Πολλούς δε εις τας Αθήνας την θεοκτισμένην πατρίδα μας / ελευθέρωσα, αγορασθέντας πριν ως δούλους άλλους άδικα / κι’ άλλους νόμιμα, εκείνους δε που από αδυσώπητην / ανάγκην είχαν φύγει, και που την γλώσσαν την Αττικήν / δεν ωμιλούσαν, περιπλανημένοι εις πολλά μέρη.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά η Πυθία έπεφτε σε ιερή έκσταση, η οποία μερικές φορές ήταν τόσο σφοδρή, ώστε η μάντισσα πέθαινε. Όσα ακατάληπτα έλεγε όταν έφτανε σε αυτή την κατάσταση, ερμηνεύονταν από τους ιερείς που ήταν γύρω της ανάλογα με το νόημα που θεωρούσαν πιο κατάλληλο, σε απαντήσεις και μάλιστα έμμετρες.