4 Αυγούστου 2013 at 09:14

Στη μνήμη της σκηνοθέτιδας Αλίντας Δημητρίου

από

Μια σπάνια φωτογραφία και η μαρτυρία μιας Χαλκιδικιώτισσας, εξόριστης στη Μακρόνησο[i]

Του Γιάννη Κύρκου Αικατερινάρη

 Είχα την τύχη να γνωρίσω την Αλίντα Δημητρίου πριν πέντε χρόνια, μετά την τιμητική προβολή στη Θεσσαλονίκη» (σινε «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΝ») του ντοκυμαντέρ «Η Ζωή στους Βράχους, στο οποίο κατέγραψε μέσα από ζώσες μαρτυρίες τους αγώνες των γυναικών στον εμφύλιο και την εξορία. Είχε μεγάλο ενδιαφέρον, και για μένα ακόμη μεγαλύτερο, καθώς η μάνα μου βίωσε για τα καλά αυτή την περίοδο και έζησε με πολλές άλλες συμπατριώτισσές της την εξορία στην Μακρόνησο. Δεν συναντήθηκε ποτέ με τον πατέρα μου, αν και εκείνος πέρασε κι από εκεί …για κάμποσο διάστημα…

Έγραψα μάλιστα ένα ιστορικό δοκίμιο για τις γυναίκες εξόριστες της Χαλκιδικής, που σε σχέση με τα πληθυσμιακά δεδομένα του νομού ήταν πάρα πολλές. Δημοσιεύθηκε, αν δεν κάνω λάθος ή στο περιοδικό “ΑΝΤΙ” του  αείμνηστου φίλου μου Χρήστου Παπουτσάκη[ii] ή στην εφημερίδα «Η ΑΥΓΗ».

Αρχείο - Γ. Κ. Αικατερινάρης
Αρχείο – Γ. Κ. Αικατερινάρης

Πέρα όμως απ’ αυτό έχει ενδιαφέρον να ψάξουμε -τουλάχιστο εμείς οι Χαλκιδικιώτες- το γενεαλογικό δέντρο της Α.Δ. γιατί όπως μου είπε, μετά την προβολή του προαναφερομένου ντοκιμαντέρ, είχε και οικογενειακές ρίζες στη Συκιά της Χαλκιδικής. Και η έρευνα αυτή ενδεχομένως να έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον, καθώς από εκεί κατάγεται και η επίσης βραβευμένη, την φετεινή κινηματογραφική χρονιά, σκηνοθέτιδα ταινιών μικρού μήκους, Κυριακή Μάλαμα, αδελφή του τραγουδοποιού Σωκράτη Μάλαμα!

 Η αφήγηση-μαρτυρία της Μακρονησιώτισσας Καίτης Θ. Κάλφα

 Ήταν 1947-48. Όσες γυναίκες είχαμε οποιαδήποτε σχέση με την Αριστερά στη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής και λίγο μετά, μας μάζεψαν στο Αστυνομικό Τμήμα του Πολυγύρου. Διοικητής της Χωροφυλακής Χαλκιδικής ήταν κάποιος Σαβιολ…ς.  Ήταν πολύ σκληρός και μας φώναζε «Βουλγάρες». Αργότερα, όπως έμαθα, χάθηκε από προσώπου γης. Είπαν πως τον σκότωσαν οι αντάρτες…

