Στην Ουκρανία λαμβάνει χώρα μια με νύχια και με δόντια λαϊκή αντίσταση απέναντι στη ρωσική εισβολή. Τα ρεπορτάζ με πολίτες που κατασκευάζουν εκατοντάδες μολότωφ προς υποδοχή των εισβολέων έχουν κάνει το γύρο του κόσμου. Το σφυροκόπημα, επομένως, ανοχύρωτων πόλεων από τους Ρώσους δεν οφείλεται σε «λάθος», αλλά έχει σαν σκοπό να καμφθεί το ηθικό του ουκρανικού λαού, ώστε να πάψει να αντιστέκεται.

Επειδή στην Ελλάδα το πολιτικό παιγνίδι μετά τον πόλεμο ήταν μοιρασμένο μεταξύ των φιλοαμερικανικών δυνάμεων, στην εξουσία, και των φιλοσοβιετικών, στην αντιπολίτευση, ως των ηττημένων του εμφυλίου, οι ελληνικές ελίτ αλλά και ο ίδιος ο λαός διαιρέθηκε σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα. 

Αν η Ευρώπη δεν μετασχηματιστεί σε μια ενιαία δομή εξωτερικής, αμυντικής και παραγωγικής πολιτικής οντότητας. Αν η Ελλάδα δεν συμβάλει τα μέγιστα προς αυτή την κατεύθυνση τότε οι τύχες της Γηραιάς Ηπείρου, στο άμεσο μέλλον, θα είναι παρόμοιες, τηρουμένων των αναλογιών, με αυτές της Ουκρανίας. Αν δεν συνειδητοποιήσει τους κινδύνους που διαγράφονται και δεν κινηθεί άμεσα ως ένας ενιαίος διακριτός γεωπολιτικός πόλος τότε της μέλει να  «συνθλιβεί» και να «εξανδραποδιστεί» από το μεγάλο Ευρασιατικό Γίγαντα.

Στην ίδια γραμμή και το ΚΚΕ που -τριάντα χρόνια μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και με τον πλανήτη να εισέρχεται στον νέο Ψυχρό Πόλεμο-, μοιάζει να βρίσκεται και πάλι στο στοιχείο του: στο πλευρό της ίδιας υπερδύναμης και μάλιστα με αναβαθμισμένο ρόλο.

Το μυστικό της σημερινής κοινωνίας έγκειται στην ανάπτυξη μιας τεχνητά δημιουργημένης και υποκειμενικής αίσθησης ανεπάρκειας…αυτά που διαθέτουν οι άνθρωποι υποβαθμίζονται, σπιλώνονται, μειώνονται από την προκλητική και πανταχόθεν ορατή επίδειξη των εκκεντρικών περιπετειών των προνομιούχων…Το αντικείμενο θαυμασμού είναι ο πλούτος ως εγγυητής ενός εξόχως φανταχτερού και σπάταλου life style.

Η τρομακτική υστέρηση των δημογραφικών πολιτικών, εκείνων για την οικογένεια, την εργαζόμενη γυναίκα και τα παιδιά στην Ελλάδα προκαλεί όντως απελπισία και συνάμα οργή σε όποιον βρεθεί ενώπιόν της.

Η επίθεση του νεοφιλελευθερισμού στο κοινωνικό κράτος, ιδίως στις μέριμνες της φροντίδας και της εκπαίδευσης, αποτελεί την πιο χαρακτηριστική ένδειξη. Η ανυποληψία στην οποία θα περιέλθει η οικογένεια, η μητρότητα και η πατρότητα, αποτελεί την άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος.

H Yπαπαντή του Χριστού είναι Θεομητορική και Δεσποτική εορτή ταυτόχρονα, καθώς τιμάται τόσο το Θείο Βρέφος όσο και η Θεοτόκος. Εορτάζεται ο «σαραντισμός» της Παναγίας και η αφιέρωση, προσφορά, προϋπάντηση, υποδοχή και συνάντηση του βρέφους Χριστού με τον γέροντα Συμεών στο ναό του Σολομώντος στα Ιεροσόλυμα.

Ο Ρατσένκο ανήρτησε τέσσερα διαφορετικά έγγραφα στον προσωπικό του λογαριασμό εκ των οποίων τα δύο αφορούν επιστολή του Μάρκου Βαφειάδη (Καπετάν Μάρκος) και του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ, Νίκου Ζαχαριάδη προς την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Η επιστολή έχει ημερομηνία  7 Ιουλίου 1948, δηλαδή καθώς ο εμφύλιος βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη.

Μήπως, όμως, το πολιτικό προσωπικό που διαθέτουμε είναι κάπως εικόνα μας και μας μοιάζει; Πώς άραγε τους ανεχόμαστε; Μήπως για να το αλλάξουμε, θα πρέπει ν’ αλλάξουμε σε βάθος και μεις οι ίδιοι. Μήπως γι’ αυτό οι καλύτεροι άνθρωποι σε αυτή τη χώρα απέχουν από αυτό που αποκαλείται δημόσια ζωή;  Μήπως φταίει το κακό το ριζικό μας; Μήπως είναι κ…. μάγαζο;