«Και το των Ελλήνων όνομα πεποίηκε μηκέτι του γένους, άλλα της διανοίας δοκείν είναι και μάλλον Έλληνας καλεϊσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας».

“το λευκό βλέφαρο της οθόνης, αρκεί μονάχα να αντανακλά το φως που του ανήκει για να πυροδοτήσει το σύμπαν”

Η έννοια έθνος στην αυστηρή της σημασία παρουσιάζεται περισσότερο ή λιγότερο ολοκληρωμένη και γενικευμένη, τουλάχιστον στους προηγμένους λαούς, από το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα.

Μια μυθολογική αφήγηση από την αρχή του χρόνου μέχρι την προδοσία του Πάρη

«Κοπέλλα μαυρομαντηλού, μην παίζεις με τα ψάρια,
μπορεί μαχαίρια να γινούν και σφάζουν παληκάρια.»

Κατά τας παραμονάς της Ρωμαϊκής κατακτήσεως ο Ελληνισμός της κυρίως Ελλάδος ευρίσκεται εις προφανή κάμψιν. Αλλά το κέντρον του βάρους του έχει από μακρόν μετατοπισθή προς ανατολάς.

Η παράσταση «Τουραντώ (η σκληρόκαρδη βασιλοπούλα της Κίνας)» του Γιάννη Καλατζόπουλου δημιουργήθηκε από ερασιτέχνες ηθοποιούς, στο πλαίσιο του θεατρικού σεμιναρίου της ομάδας «Όνομα?» που πραγματοποιήθηκε τον χειμώνα του 2016 – 2017 στο Θέατρο Vault.

Στο «Τραγούδι των Νίμπελούνγκεν», η γυναίκα είναι το κέντρο. Η αγάπη, ο πόνος της αγάπης, —κι η Κριμχίλδη το ξέρει ότι «η αγάπη στο τέλος πληρώνεται με πόνο»— βρίσκονται από την αρχή στη βάση του έργου.

Ο Τράντας που μνημονεύσαμε προηγουμένως όρισε ακόμη μέρος για την αγορά, την καλλώπισε φυτεύοντας πλατάνια και κατασκεύασε κρήνες.

Δόρατα, ακόντια, σιδερένια ξίφη και μαχαίρια –οπλισμός που υπαινίσσεται ανταγωνισμούς για την κυριαρχία και την κατοχύρωση εδαφικών κτήσεων– όπως δείχνουν οι ταφές, «οπλίζουν» τους πολεμιστές Λυγκηστές στο μεταθανάτιο ταξίδι.