Την περίοδο εκείνη είχαν πάρει αποφάσεις για εκτοπισμό όσων συμμετείχαν στην αντίσταση και στην οργάνωση του ΕΑΜ. Στό Αστυνομικό Τμήμα Πολυγύρου, όπου ήμουν κρατούμενη για δεκαπέντε μέρες έφερναν κάθε μέρα και άλλους[iii]. Στο διώροφο κτίριο επί της σημερινής οδού της 17ης Μαΐου 1821, ιδιοκτησίας Φυργάδη, κρατούσαν τους άνδρες και στο ισόγειο βοηθητικό  κτίσμα που σώζεται ακόμα στην αυλή του, τις γυναίκες. Γρήγορα όμως δημιουργήθηκε πρόβλημα χώρου γιατί οι γυναίκες κρατούμενες ήταν πολλές και μερικές έφερναν και τα παιδιά τους, όπως η μητέρα σας Ουρανία έφερε εσένα και τον αδελφό σου Νίκο ή η Κατίνα και η Δώρα Παραθυρά[iv] τον αδελφό τους Χρήστο, τον γνωστό συμπατριώτη μας γιατρό. Έτσι αναγκάστηκαν να μας βάλλουν με την συγκρατούμενή μου Θάλεια του Ατζ…, μετέπειτα σύζυγο του Γ. Τσ., στα υπόγεια…

Τις πρώτες μέρες, που τα πράγματα ήταν πιο χαλαρά, έστειλαν εμένα και τη Μαρία της Πανάγιως, να πάρουμε νερό με δύο στάμνες από τη βρύση του νότιου περιβόλου της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου (απέναντι από το Αστυνομικό τμήμα). Όταν ο Αγιομαμίτης, που διατηρούσε απέναντι μπακάλικο, μας πληροφόρησε ότι εκείνη τη χρονιά είχε βγάλει καλό κρασί, σοφιστήκαμε ένα κόλπο. Γεμίζαμε τη μία στάμνα με κρασί αντί για νερό και επιστρέφοντας στο Τμήμα …κεράσαμε όλες τις άλλες γυναίκες, που μας περίμεναν! Κάποια στιγμή, που καταφέραμε και ανεβήκαμε στον όροφο, προσφέραμε στα κρυφά ένα ποτήρι κρασί και στους γνωστούς μας κρατούμενους Μενέλαο Παπαργύρη από τον Βάβδο[v] και Λάκη Συργιάννη από τον Πολύγυρο[vi], για να πιουν στην υγειά μας…

Μια άλλη μέρα από το φεγγίτη του κρατητηρίου μας, ο Νικ.. Καστ. (Ντρουγ…..), που ήταν επίσης κρατούμενος σε διπλανό κελί, βγαίνοντας στην αυλή για προσωπική ανάγκη του, έριξε ένα μικρό χαρτόνι κομμένο από κουτί τσιγάρων, πάνω στο οποίο ζωγράφισε δυο καρδιές και έγραψε το στίχο:

«δυο καρδιές φυλακισμένες στη φυλακή αγκαλιασμένες,

τις κλείσανε στη φυλακή, γιατί μιλήσαν αξιωματικοί»!

Τις τελευταίες μέρες, πριν μας πάρουν για την Θεσσαλονίκη, λίγο παρακάτω από το σημερινό μου σπίτι της Θεσσαλονίκης, όπου τώρα βρισκόμαστε, τα πράγματα δυσκόλεψαν. Ένα βράδυ που ήμασταν ξαπλωμένες με τη Θάλεια, έριξαν από το ισόγειο ένα πυροβολισμό και η σφαίρα, διαπερνώντας το πάτωμα, σφηνώθηκε στο δάπεδο, ανάμεσά μας!

Χρησιμοποιώντας ως αφορμή το θάνατο ενός χωροφύλακα, με κατηγόρησαν ότι είχα συμμετοχή σ’ αυτόν, ενώ εγώ βρισκόμουν αλλού και φυσικά δεν είχα καμιά σχέση σ’ αυτό το λυπητερό, όπως και νάχει, γεγονός.

