Όποιος πλήρωνε, είχε σχολείο. Απλώς το σχολείο, φανερό πάντα, δεν ήταν είδος πρώτης ανάγκης. Επειδή λοιπόν τα λίγα κολλυβογράμματα τα ήξεραν οι ιερείς, εύκολα ταυτίστηκε η εκκλησία και το μοναστήρι με το σχολειό. Μόνο στον Μοριά υπήρχαν 2.400 ιερείς. Να μην ξεχνάμε και την άποψη πού ήθελε τα μοναστήρια «κυψέλες άχρηστων κηφήνων».

Τον 6ο και τον 5οπ.Χ αι. η μάχη ανάμεσα στους Φοίνικες της Καρχηδόνας και στους Έλληνες της Δύσης τελείωνε με οριακά νικητές τους δεύτερους. Από τα στενά της Μεσσήνης στη Σικελία ως τη Μ. Ασία και την Αίγυπτο, οι Έλληνες εξαπλώνονται. Ειδικά στη Ν. Ιταλία και τη Σικελία, ιδρύουν μια πραγματική αυτοκρατορία: Κατάνη, Συρακούσες, Ηράκλεια, Κρότωνας, Μεσσήνη, Σύβαρη, Ρήγιο και άλλες πολλές πόλεις. Όμως, έχουν ένα μειονέκτημα: υπάρχει μόνιμη διχόνοια μεταξύ τους, κάτι που θα το εκμεταλλευτούν, όταν έρθει η ώρα, οι Ρωμαίοι.

Όμως, ένα πολίτευμα που στηρίζεται στην απόλυτη υπεροχή του ενός, αν θέλει να παραμείνει αξιόπιστο, πρέπει πρωτίστως να εξασφαλίσει το αδιαφιλονίκητο αυτής της ανωτερότητας. Κι εδώ ακριβώς κρύβεται η επιβολή της αξίας, ως κατοχύρωση της λαϊκής αποδοχής. Ο βασιλιάς που δεν έχει λαϊκό έρεισμα οδηγείται σχεδόν μαθηματικά στη χρήση της βίας, και η βία είναι ο δρόμος της τυραννίας.

Ο Ακάνθιος ρήτορας Κλειγένης Από τις ιστορικές προσωπικότητες της Χαλκιδικής «τοῖς πατρίοις νόμοις χρῆσθαι καὶ αὐτοπολῖται εἶναι·» Γράφει ο Χρήστος Καραστέργιος -θέλουμε να μείνουμε πιστοί στο πατροπαράδοτο πολίτευμα και ανεξάρτητοι·- Το μήνυμα αυτό της ανεξαρτησίας και της αυτοδιάθεσης μετέφερε το […]

Η χώρα μας από τους κλασικούς ακόμη χρόνους πέρασε στη συνείδηση των λαών ως η πατρίδα των Γραμμάτων, των Τεχνών και της Φιλοσοφίας. Δεν είναι τυχαίο ότι επάνω στις φιλοσοφική σκέψη μεγάλων Ελλήνων διανοητών, όπως των κορυφαίων Αριστοτέλη (Στάγειρα 384 – Χαλκίδα 322 π. Χ.) και Πλάτωνα (427-347 π. Χ.), αλλά και πολλών άλλων, στηρίχτηκαν ιδεολογίες και προβληματισμοί που έφεραν ανατροπές στις κοινωνικές δομές και σημάδεψαν ολόκληρες γενιές ανθρώπων.

“…Στη φιλοσοφία, όπως και στην επιστήμη, δεν υπάρχουν αυθεντίες. Ο φιλόσοφος πρέπει να πείσει με τη λογική, όπως ο επιστήμονας με αποδείξεις…”

Ο Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα (21 Σεπτεμβρίου 1452 – 23 Μαΐου 1498) ήταν πολιτικός και θρησκευτικός ηγέτης της Φλωρεντίας. Ήταν Δομινικανός μοναχός και ασκούσε τεράστια τεράστια επιρροή στα πλήθη της Φλωρεντίας. Υπήρξε ηγέτης της πόλης από το 1494 μέχρι την εκτέλεσή του το 1498. Όσο κράτησε η ηγεσία του, κήρυσσε την εγκράτεια και ήταν πολέμιος της αγάπης των Φλωρεντινών για τις τέχνες. Ήταν εναντίον της διαφθοράς και του Πάπα Αλέξανδρου ΣΤ΄. Πρωτοστάτησε στο κάψιμο βιβλίων.

Ο Μεγάλος Πόλεμος ξέσπασε στις 28 Ιουλίου 1914 ως απλή αψιμαχία ανάμεσα στην Αυστρία και τη Σερβία, με αφορμή την δολοφονία του διαδόχου της Αυστροουγγαρίας Φερδινάνδου και της συζύγου του από τον Γαβριήλ Πρίντσιπ, οπαδό μιας πανσλαβικής κίνησης, ένα μήνα πριν στο Σαράγεβο. Σε μόλις μια εβδομάδα, τα δυο μέρη πλαισιώθηκαν από πλήθος συμμάχων με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν δυο μεγάλοι αντίπαλοι συνασπισμοί, που περιελάμβαναν σχεδόν όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.

«Ή θα έρθει η βόμβα πάνω στο κεφάλι σου από το καθεστώς, ή οι φανατικοί τζιχαντιστές θα κόψουνε το κεφάλι σου ή θα έρθεις στην πολιτισμένη Ευρώπη να πνιγείς.»

Τώρα θα με ρωτήσετε γιατί γράφω για την Καρχηδόνα: «Εμάς μας ενδιαφέρουν τα της ελληνικής ιστορίας!» Μα ακριβώς για αυτόν τον λόγο γράφω, διότι αν επικρατούσε η Καρχηδόνα, η Ρώμη δε θα είχε εξελιχθεί σ’ αυτό που όλοι γνωρίζουμε (κατακτήτρια του κόσμου), ο ελληνισμός πολιτισμός δεν θα είχε μεταλαμπαδευτεί στη δυτική Ευρώπη μέσω της Ρώμης και ένας Θεός ξέρει πώς θα ήταν το παρόν μας! Βεβαίως, όλα αυτά είναι υποθετικά και στην ιστορία δεν βαδίζεις με γνώμονα το «αν».