“…Το ερώτημα είναι αν θέλουμε να πάρουμε την ευθύνη της μοίρας μας στα δικά μας χέρια, ή να την αφήσουμε στο «αόρατο χέρι» της αγοράς. Που δεν είναι πλέον καθόλου αόρατο…”

Δεν θα συμμορφωθώ προς τας υποδείξεις της διαπλοκής, των δανειστών-δυναστών, της προπαγάνδας, των εκβιασμών, των απειλών, του παράλογου και της ανηθικότητας.

Οχι, διότι δεν θέλω τη χώρα μου γιουσουφάκι.

Ένα κριτήριο για το δημοψήφισμα

Όπως πιστεύω, παρά την ανοιχτή και χυδαία τρομοκρατία των μέσων, δεν υπάρχει κανένα ενδεχόμενο άμεσης ή μεσοπρόθεσμης εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχουν σοβαρότατοι γεωπολιτικοί και άλλοι λόγοι που επιβάλλουν την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρώπη.
Ωστόσο, δεν είναι φρόνιμο να ρισκάρεις τα έσχατα – την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας- για να κερδίσεις τα ελάχιστα – αν τα κερδίσεις κι αυτά.

Η διάλυση της μεσαίας τάξης δεν μπορεί να επιφέρει τίποτε περισσότερο από την όξυνση της φτώχειας και το άνοιγμα της ψαλίδας με τον πλούτο. Η υπέρτατη φτώχεια που οφείλει να συνυπάρξει με τον υπέρτατο πλούτο είναι η κοινωνική πρόκληση που θα γεννήσει τη βία. Η εικόνα του ανθρώπου που τρέφεται απ’ τα σκουπίδια είναι το επιστέγασμα της κοινωνικής αποτυχίας.

“Χαρακτηριστικό της πειθούς όμως είναι ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να μεταδώσει και κάτι που δεν είναι αλήθεια. Γνώση και πίστη είναι διαφορετικά πράγματα, και ενώ η γνώση μπορεί να είναι μόνο αληθινή (αλλιώς δεν είναι γνώση)…”

Ο μεσαίος που αρκείται σ’ αυτά που έχει και απολαμβάνει τη ζωή με τα μέσα που έχει χωρίς να μπαίνει στο παιχνίδι της περαιτέρω απόκτησης είναι ο φιλοσοφημένος άνθρωπος. Είναι αυτός που γνωρίζει την αξία του μέτρου. Όμως σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτό αποτελεί επικρατούσα κοινωνική αντίληψη.

«Για τον άνδρα που πιστεύει ότι είναι κάτι σημαντικό δεν υπάρχει τίποτε αισχρότερο παρά να παρουσιάζεται ότι τιμάται όχι για τον εαυτό του αλλά εξαιτίας της δόξας των προγόνων»

Σκίτσα του Γιάννη Καλαϊτζή από την Εφημερίδα των συντακτών

Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα της Χίου “Απλωταριά” επισημαίνει πως “αν οι “θεσμοί” επιμείνουν στην αδιάλλακτη στάση τους, η ελληνική κυβέρνηση πρέπει όχι απλώς να καθυστερήσει τις δανειακές πληρωμές, αλλά και να διακόψει κάθε διαπραγμάτευση μέχρις ότου αποσυρθούν οι παράλογες απαιτήσεις της άλλης πλευράς.