Τον Ρώσο πρόεδρο Vladimir Putin θα μπορούσε κανείς να τον χαρακτηρίσει κυνικό, όχι όμως και ανορθολογικό. Μένει λοιπόν να ερμηνευθεί το ποιοί υπολογισμοί τον ώθησαν στο βήμα που δεν είχε αποτολμήσει ποτέ ως τώρα, ήτοι την de jure εδαφική επέκταση της Ρωσικής Ομοσπονδίας

Ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος ήταν, κατά πολλούς, το προοίμιο της ένοπλης αντιπαράθεσης των μεγάλων ιδεολογιών του 20ου αιώνα, του κομμουνισμού, του φασισμού και της φιλελεύθερης δημοκρατίας, που κορυφώθηκε λίγο αργότερα με το ξέσπασμα του Β΄ παγκοσμίου πολέμου. Ξεκινώντας στα 1936 ο πόλεμος αυτός απώλεσε σταδιακά τα εθνικά χαρακτηριστικά του και διεθνοποιήθηκε

Ο διεθνής οικονομικός έλεγχος του 1898 στην Ελλάδα και ο ρόλος της Γερμανίας. Γράφει ο Γιάννης Σιατούφης           Είναι γεγονός ότι χώρες φιλελληνικές και μη δεν υφίστανται. Κάθε χώρα επιδιώκει να εξυπηρετήσει αποκλειστικά τα συμφέροντά της. Στην περίπτωση που αυτά, […]

Μετά τα γεγονότα στην Αμφίπολη ούτε οι Αθηναίοι ούτε οι Λακεδαιμόνιοι προχώρησαν σε καμία πολεμική επιχείρηση. Ο θάνατος του Κλέωνα και του Βρασίδα, ηγέτες που τάσσονταν περισσότερο με τον πόλεμο, δυνάμωσε τις φωνές που υποστήριζαν την ειρήνη. Εξάλλου, οι μακρόχρονες συρράξεις είχαν εξασθενίσει και τα δύο στρατόπεδα.

Κατά τη διάρκεια της Συνέντευξης Τύπου, ο επικεφαλής της κίνησης, Γιώργος Ρακκάς, έδωσε το ευρύτερο πλαίσιο και στίγμα του νεανικού εγχειρήματος. Ενώ αναφέρθηκε εκτενώς στα αίτια που οδηγούν την αδέσμευτη δημοτική κίνηση να πραγματοποιήσει την πρώτη της συνέντευξη, έξω από το Γερμανικό Προξενείο. Ενώ στο τέλος της τοποθέτησής του, σκιαγράφησε τις βάσεις μιας άλλης Θεσσαλονίκης και ενός νέου οράματος για την πόλη.

Σε μιάν εξαιρετικά περίπλοκη κοινωνία το γνωστικό στοιχείο θα μπορούσε μάλιστα και να εξασθενίσει από μιάν ορισμένη, ίσως όμως αποφασιστική άποψη. Εννοώ τη γνώση που αφορά τη μακροπρόθεσμη έκβαση των εκτυλισσόμενων βραχυπρόθεσμων ή μεσοπρόθεσμων μερικών διαδικασιών πρόκειται δηλ. για τη γνώση που έχει να κάμει όχι με το -κάποτε επίσης ακατανόητο- παρόν, αλλά με το μέλλον.

Μητσικώστας – Ο Αλέφαντος φτιάχνει την 11άδα του …ΣΥΡΙΖΑ

Στην Ουκρανία για άλλη μια φορά παίζεται το μέλλον της Ευρώπης και η κατεύθυνση που πρόκειται να ακολουθήσει, όπως ακριβώς συνέβη και κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου και Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Τότε η Γερμανία προσπάθησε να αφαιρέσει την Ουκρανία από τη Ρωσία και να την μεταβάλει ουσιαστικά σε ασιατική ή ημιασιατική δύναμη.

Η μετριοπαθής πολιτική του Βρασίδα απεδείχθη για μια ακόμη φορά καταλυτική στην έκβαση των εξελίξεων. Όταν ξεκαθάρισε στους πολιορκημένους, με κήρυκα, ότι όσοι Αμφιπολίτες και Αθηναίοι βρίσκονταν στην πόλη μπορούσαν να παραμείνουν ανενόχλητοι χωρίς να χάσουν ούτε τις περιουσίες ούτε τα πολιτικά τους δικαιώματα, η συνθηκολόγηση έγινε περισσότερο δελεαστική από την επίφοβη αναμονή των δυνάμεων του Θουκυδίδη.

Το γεωπολιτικό περιβάλλον έχει αλλάξει άρδην στη ΝΑ Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Είναι προφανές ότι ο απώτερος γεωπολιτικός στόχος είναι η στρατηγική επανασύνδεση Τουρκίας και Ισραήλ, μέσω του ενεργειακού δικτύου, και με σκαλοπάτι-μαξιλάρι την Κύπρο. Τον στόχο φαίνεται να επιδιώκουν ζωηρά οι ΗΠΑ, με την υποστηρικτική ανοχή των Βρυξελλών.