Η κωμωδία του Γκαίτε «Οι συνένοχοι» , που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, μετακομίζει για 4 ΜΟΝΟ παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη!

Ο μύθος και το είδωλό του Γράφει η Titania Matina Ακούω το τραγούδι, με την έγνοια μου στα όνειρα. Και μου ’ρχεται στο νου ένας τίτλος κειμένου του Artaud. Τον παραφράζω. Μια ψυχαναλυτική προσέγγιση θα ’λεγε πως τα όνειρα είναι […]

Όταν οι κλασικές στάσεις της γιόγκα γίνονται στο αέρα τότε το μάθημα παίρνει άλλη διάσταση. Με soundtrack ευχάριστες μουσικές η aerialyoga γίνεται καθημερινή συνήθεια καθώς συνδυάζει περίτεχνα τις ασάνες με εναέριες τέχνες, μπαλέτο, χορό, αλλά και παιχνιδιάρικα ακροβατικά. Στην αρχή θα σας ξαφνιάσει, καθώς αποτελεί μια ιδιαίτερα απαιτητική γυμναστική, αρκετά δύσκολη ακόμη και για τους πιο fit μαθητές.

Η μετριοπαθής πολιτική του Βρασίδα απεδείχθη για μια ακόμη φορά καταλυτική στην έκβαση των εξελίξεων. Όταν ξεκαθάρισε στους πολιορκημένους, με κήρυκα, ότι όσοι Αμφιπολίτες και Αθηναίοι βρίσκονταν στην πόλη μπορούσαν να παραμείνουν ανενόχλητοι χωρίς να χάσουν ούτε τις περιουσίες ούτε τα πολιτικά τους δικαιώματα, η συνθηκολόγηση έγινε περισσότερο δελεαστική από την επίφοβη αναμονή των δυνάμεων του Θουκυδίδη.

Πολιτιστική Αντιπτέριση στον Θράκη FM- 99,8 Πολιτιστική Αντιπτέριση Ο ιδεώδης τόπος για τη μουσική, τις τέχνες και τον πολιτισμό. Ζωντανή ραδιοφωνική εκπομπή με τη Στέλλα Καραμήτρου -κάθε Τρίτη και Πέμπτη- στις 8 με 10 το βράδυ. Για ελεύθερους πολιορκημένους ακροατές. […]

Κι ἂν ἔφτασα τόσο μακριά, ἦταν γιὰ νὰ μὴν ἀκούσω ποὺ δὲ μοῦ ἀποκρίθηκαν
κι ἄχ, πλανήθηκα πολὺ σὲ δρόμους, ἀκολουθώντας τοῦτο ἡ ἐκεῖνο, κληρονόμος μιᾶς ἀνεξήγητης ὥρας: τότε ποὺ ὅλα θὰ ἐξηγηθοῦν,

Η Ρηνιώ σωριάστηκε στο παλιό ντιβάνι που ‘τριξε απορημένο απ’ τ’ αναφιλητά της πίκρας και της απογοήτευσής της. Καθώς τα δάκρυα ασυγκράτητα αυλάκωναν τ’ ολόδροσο πρόσωπό της, γιγαντώθηκε μέσα της το άσβεστο φίλτρο της αντικειμενικής μάνας.

Όχι, η δουλειά του δασκάλου δεν είναι εύκολη (βίντεο)

Σε κοιτάω στα μάτια, (εντάξει, όχι ακριβώς αφού μάλλον το διαβάζεις αυτό το άρθρο, αλλά μεταφορικά, σκίζω μία κυκλωπική τρύπα στο πρόσωπό σου αυτή τη στιγμή) και σου λέω ότι δεν έχεις καμιά ελπίδα.

Αφού μας μέναν παξιμάδια / τι κακοκεφαλιά / να φάμε στην ακρογιαλιά / του Ηλιου τ’ αργά γελάδια

που το καθένα κι ένα κάστρο / για να το πολεμάς / σαράντα χρόνους και να πας / να γίνεις ήρωας κι άστρο!

Πεινούσαμε στης γης την πλάτη, / σα φάγαμε καλά / πέσαμε εδώ στα χαμηλά / ανίδεοι και χορτάτοι.