Να μάθουμε τη μοναξιά
Ω! Φτωχά πλάσματα στις μεγάλες πολιτείες της παγκόσμιας πολιτικής, εσείς νέοι άνθρωποι τόσο προικισμένοι και βασανισμένοι από τη ματαιοδοξία
Συντάκτης: Ερανιστής
Κων/νος Δασκαλάκης: «όνειρο μου είναι η πρόοδος της ανθρώπινης γνώσης»
Αισθάνομαι υπηρέτης της επιστήμης και όνειρο μου είναι η πρόοδος της ανθρώπινης γνώσης. Δεν με συγκινούν τα υλικά όνειρα.
Πώς να φτιάξετε εύκολα μία rocket stove
Εργαστήρι στα πλαίσια του 2ου Φεστιβάλ Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας που πραγματοποιήθηκε στο Πολιτιστικό κέντρο του δήμου Ελληνικού 11/12/13 Οκτωβρίου 2013.
Λεξικό της κοινής νεοελληνικής – Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών
Το Λεξικό της κοινής νεοελληνικής είναι ένα σύγχρονο και πλήρες ερμηνευτικό, ορθογραφικό και ετυμολογικό λεξικό της νέας ελληνικής.
Το γλωσσικό ζήτημα: μερικές πρώτες επισημάνσεις
ΜΟΣΧΟΝΑΣ, ΕΜΜ. Ι. 1981. «Αγώνας για μια χαμένη υπόθεση». Στο Βηλαράς, Ψαλίδας, Χριστόπουλος κ.ά., Η δημοτικιστική αντίθεση στην κοραϊκή μέση οδό, ζ΄-πβ΄. Αθήνα: Οδυσσέας Γράφει ο Παναγιώτης Παντζαρέλας* Το γλωσσικό ζήτημα: μερικές πρώτες επισημάνσεις Δεν πρέπει να έχει υπάρξει άλλο φαινόμενο στην […]
Ο Γιάννης ο φονιάς
Ο Γιάννης ο φονιάς Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις Ερμηνεία: Φλέρυ Νταντωνάκη Ο Γιάννης ο φονιάς, παιδί μιας πατρινιάς κι ενός Μεσολογγίτη Προχτές την Κυριακή μετά απ’ τη φυλακή επέρασ’ απ’ το σπίτι. Του βγάλαμε γλυκό, του βγάλαμε και μέντα […]
Σαρανταπέντε Γιάννηδες που γίναν παροιμίες
Σαρανταπέντε Γιάννηδες που γίναν παροιμίες Γράφει ο Νίκος Σαραντάκος* Σήμερα είναι τ’ Αγιαννιού, η μέρα που κλείνει το γιορταστικό δωδεκάμερο, γιορταστική για τους Γιάννηδες αλλά ελαφρώς αποτρόπαιη όταν ήμουν μικρός, αφού ήταν η μέρα που ανοίγαν τα σχολεία, αν και σήμερα, […]
Φανταστική ζωή
[…] Από τότε ζούμε μια φανταστική ζωή. Τα βράδια κλαίμε, το πρωί ονειρευόμαστε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο. Το μεσημέρι πάντως κοιμόμαστε λίγο: απομεινάρι της παιδι- κής υπακοής, όταν ο μεσημεριάτικος ύπνος ήταν η τιμωρία μας. Αλλά ποιος δεν έκλεισε μια […]
Παναγιώτης Κονδύλης: Ουτοπία και ιστορική πράξη
Ο λόγος, για τον όποιο η μαρξιστική ουτοπία μπόρεσε να κυριαρχήσει στη σκηνή της παγκοσμίας ιστορίας πάνω από έναν αιώνα και να παραμερίσει σχετικώς άκοπα τις ανταγωνιστικές αναρχικές κτλ. ουτοπίες, έγκείται πρώτα-πρώτα στην ικανότητα της να οργανώνει και να νομιμοποιεί μιά πολιτική δράση, σκοπός της οποίας ήταν βέβαια η εγκαθίδρυση της Ουτοπίας, αλλά της οποίας η αναγκαιότητα προέκυπτε ακριβώς από τη μη πραγμάτωση της Ουτοπίας.
