Στις 30 Δεκεμβρίου 1849 καταφτάνουν στον Πειραιά οκτώ δίκροτα και πέντε ατμοκίνητες φρεγάτες του αγγλικού ναυτικού με οκτώ χιλιάδες πεζοναύτες και 731 κανόνια υπό τις διαταγές του ναυάρχου σερ Γουίλιαμ Πάρκερ . Οι κάτοικοι των Αθηνών αλλά και οι κυβερνώντες περίμεναν με περιέργεια να τελειώσει η καραντίνα, στην οποία υποβάλλονταν όλα τα πλεούμενα τότε, ώστε να αποκαλυφθεί ο σκοπός της επίσκεψης αυτού του εξαιρετικά δυνατού στόλου.

Στους στόχους της παράταξης είναι οι αποφάσεις των αντιπροσωπευτικών οργάνων του Δήμου να είναι τεκμηριωμένες ως προς την αναγκαιότητα της επιλογής, της χωροθέτησης και της κοστολόγησης των διαφόρων έργων. Η συχνή επικοινωνία και συνεργασία με τους συλλόγους Αθλητισμού, Κοινωνικής αλληλεγγύης, Πολιτισμού, Τεχνών και Γραμμάτων ολόκληρου του Δήμου, αλλά και τα Επιμελητήρια, τα Σωματεία, τις Υπηρεσίες και τους Φορείς ανάπτυξης του Δημοσίου, θα αποτελούν πρόσθετες εγγυήσεις μιας χρηστής διοίκησης.

Πρό­σφα­τα τέ­θη­καν σε δη­μό­σια δια­βού­λευ­ση με δια­δι­κα­σίες ε­πεί­γο­ντος τρία νο­μο­σχέ­δια σχε­τι­κά με τη δια­χεί­ρι­ση της δη­μό­σιας πε­ριου­σίας. Το πρώ­το α­φο­ρά τρο­πο­ποιή­σεις του θε­σμι­κού πλαι­σίου που διέ­πει τον αι­για­λό και την πα­ρα­λία, κα­τά πά­γιο αί­τη­μα του λό­μπυ των με­γά­λων του­ρι­στι­κών ε­πι­χει­ρή­σεων. Το δεύ­τε­ρο α­φο­ρά στους ό­ρους ε­ξα­γο­ράς κα­τε­χό­με­νων α­κι­νή­των του Δη­μο­σίου α­πό ι­διώ­τες, και το τρί­το α­φο­ρά στις δια­δι­κα­σίες ε­πί­λυ­σης ι­διο­κτη­σια­κών δια­φο­ρών με­τα­ξύ δη­μο­σίου και ι­διω­τών.

γιατί αυτές, όπως ο μύθος έλεγε, χτύπησαν τον Ορέστη, μετά από εκείνη τη διαβόητη την πράξη την αιματηρή, το έργο της μητροκτονίας του, που ίσως συμβολικά να σήμαινε οριστική διάρρηξη ομφάλιου λώρου κι ενηλικίωση για ένα αγόρι, σύμφωνα με κανόνες που όριζε μια κοινωνία πατριαρχική

Παρακάτω αναδημοσιεύεται από “ΤΟ ΒΗΜΑ” η ανταλλαγή 5 άρθρων (με χρονολογική σειρά) μεταξύ Ρ. Σωμερίτη και Π. Κονδύλη το Δεκέμβριο του 1997. Αφορμή η προ-δημοσίευση δοκιμίου (http://kondylis.wordpress.com/2008/11/24/geopolitikes/ ) του Κονδύλη για τα ελληνοτουρκικά.

Έχουμε την πιο πλούσια ακτογραμμή στη Μεσόγειο και την κακοποιούμε επί σειρά δεκαετιών. Φτάνει πια. Το προτεινόμενο νομοσχέδιο για τον αιγιαλό πρέπει να αποσυρθεί, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η διαπίστωση του Αλμπέρ Καμύ «Πρέπει να φανταστούμε το Σίσυφο ευτυχισμένο» είναι, τουλάχιστον εξ’ αρχής, εντελώς παράλογη. Ο Σίσυφος είναι ο μυθολογικός ήρωας που καταδικάστηκε από το Δία να κουβαλά ένα τεράστιο βράχο στην ανηφόρα. Μετά το πέρας αυτής της διαδικασίας ο βράχος ξανακυλούσε στην εκκίνηση κι ο Σίσυφος έπρεπε να ξεκινήσει απ’ την αρχή.

Όποιος θεωρεί τις πολιτισμικές διαφορές ως τις βαθύτερες αιτίες συγκρούσεων οφείλει να καταδείξει ποια χαρακτηριστικά στοιχεία του εκάστοτε πολιτισμού ωθούν σε σύγκρουση και γιατί αυτά δρουν ειδικά σήμερα με τέτοιαν ένταση. Αν αυτό δεν καταδειχθεί, τότε η αιτία της σύγκρουσης δεν είναι αναγκαστικά πολιτισμική, ακόμα και αν οι συγκρουόμενοι εκπροσωπούν διαφορετικούς πολιτισμούς.

Υπάρχουνε οι πολιτικές αναλύσεις. Αυτές που βάζουν κάτω χάρτες, μετράνε τα γεωστρατηγικά συμφέροντα, τις ζώνες οικονομικού ελέγχου, απαριθμούν τους άσσους στα μανίκια, υπολογίζουνε το μπρα ντε φερ των στρατοπέδων και βλέπουν πιθανότητες ν’ ανοίγεται μπροστά μια νέα Μεγάλη Πράξη Μοιρασιάς. Εκεί χρειάζονται νηφάλιες εκτιμήσεις, σαν να ποντάρεις ό,τι έχεις στο χρηματιστήριο ένα πράμα…

Η τομή που συντελείται κατά την ύστερη μεταπολίτευση έχει να κάνει με την ολοκλήρωση της παρασιτοποίησης της χώρας μέσα από την ενσωμάτωση (και) των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Η (πλασματική) ευημερία του εκσυγχρονισμού, που συντελέστηκε με δανεικά, και πάνω στην φθηνή εργασία των ξένων εργατών υπήρξε το επιστέγασμα αυτού του κύκλου αλλοτρίωσης.