Έτσι στις αρχές του φθινοπώρου του 1948 και ύστερα από την κράτησή μας στον Πολύγυρο, μας έστειλαν μαζί με άλλες Χαλκιδικιώτισσες, που έφεραν και από αλλού, στη Θεσσαλονίκη, όπου μας φυλάκισαν επί τρεις μήνες σε μια καπναποθήκη, στην οδό Ολύμπου 2. Τις πρώτες μέρες του Ιανουαρίου του 1949 μας έστειλαν με το σαπιοκάραβο «Ελένη» εξορία στην Μακρόνησο. Μας έβαλαν εκεί που μετέφεραν τα ζώα, χωρίς να ξέρουμε που πάμε.

 Διοικητής – ταγματάρχης του στρατοπέδου στη Μακρόνησο ήταν ο Αντώνιος Βασιλόπουλος , που πάντα είχε μαζί του ένα μεγάλο σκύλο. Όπως θυμάμαι μας πίεζε με κάθε τρόπο, προκειμένου να εξαναγκάσει ορισμένες να διαβάσουν «τα γράμματα εθνικού πατριωτισμού» που πάντα κατέληγαν με το γνωστό «αποκηρύσσω το ΚΚΕ και υποτάσσομαι εις τον ελληνικόν στρατόν». Όσες φορές ο εξαναγκασμός του έφερνε αποτέλεσμα, έδινε εντολή να δυναμώσει η ένταση των πολλών μεγαφώνων. Έτσι μέσα στον εκκωφαντικό θόρυβο η κατάσταση γίνονταν τραγελαφική…

Όταν στη Μακρόνησο πηγαίναμε για σισίτιο -το τι μας έδιναν καλύτερα να μην σου το πω- η μάνα σου Ουρανία και εγώ στηρίζαμε την γριά Συριάνω Τάσιου (γιαγιά του αείμνηστου Πολυγυρινού σκηνοθέτη Παύλου Τάσιου), που κάθε μέρα περνώντας κάτω από μια μεγάλη φωτογραφία της τότε βασίλισσας Φρειδερίκης …την μούτζωνε λέγοντας: «Τι μ’ έφερες εδώ μαρή αφουρισμένη, ιμένα μια γριά γυναίκα;». Της βουλώναμε το στόμα γιατί φοβόμασταν μην της κάνουν κακό. Οι γιοί της και ιδιαίτερα ο Μιλτιάδης, που ήταν ακόμα στο βουνό, δεν είχαν ξεμπλέξει από τα κυνηγητά[vii].

Το Πάσχα μας πήγαιναν στους «Χαιρετισμούς» κατά εξάδες στο ναό του Αγίου Αντωνίου, του οποίου υπήρχαν μόνο τα ντουβάρια, χωρίς καν να υπάρχει σκεπή…

Αυτό όμως ήταν το λιγότερο… Έχω τόσα πολλά να σου διηγηθώ!

              Για την μεταγραφή Γ. Κ. Αικατερινάρης

     Πολύγυρος 31-7-2013

Υποσημειώσεις


[i] Η Πολυγυρινή Καίτη Θ. Κάλφα, εξόριστη στη Μακρόνησο, μου τα αφηγήθηκε στο σπίτι της στη Θεσσαλονίκη, στις 25-3-006.

[ii] Ο Χρήστος Παπουτσάκης, μαζί με τους αείμνηστους επίσης Ντίνο Παπαϊωάννου, γνωστό αρχιτέκτονα και καθηγητή ΕΜΠ και Φίλιππο Η. Ηλιού, ήταν απ’ αυτούς που εργάστηκαν προκειμένου η Μακρόνησος να χαρακτηριστεί, ως ιστορικός τόπος. Σε κανα δυο συναντήσεις στο ΕΜΠ παραβρέθηκα κι εγώ, επισημαίνοντας την εως τότε πλημελή μνημόνευση των εξόριστων γυναικών του Βορειοελλαδικού χώρου… Ο χαρακτηρισμός της Μακρονήσου  έγινε, αλλά μέχρις εκεί. Η Μακρόνησος παραμένει απομονωμένη και απρόσιτη, όπως και τότε…

 

[iii]Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν  πολλές Ορμυλιώτισσες και η Αγιονικολάτισσα, φαρμακοποιός Πολυγύρου, Άννα Κατσαούνη, αδελφή του Αριστείδη Κατσαούνη, μετέπειτα υπουργού επί κυβερνήσεως Κ. Καραμανλή.

