Ο Μακρυγιάννης γράφει για τον Ιωάννη Καποδίστρια Κι᾿ αὐτὸ τὸ σκολεῖον θὰ φάγη τὴν λευτερία μας· κι᾿ αὐτείνη τὴν λευτερίαν, Κυβερνήτη μου, δὲν τὴν ηὕραμεν εἰς τὸ σοκάκι καὶ δὲν θὰ μποῦμεν εὔκολα πίσου εἰς τοῦ αὐγοῦ τὸ τζόφλιο· ὅτι […]

“Και η αλήθεια είναι ότι ούτε υποκειμενικά αν ενδοσκοπήσουμε δεν μπορούμε να επιμείνουμε στην ιδέα της ελεύθερης βούλησης. Αρκεί να παρατηρήσουμε προσεκτικά. Ποια θα είναι η επόμενη σκέψη σας;”

Ο Ουμπέρτο Έκο και οι μάχες στο όνομα των θρησκειών Γράφει ο Θανάσης Μπαντές «Το όνομα του ρόδου» είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Έκο και κυκλοφόρησε στην Ιταλία το 1980. Προκάλεσε πάταγο και τιμήθηκε στη χώρα του, την επόμενη […]

Ως κύριος της Σπάρτης πλέον, ο Λεωνίδας δεν τολμά να κρατήσει την εξουσία, φανερά, αλλά την παραδίδει στις 100 πλούσιες οικογένειες. Σκοπός του ήταν να ανατρέψει το καθεστώς. Τοποθετεί δικούς του εφόρους, εχθρούς του Άγη. Τρία ονόματα από αυτούς μας αναφέρει ο Πλούταρχος: Δημοχάρης, Αρκεσίλαος και Αμφάρης. Ο τελευταίος είχε οικονομικές σχέσεις με τη μάνα και την γιαγιά του Άγη. Είχε δανειστεί χρήματα απ’ αυτές. Όπως και να είχε, ήταν γνώριμος με τον Άγη. Προσπάθησε να τον πείσει να βγει από τον ιερό χώρο και πως ο Λεωνίδας θα τον συγχωρούσε. Ο Άγης όμως αρνήθηκε, διότι δεν τους εμπιστευόταν. Πάντως, κάποια στιγμή τον έπεισαν να τον πάρουν από το ναό και να τον πάνε στα λουτρά και αργότερα τον επανέφεραν. Έτσι, κέρδισαν την εμπιστοσύνη του νεαρού βασιλιά.

Τζόζεφ Μάνκιεβιτς (Joseph Mankiewicz), «Τ’ όνομά μου είναι Τζων Φορντ, φτιάχνω Ουέστερν»

 « Η θεωρία της Μετασχηματίζουσας μάθησης (J. Mezirow).  Ο κριτικός στοχασμός & τα προσκόμματα στη μαθησιακή διεργασία των ενηλίκων .»  Γράφει η Έφη Γεωργοπούλου Σε μια εποχή που οι εξελίξεις σε εθνικό, αλλά και διεθνές επίπεδο χαρακτηρίζονται  ραγδαίες και  το […]

Ο Κάρλ Μάρξ και η διαλεκτική του καπιταλισμού Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Ότι το κεφαλαιοκρατικό σύστημα παραγωγής αποσκοπεί αποκλειστικά στο κέρδος, δεν χρειάζεται επεξηγήσεις. Εξάλλου, αυτή ακριβώς είναι και η σημασία του κεφαλαίου, αφού κεφάλαιο είναι το χρήμα που μπαίνει […]

Πιο λιανά: οι σύμμαχοι αξίζουν για σένα τόσο, όσο αξίζεις εσύ γι’ αυτούς. Καμμιά συμμαχία και καμμιά προστασία δεν κατασφαλίζει όποιον βρίσκεται μαζί της σε σχέση μονομερούς εξάρτησης. Τα «δίκαια» της Ελλάδας δεν εντυπωσιάζουν κανέναν, όσο πίσω τους βρίσκεται ένας παρίας με διαρκώς απλωμένο το χέρι, κάποιος που ζει από δάνεια, επιδοτήσεις και «προγράμματα στήριξης».

Η σημερινή πολιτική επικαιρότητα και ο διαχρονικός Σουρής Του Γιάννη Κύρκου Αικατερινάρη αρχιτέκτονα, π. προέδρου του Τεχν. Επιμελητηρίου Κ. Μακεδονίας  Θλιμμένη και κυρίως κακομοιριασμένη φάνταζε στα μάτια μου η Αθήνα, όταν τριγυρνούσα προχθές στο κέντρο της και  στο Μοναστηράκι, πριν […]

Τόσες ’βδομάδες που κάθε Σάββατο ξυπνώ και φωνάζω «Σάββατο είναι, μη φοβάσαι» και ξεδιπλώνω στο ηλεκτρονικό χαρτί τις μύχιες σκέψεις μου, κι αυθυποβάλλομαι και προσπαθώ να είμαι αισιόδοξος, και λέω πως όλα θα φτιάξουν, κι ο καθένας μας θα πάρει, εν τέλει, αυτό που επιδίωξε, αυτό που ονειρεύτηκε, αυτό που αξίζει, επί της ουσίας κάνω ένα λογικό άλμα –δεν φοβάμαι να το πω-, ένα λάθος, ένα μεγάλο λάθος, διότι θεωρώ δεδομένο ότι αυτό που ο καθένας επιδίωξε είναι το ίδιο με αυτό που ήθελε και ονειρεύτηκε, κι αυτό που στο τέλος αξίζει.