Ετικέτα: Παναγιώτης Κονδύλης

Περιστέρι: Δεκάδες σιίτες μουσουλμάνοι συγκεντρώνονται κάθε χρόνο προκειμένου να γιορτάσουν τον θάνατο του ιμάμη Χουσεΐν, εγγονού του προφήτη Μωάμεθ.

Παν. Κονδύλης: Εθνικισμός και παράδοση

Το έθνος αποτελεί λοιπόν σήμερα τη μικρότερη δυνατή ομάδα προς επιδίωξη ενός κοινού συμφέροντος μέσα στην παγκόσμια κοινωνία -υπό τον όρο βέβαια ότι θα συγκροτηθεί ως κυρίαρχο κράτος.

Διαβάστε περισσότερα ›
Γκρέτα Τούνμπεργκ

Παν. Κονδύλης: Οι πολιτικές σκιές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Με άλλα λόγια, η Δύση θα εξαναγκασθεί να αντισταθμίσει την επιβολή των τυπικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε άλλες χώρες με παραχωρήσεις προς την υλική ερμηνεία των ίδιων αυτών ανθρωπίνων δικαιωμάτων – και να πληρώσει για το αντιστάθμισμα τούτο. Κοντολογίς, το πρώτο καθήκον του απελευθερωτή θα είναι να θρέψει τούς απελευθερωμένους.

Διαβάστε περισσότερα ›
Πίνακας του Τζόρτζο ντε Κίρικο. Giorgio de Chirico (10 Ιουλίου 1888 - 20 Νοεμβρίου 1978.)

«Είστε αριστερός ή δεξιός;»

Ωστόσο, ακόμα και η παντελής έλλειψη χιούμορ φαίνεται κατανοητή και συγχωρητέα, αν σκεφθούμε πόσο βαθειά είναι η ανάγκη να έχει κανείς μια ταυτότητα και πόσο άτεγκτη είναι η λογική της περιφρούρησής της.

Διαβάστε περισσότερα ›
Τζόρτζο ντε Κίρικο. Giorgio de Chirico, 10 Ιουλίου 1888 - 20 Νοεμβρίου 1978. Έκτορας και Ανδρομάχη.

Παναγιώτης Κονδύλης: Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός

Τον παγκόσμιο πλουραλισμό τον εγγυάται μόνον η παγκόσμια ευδαιμονία (ο πλουραλισμός είναι η ιδεολογία της χορτάτης ευδαιμονίας: ο πεινασμένος δεν σέβεται τις αξίες του χορτασμένου), όμως αυτή είναι στο έπακρο απίθανη. Ο 21ος αιώνας θα είναι αιώνας συγκρούσεων μεταξύ πλανητικών Τιτάνων και Γιγάντων.

Διαβάστε περισσότερα ›
Η υπέρβαση της παρακμής έχει ως προϋπόθεση ακριβώς την «ήττα του Νεοέλληνα από τον Έλληνα», τον οποίο εξακολουθούμε να φέρουμε ακόμα μέσα μας, έστω εν σπέρματι.

Να σκοτώσουμε τον γραικύλο μέσα μας

Έχει οποιοδήποτε νόημα ο πατριωτισμός στην εποχή μας; Ή μήπως αποτελεί κάτι ιστορικά ξεπερασμένο, μια απλή «ιδεολογία» δεμένη με το παρελθόν, σε μία εποχή όπου η ιστορία έχει καταστεί κυριολεκτικά παγκόσμια;

Διαβάστε περισσότερα ›
ARKAS -The Original Page

Παναγιώτης Κονδύλης: Η απαρχαίωση των πολιτικών εννοιών

Για να είμαστε λοιπόν ακριβείς θα έπρεπε να χαρακτηρίσουμε το τέλος των ιδεολογιών ως μερική επιστροφή στο ζωικό βασίλειο. Αν είναι ωραίο και ευκταίο να φθάσει ως εκεί ο αποχαιρετισμός από την Ουτοπία, παραμένει βέβαια ζήτημα γούστου.

Διαβάστε περισσότερα ›
Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο το πλανητικό τοπίο δεν κυριαρχείται πια από δύο συμπαγή οχυρά, πού ορθώνονται το ένα απέναντι στο άλλο διαθέτοντας στρατηγικό οπλισμό, παρά μάλλον μοιάζει μ’ έναν ηλεκτρονικό πίνακα, όπου αδιάκοπα αναβοσβήνουν μικρά κόκκινα φώτα τοποθετημένα πολύ κοντά το ένα στο άλλο.

Παν. Κονδύλης: Το νέο πρόσωπο του Θερμού Πολέμου

Εν πάση περιπτώσει πρέπει να υποθέσουμε ότι ο τρόπος, με τον οποίο η παγκόσμια κοινωνία θ’ αντιμετωπίσει το πρόβλημα της ανομίας, θα επηρεάσει σημαντικά τόσο τη δομή της μελλοντικής παγκόσμιας τάξης όσο και τον χαρακτήρα των μελλοντικών πολέμων.

Διαβάστε περισσότερα ›
Παν. Κονδύλης: Εθνικισμός ανάμεσα σε ριζοσπαστικοποιημένη παράδοση και μαζικοδημοκρατικό εκσυγχρονισμό

Παν. Κονδύλης: [Ο σύγχρονος εθνικισμός και οι λειτουργίες του]

Είτε ως μίμηση της Δύσης είτε ως παραδοσιολατρική άρνηση της, ο σημερινός εθνικισμός, ο όποιος θέλει, και αναγκάζεται, να συμμετάσχει στο πλανητικό γίγνεσθαι, ακολουθεί από διάφορους ευθείς και πλάγιους δρόμους τη μαζικοδημοκρατική λογική κι έχει σε τελευταία ανάλυση μαζικοδημοκρατικούς σκοπούς.

Διαβάστε περισσότερα ›
Άντι Γουόρχολ. Andy Warhol. Μυστικός Δείπνος

Παν. Κονδύλης: Ενδεχόμενες διαμορφώσεις της πλανητικής συγκυρίας

Δεν πρόλαβε καλά-καλά να τελειώσει ο Ψυχρός Πόλεμος και ήδη πολλαπλασιάζονται οι φωνές πού προειδοποιούν σε δραματικούς τόνους για τη διαγραφόμενη διεθνή αταξία, έτσι ώστε θα νόμιζε κανείς ότι πριν λίγο ακόμη στον κόσμο κυριαρχούσε η τάξη και η αρμονία.

Διαβάστε περισσότερα ›
Άντι Γουόρχολ. Andy Warhol

Παναγιώτης Κονδύλης: Τέλος του κυρίαρχου κράτους ή αλλαγή της λειτουργίας του;

Και μόνον ως κράτος μπορεί ένα μικρό έθνος να μιλήσει ως ίσος προς ίσον μ’ ένα μεγάλο έθνος, εφ’ όσον τόσο το μικρό όσο και το μεγάλο έθνος αποτελούν, το καθένα για τον εαυτό του, ένα κράτος.

Διαβάστε περισσότερα ›