[iv] Η οικογένεια του δάσκαλου Αρίσταρχου Παραθυρά -εκτοπίστηκε ο ίδιος στον Α’  παγκόσμιο πόλεμο στο Gorlitz (Γκαίρλιτζ) της Γερμανίας- είχε ενεργό συμμετοχή στο απελευθερωτικό κίνημα. Το πλήρωσε με θανατώσεις, φυλακίσεις και εξορίες. Η πρωτότοκη κόρη, η Αναστασία, κλείστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης από τους Γερμανούς (αρχικά στο Ravensbruck (Ράβενσμπρουκ) στα σύνορα Γερμανίας- Ελβετίας και μετά στο Sashsenhausen του kopenick (Κόπενικ)  στις παρυφές του Βερολίνου), τον ένα τον αδελφό της, τον Μιλτιάδη, που λίγο πριν είχε βραβευτεί για έκθεση ιδεών στο Γυμνάσιο Πολυγύρου, τον σκότωσαν οι Γερμανοί στην Κατοχή (στο  ολοκαύτωμα της Κασσάνδρας), τον άλλο τον Ρήγα, επίσης νέο, τον εκτέλεσαν στις 5 Μαρτίου 1951 στο “κόκκινο σπίτι”, πάνω από το Καυτατζόγλειο Στάδιο της Θεσσαλονίκης, μαζί με άλλους πέντε Χαλκιδικιώτες και τον συνομιλικό του Νικ. Νικηφορίδη, μια εμβληματική μορφή των φιλειρηνικών κινημάτων… Δεν είναι τυχαίο ότι ειδικά για τον τελευταίο  ξεσηκώθηκαν  προσωπικότητες της επιστήμης, της πολιτικής, του αθλητισμού, της Τέχνης και των Γραμμάτων. Μεταξύ αυτών ο φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ, η μεγαλύτερη φυσιογνωμία της μαθηματικής επιστήμης Άλμπερτ Αϊνστάϊν, οι πασίγνωστοι φυσικοί Ζολιό και μαντάμ Κιουρί και άλλοι…

[v] Ο αδελφός του Κώστας ήταν από τους συντάκτες της εφημερίδας του ΕΑΜ  «Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ», που αργότερα σκοτώθηκε, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες.

[vi] Ήταν δημοσιογράφος, γιος του δημοδιδασκάλου Παύλου Συργιάννη. Λίγο αργότερα εκτοπίστηκε σ’ ένα παλιό Γερμανικό στρατόπεδο, στο Μούδρο της Λήμνου.

[vii] Άλλοι δύο ήταν υπό διωγμό, ο Φίλιππας γνωστός φιλόλογος και μεταφραστής αρχαίων κειμένων και ο Αλέκος, δικηγόρος και πατέρας του γνωστού σκηνοθέτη Παύλου Τάσιου.

(Εμφανιστηκε 944 φορές, 1 εμφανίσεις σήμερα)

Δείτε ακόμη:

