Ο Αριστοτέλης και η αφή ως προϋπόθεση ζωής για τα ζώα Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Ολοκληρώνοντας το έργο Περί Ψυχής ο Αριστοτέλης θεωρεί αναγκαίο να διερευνηθεί το ζήτημα της κίνησης και στα ζώα που ονομάζει ατελή, δηλαδή εκείνα που η […]

Γεώργιος Βιζυηνός Γράφει ο Κότσης Παναγιώτης Α. Βιογραφικά στοιχεία      Ο ποιητής, λόγιος και πεζογράφος Γεώργιος Βιζυηνός γεννήθηκε στην Βιζύη της Θράκης το 1849. Το αληθινό του όνομα ήταν Γεώργιος Μιχαηλίδης. Αρχικά, έμαθε τα πρώτα γράμματα στην γενέθλια γη του, […]

Άγιος Αντώνιος, ο Μέγας καθηγητής της ερήμου

Ο Αριστοτέλης και τα αίτια που προξενούν την κίνηση στα ζώα

Η διεθνής κοινότητα έκανε ένα πολύτιμο δώρο εις την Ελλάδα. Η διεθνής οργάνωση ΟΥΝΕΣΚΟ για τον πολιτισμό, για την ειρήνη κ.λπ. με ομόφωνη απόφαση  του Εκτελεστικού Συμβουλίου  της  έκανε το δώρο- πρόκληση σε μας τους Έλληνες. Μας έκαναν υπερήφανους, αλλά συγχρόνως, μας έφεραν σε δύσκολη θέση μας επιφόρτισαν με ευθύνες.

Κακοποίηση ζώων: Ο Μεσαίωνας συνεχίζεται…

Ο νους έχει τη δυνατότητα να φανταστεί σχήματα και εικόνες ξεπερνώντας τα οπτικά όρια που του δίνουν τα υλικά ερεθίσματα ή (ακόμη πιο σωστά) δημιουργώντας φαντασιακά έννοιες που σχηματοποιούν την ύλη, όταν δεν είναι πλήρως ορατή. Υπό αυτή την έννοια, ο νους είναι σε θέση να συμπληρώσει τα κομμάτια τη ύλης που δεν βλέπει γνωρίζοντας εκ των προτέρων τις έννοιες που τα αναπαριστούν: «Έτσι, όταν ο νους σκέφτεται τις αφαιρέσεις, σκέφτεται τις μαθηματικές έννοιες ως ξέχωρες από την ύλη, παρόλο που δεν είναι ξέχωρες από αυτή. Γενικά, ο νους, όταν ενεργεί, είναι τα ίδια τα αντικείμενά του»

Μετά τις τρεις εκθέσεις, «Πως πέρασα την πρώτη μέρα στο σχολείο.», «Ένα λάθος μου!» και «Μια χειμωνιάτικη λιακάδα.», δημοσιεύουμε άλλο ένα γραπτό του ίδιου μαθητή – τραγικά επίκαιρο.

«Στη διανοητική ψυχή […] οι εικόνες είναι όπως τα συναισθήματα. Κι όταν η ψυχή βεβαιώσει ή αρνηθεί το καλό ή το κακό, αποφεύγει ή επιδιώκει. Γι’ αυτό η ψυχή ποτέ δε σκέφτεται χωρίς εικόνα. Έτσι και ο αέρας· προκαλεί στην κόρη του ματιού κάποια μεταβολή και αυτή επηρεάζει κάτι άλλο· το ίδιο γίνεται και με την ακοή· το τελευταίο που επηρεάζεται, όμως, είναι ένα και συνιστά μια μοναδική μεσότητα· αλλά με πολλαπλή την ουσία της» (431a 15-21).

«Σαρδελάδες» οι Πρεβεζiάνοι, «παγουράδες» οι Γιαννιώτες», «λασπιάδες» και «μαυρογόνατοι» οι καμπίσιοι Ηπειρώτες. Δεν είναι κωμωδία του Αριστοφάνη, αλλά η Ήπειρος του περασμένου αιώνα, όπου ο γλωσσικός πόλεμος καλά κρατούσε! Αν νομίζετε ότι οι Έλληνες ανέκαθεν έβλεπαν τη χώρα ενωμένη, μάλλον ξεχνάτε τον κανόνα: Κάθε τόπος είχε τον δικό του τρόπο να «στολίζει» τον γείτονα. Ποιοι ήταν, λοιπόν, οι «κιόηδες» που τους κορόιδευαν στον στρατό;