάστε χιλιάδες πίνακες ζωγραφικής δωρεάν, από την Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσινγκτον

Οι 100+ καλύτερες κινηματογραφικές αφίσες Δεν είναι λίγες οι φορές που οι κινηματογραφικές αφίσες ξεχωρίζουν για την ποιότητά τους και στέκονται μόνες τους σαν έργα τέχνης ή έχουν εντυπωθεί στο μυαλό των σινεφίλ σαν μέρη της pop κουλτούρας. Εδώ σας […]

Ανάμεσα στα ζωντανά μνημεία της Ιταλικής πόλης, αυτά που διασώζουν την παράδοση και το πνεύμα της, συμπεριλαμβάνεται και το καπελάδικο. Δεν το επισκέπτονται μόνο οι τουρίστες. Εξυπηρετεί και ντόπιους πελάτες με ανατομικές ιδιομορφίες στο κεφάλι, στενοκέφαλους, στραβοκέφαλους, με μικρά ή μεγάλα κεφάλια και πάει λέγοντας! Αν και δεν είχαμε την αίσθηση ότι …ανήκουμε σε κάποια ιδιαίτερη κατηγορία, η περιέργεια κι εκείνο το διαβολεμένο κρύο μας έσπρωχναν να μπούμε μέσα!

Τάκης Κανελλόπουλος (1933 – 1990), ο σκηνοθέτης του έρωτα και της ουτοπίας

Τα «Ρογκατσάρια», γνωστά και ως «Αράπηδες», είναι πρωτοχρονιάτικη γιορτή που έχει τις ρίζες της στην απώτατη αρχαιότητα. Καθώς φαίνεται, η προέλευση του εθίμου ανάγεται σε αρχαίες τελετές για τη γονιμότητα και τον ερχομό της άνοιξης· το έθιμο, με πολλά διονυσιακά χαρακτηριστικά, παρατηρείται σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, κυρίως ορεινές και αγροτοκτηνοτροφικές· με το πέρασμα των αιώνων, όπως είναι φυσικό, οι Αράπηδες ή τα Ρογκατσάρια άλλαξαν χαρακτήρα. Ειδικότερα, τα ρογκατσάρια γίνονται στο Άργος Ορεστικό και στα χωριά κατά τις δύο πρώτες ημέρες του Χρόνου, στη Σιάτιστα την ημέρα των Θεοφανείων και στην πόλη της Καστοριάς το τριήμερο 6 – 9 Ιανουαρίου· οι εκδηλώσεις θυμίζουν καρναβάλι.

Ἐκινδύνευε νὰ βυθισθῇ εἰς τὸ κῦμα ἡ μικρὴ βάρκα τοῦ Κωνσταντῆ τοῦ Πλαντάρη, πλέουσα ἀνάμεσα εἰς βουνὰ κυμάτων, ἕκαστον τῶν ὁποίων ἤρκει διὰ νὰ ἀνατρέψῃ πολλὰ καὶ δυνατὰ σκάφη καὶ νὰ μὴ ἀποκάμῃ, καὶ εἰς ἀβύσσους, ἑκάστη τῶν ὁποίων θὰ ἦτο ἱκανὴ νὰ καταπίῃ ἑκατὸν καράβια καὶ νὰ μὴ χορτάσῃ. Ὀλίγον ἀκόμη καὶ θὰ κατεποντίζετο. Ἄγριος ἐφύσα βορρᾶς, ὀργώνων βαθέως τὰ κύματα, καὶ ἡ μικρὰ φελούκα, διὰ νὰ μὴν ἀρμενίζῃ κατεπάν᾽ τὸν ἀέρα, εἶχε μαϊνάρει* τὸ πανί της, καὶ εἶχε μείνει ξυλάρμενη καὶ ὠρτσάριζε κ᾽ ἐδοκίμαζε νὰ κάμῃ βόλτες

Ο Παπαδιαμάντης αντιμετωπίζει τα Χριστούγεννα, όπως και κάθε άλλη θεματογραφία, από την οπτική του λαϊκού βιώματος, που αποδίδεται ακριβώς όπως έχει, χωρίς εξιδανικεύσεις, διδακτισμό ή τυμπανοκρουσίες. Οι γιορτές είναι το αναπόσπαστο μέρος της συνολικής παρουσίας των ανθρώπων ολοκληρώνοντας την εικόνα μιας εποχής τόσο σε κοινωνικό, όσο και σε ατομικό επίπεδο. Κι αυτός είναι ο λόγος που οι χριστουγεννιάτικες ιστορίες συνυφαίνονται αξεδιάλυτα με την καθημερινή ζωή.

Σε μια υστερότερη φάση της αρχαιότητας, οι Εταιρικοί Διάλογοι του Λουκιανού επιβεβαιώνουν αυτή την πεποίθηση. Εδώ το πράγμα τίθεται, βεβαίως, σε πλαίσιο γελοιογραφικό, που απομυθοποιεί τις εταίρες στην καθημερινή ζωή τους, σε στιγμιότυπα που αφαιρούν κάτι απ’ τη λάμψη τους όταν αυτές πιάνουν ψιλή κουβέντα, κάνουν εκμυστηρεύσεις ή διεκτραγωδούν τις αγωνίες και τις απογοητεύσεις τους. Μόνιμο άγχος είναι η εγκατάλειψη από κάποιον εραστή –συνήθως καλοπληρωτή– που τα λεφτά του, τώρα, τα “τρυγάει” άλλη.

Το νέο μυθιστόρημα του Χρήστου Μπαρμπαγιαννίδη, «Κτήνη στον παράδεισο» σας προσκαλεί να βυθιστείτε στην μοναδική του ιστορία, στο συνοριακό φυλάκιο Βροντερού Πρεσπών. Ο Λουκάς Λάσκαρης που έρχεται σε επαφή με το αμόλυντο φυσικό περιβάλλον και η γνωριμία του με την γοητευτική Αριάδνη θα τον απελευθερώσουν από τα δεσμά της αστικής μίζερης ζωής.