0 0 vote
Article Rating
Εγγραφή
Ενημέρωση όταν
guest

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

2 Comments
Παλαιότερα
Νεότερα Ψήφοι
Inline Feedbacks
View all comments
Γεράσιμος Αλεξάτος
Γεράσιμος Αλεξάτος
7 έτη Πρίν

Βερολίνο, 13.10.2013

Προς τον κ. Γ. Κ. Αικατερινιάρη.
Είμαι ο συγγραφέας του βιβλίου «Οι Έλληνες του Γκαίρλιτς 1916-1919» (Αφοί Κυριακίδη, 2010).
Με ενδιαφέρον διάβασα το ανωτέρω άρθρο σας. Στην υποσημείωση ΙV αναφέρεστε στην οικογένεια του δασκάλου Αρίσταρχου Παραθυρά, στην προσφορά της στο απελευθερωτικό κίνημα καθώς και στην αιχμαλωσία του ιδίου στο στρατόπεδο του Γκαίρλιτς κατά τον Α΄ΠΠ. Θα ήθελα να σας πληροφορήσω ότι από τις σχετικές με το βιβλίο μου έρευνες στα γερμανικά αρχεία συνάντησα το όνομα ενός υπαξιωματικού ονόματι Παραθυρά, ο οποίος πήρε ενεργό μέρος στην εξέγερση των Ελλήνων στρατιωτών του Γκαίρλιτς αμέσως μετά το τέλος του πολέμου (επανάσταση των Σπαρτακιστών υπό την Ρόζα Λούξεμπουργκ), την οποία περιγράφω διεξοδικά στο βιβλίο. Επειδή υποθέτω ότι πρόκειται προφανώς για το ίδιο πρόσωπο, θα ήθελα να σας ρωτήσω εάν γνωρίζετε κάτι σχετικό ή εάν υπάρχουν σήμερα εν ζωή απόγονοι του δασκάλου που πιθανώς θα μπορούσαν να μας διαφωτίσουν.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Γεράσιμος Αλεξάτος

Αικατερινάρης
Αικατερινάρης
7 έτη Πρίν

Κύριε Αλεξάτο έχω αναφερθεί αρκετές φορές στην οικογένεια Αρίσταρχου Παραθυρά. Την τελευταία φορά πριν μερικές μέρες στο face book (Αικατερινάρης Γιάννης). Παλαιότερα στο περιοδικό “ΠΟΛΥΓΥΡΟΣ” (“Η Χαλκιδική στον εθνικό διχασμό 1916-1920”) και ενδεχομένως και στο περιοδικό “ΑΝΤΙ”. Πάρτε τα στοιχεία επικοινωνίας από το “ερανιστής” και στείλτε μου ένα email αν θέλετε πρόσθετες πληροφορίες.
Γιάννης κ. Αικατερινάρης
υ.γ. Κατάφερα και αντέγραψα τα παρακάτω από το fb με τα σχόλια και μια νεώτερη συμπλήρωση: Επισκέφθηκα προχθές τον Χρήστο Παραθυρά, γιατρό, (παιδί του Αρίσταρχου). Ήταν σε σχετικά καλή κατάσταση (σημ. η κακιά αρρώστια στον εγκέφαλο…) και επικοινώνησε μαζί μου αρκετά, Δεν του είπα φυσικά,ούτε για τους πρόσφατους θανάτους των αδελφών του Κατίνας (κάπου στον Αύγουστο) και Τασούλας πριν 10 ημέρες. Η Τασούλα έκανε σε δύο στρατόπεδα συγκέντρωσης στη διάρκεια του Β’ παγκ. πολέμου, εκ των οποίων το ένα έξω από το Βερολίνο (βλ.περιοδ. “ΠΟΛΥΓΥΡΟΣ”)
Ανάρτηση στο fb:
ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΝΟΗΜΕΝΟΙ ΗΡΩΕΣ
Πήρα από φίλο το παρακάτω πολύ ενδιαφέρον κείμενο, που κοινοποιώ με μια μικρή ένσταση, διόρθωση και συμπλήρωση.
Όταν σ’ αυτό γίνεται γενική αναφορά στα 10.000.000 εκατομμύρια χριστιανών, δεν δικαιολογείται να μην αναφέρεται και στα αντίστοιχα των κομμουνιστών και των ομάδων με διαφορές στα χαρακτηριστικά, στην καταγωγή, στην κατάσταση υγείας ή στις αντιλήψεις τους για την προσωπική τους ζωή (Ρομά, ομοφυλόφιλοι,διανοητικά ασθενείς ή σωματικά ανάπηροι κ.ά.), ακόμα κι αν κανείς δεν διάκειται ιδιαίτερα φιλικός μαζί τους ή δεν συμφωνεί με τις θεωρίες τους, την εφαρμογή τους ή τις όποιες απόψεις τους … Περί ιδεολογιών και προσωπικών επιλογών τρόπου ζωής πρόκειται, ανεξάρτητα από άλλες παραμέτρους, που πιθανόν σε πολλούς δεν αρέσουν.
Γιατί σε τόσο σημαντικά αδικήματα, όπως αυτό της αφαίρεσης ζωής ή των βασανισμών, οι επιλεκτικές διακρίσεις και παραλείψεις δεν χωράνε… Θύματα του ναζισμού ήταν όλοι και επομένως θα πρέπει το ίδιο να τους τιμούμε!!!
Γ. Κ. Αικ.

“Το βραβείο δεν το παίρνει πάντα αυτός που το αξίζει”

Irena Sendler
Ιρένα Σέντλερ
Πρόσφατα πέθανε μια 98χρονη κυρία που την έλεγαν Ιρένα.
Κατά τη διάρκεια του Β´Παγκοσμίου Πολέμου η Ιρένα είχε εργαζόταν στο γκέτο της Βαρσοβίας ως ειδική υδραυλικός υπονόμων.
Είχε όμως κι έναν απώτερο σκοπό.
Όντας γερμανίδα ΗΞΕΡΕ ποια ήταν τα σχέδια των ναζί για τους εβραίους.
Η Ιρένα έβγαζε λαθραία βρέφη στον πάτο της εργαλειοθήκης της ή σε ένα σάκο από λινάτσα που είχε στην καρότσα του φορτηγού της τα μεγαλύτερα παιδιά.
Ακόμα, είχε ένα σκύλο στην καρότσα, που τον είχε εκπαιδεύσει να γαβγίζει όταν οι ναζί φαντάροι της άνοιγαν να μπει ή να βγει από το γκέτο.
Οι φαντάροι, φυσικά, δεν ήθελαν πάρε-δώσε με το σκύλο, ενώ το γάβγισμά του κάλυπτε τους θορύβους/ήχους που έκαναν τα βρέφη/παιδιά!
Στο διάστημα που το έκανε αυτό, κατάφερε να φυγαδεύσει και να σώσει 2.500 παιδιά και βρέφη.

Συνελήφθη και οι ναζί τη χτύπησαν πάρα πολύ άσχημα και της έσπασαν και τα χέρια και τα πόδια.
Η Ιρένα κράτησε ένα αρχείο με τα ονόματα των παιδιών που είχε διασώσει και το φύλαξε σ´ένα γυάλινο βάζο που έθαψε κάτω από ένα δέντρο στην αυλή της.

Μετά τον πόλεμο, προσπάθησε να εντοπίσει όσους γονείς είχαν επιζήσει και επανένωσε τις οικογένειες.
Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν πεθάνει στους θαλάμους αερίων. Τα παιδιά αυτών, τα βοήθησε να τακτοποιηθούν σε θετές οικογένειες ή να υιοθετηθούν.
Το 2007, η Ιρένα προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Δεν επελέγη…

Ο Πρόεδρος Ομπάμα το είχε κερδίσει ένα χρόνο πριν γίνει Πρόεδρος, για την εργασία του ως “οργανωτής κοινότητας” για το ACORΝ…
και ο Αλ Γκορ το κέρδισε το 2007, για ένα φιλμ σχετικά με την υπερθέρμανση της γης…

Εις μνήμην της – 63 χρόνια μετά…
Βάζω το λιθαράκι μου προωθώντας αυτό το μήνυμα
Ελπίζω να κάνετε κι εσείς το ίδιο…
Είναι τώρα πάνω από 60 χρόνια που τέλειωσε ο Β´Παγκόσμιος στην Ευρώπη.

Αυτό το e-mail στάλθηκε ως “μνημόσυνη αλυσσίδα”, εις μνήμην των 2 εκατομμυρίων εβραίων, 20 εκατομμυρίων Ρώσων, 500.000 Ελλήνων, 10 εκατομμυρίων χριστιανών, που δολοφονήθηκαν, σφαγιάστηκαν, βιάστηκαν, κάηκαν, λιμοκτόνησαν και ταπεινώθηκαν.
Είναι επιτακτική ανάγκη να διασφαλιστεί ότι ο κόσμος ποτέ δεν θα ξεχάσει, γιατί υπάρχουν άλλοι που θα το ξαναέκαναν…

Αυτό το e-mail προορίζεται να φτάσει σε 40 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως.

Ενωθείτε κι εσείς και γίνετε ένας κρίκος της “μνημόσυνης αλυσσίδας” και βοηθήστε να φτάσει στην άκρη του κόσμου…
Στείλτε κι εσείς αυτό το μήνυμα στους γνωστούς σας και ζητείστε τους να συνεχίσουν αυτή την αλυσίδα.”
Φωτογραφία
Φωτογραφία
Φωτογραφία
1Μου αρέσει! · · Προώθηση · Κοινοποιήστε
Αρέσει στους Evdokia Woulas, George Vlaxos, Sevasti Bouki και σε 4 ακόμη.

Γιάννης Αικατερινάρης Μια συμπλήρωση-διευκρίνιση. Τις δυο από τις τρεις φωτογραφίες δεν τις έβαλα τυχαίως. Αναφέρονται στην οικογένεια του δάσκαλου Αρίσταρχου Παραθυρά, που βίωσε για τα καλά όλη όλες τις δύσκολα χρόνια, από το τέλος τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο μέχρι την μετεμφυλιοπολεμική περίοδο… Όλα άρχισαν με την εξορία στο στρατόπεδο Γκαίρλιτζ της Γερμανίας, το 1916, του πατέρα και στη συνέχεια με τον εγκλεισμό … σε άλλα δύο στρατόπεδα της Γερμανίας, από το 1942 και μετά, της πρωτότοκης κόρης του Τασούλας, συνεχίστηκαν με την εκτέλεση από τους Γερμανούς του ενός γιου του Μιλτιάδη και του άλλου, του Ρήγα, από τους “δικούς” μας το 1951, με τις εκτοπίσεις σε ξερονήσια των άλλων δύο θυγατέρων του, της Κατίνας και της Δώρας, και τις ταλαιπωρίες του μικρότερου γιου Χρήστου, φίλου μου από τα χρόνια των αφάνταστων ταλαιπωριών ηλικιωμένων και κυρίως νεαρών, αμέτοχων σε όσα προηγήθηκαν… Για τον Χρήστο, που βιώνει δύσκολη περίοδο, κάνω αυτή την αναφορά και του εύχομαι ό, τι καλύτερο.
14 Οκτωβρίου στις 12:05 μ.μ. · Μου αρέσει! · 1

Litsa Brindaki Γιάννη ήταν στον Πολύγυρο;
14 Οκτωβρίου στις 2:24 μ.μ. · Μου αρέσει!

Αννα Συλλιδου Θα ήθελα απλά να προσθέσω πως η Κατίνα έφυγε από τη ζωή αρχές Αυγούστου και η Τασούλα είναι καθηλωμένη σε αναπηρική πολυθρόνα,τυφλή,η Δώρα ζει μόνη..όσο για το Χρήστο περνάει δύσκολες στιγμές αλλά ελπίζω να βγει παλληκάρι…μια οικογένεια που υπέφερε πολλά,έχασε πολλούς αγαπημένους αλλα ποτέ δεν το έβαλε κάτω….νάναι όλοι καλά…όπου κι αν βρίσκονται…..

2
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x