Ο Μακρυγιάννης γράφει για τον Ιωάννη Καποδίστρια Κι᾿ αὐτὸ τὸ σκολεῖον θὰ φάγη τὴν λευτερία μας· κι᾿ αὐτείνη τὴν λευτερίαν, Κυβερνήτη μου, δὲν τὴν ηὕραμεν εἰς τὸ σοκάκι καὶ δὲν θὰ μποῦμεν εὔκολα πίσου εἰς τοῦ αὐγοῦ τὸ τζόφλιο· ὅτι […]

Τι δείχνουν οι τάσεις της MRB – Όλη η έρευνα Στις εξαμηνιαίες τάσεις της ΜRB και στην έρευνα που έγινε μετά τη δημιουργία της νέας κυβέρνησης συνεργασίας ΝΔ & ΠΑΣΟΚ, προκύπτει, σε ό,τι αφορά την πρόθεση ψήφου ότι η ΝΔ καταγράφει προβάδισμα με […]

Πώς βγήκε η φράση «Απλώνει το ζωνάρι του για καβγά» Κουτσαβάκηδες ή κουτσαβάκια λέγανε τους μάγκες της παλιάς Αθήνας, την εποχή της Βασιλείας του Όθωνα (1840 περίπου). Κατά την επικρατέστερη άποψη, η προσωνυμία αυτή προέρχεται εκ του “κουτσά” + “βαίνω”, […]

Ο Μάνος Χατζηδάκις για την εξουσία (1988)

 « Η θεωρία της Μετασχηματίζουσας μάθησης (J. Mezirow).  Ο κριτικός στοχασμός & τα προσκόμματα στη μαθησιακή διεργασία των ενηλίκων .»  Γράφει η Έφη Γεωργοπούλου Σε μια εποχή που οι εξελίξεις σε εθνικό, αλλά και διεθνές επίπεδο χαρακτηρίζονται  ραγδαίες και  το […]

Πήγαινα το δρόμο δρόμο! Άλλο ένα από τα χιλιάδες διαμαντάκια της ΕΡΤ:

Παυλοπέτρι Ελαφονήσου: Η αρχαιότερη βυθισμένη πόλη στον κόσμο! Κείμενο: Μέντης  Κωνσταντίνος* Η ΥΔΡΟΛΥΤΗ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΗ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΥ    Η Ιστορία του Σμιγοπέλαγου νησιού, ένα βαθυγάλαζο μονοπάτι που σε σεργιανάει στους μανταλωμένους θησαυρούς των βυθών που τους αγγίζει το γαλανοφόρετο μαγνάδι […]

Πιο λιανά: οι σύμμαχοι αξίζουν για σένα τόσο, όσο αξίζεις εσύ γι’ αυτούς. Καμμιά συμμαχία και καμμιά προστασία δεν κατασφαλίζει όποιον βρίσκεται μαζί της σε σχέση μονομερούς εξάρτησης. Τα «δίκαια» της Ελλάδας δεν εντυπωσιάζουν κανέναν, όσο πίσω τους βρίσκεται ένας παρίας με διαρκώς απλωμένο το χέρι, κάποιος που ζει από δάνεια, επιδοτήσεις και «προγράμματα στήριξης».

Η σημερινή πολιτική επικαιρότητα και ο διαχρονικός Σουρής Του Γιάννη Κύρκου Αικατερινάρη αρχιτέκτονα, π. προέδρου του Τεχν. Επιμελητηρίου Κ. Μακεδονίας  Θλιμμένη και κυρίως κακομοιριασμένη φάνταζε στα μάτια μου η Αθήνα, όταν τριγυρνούσα προχθές στο κέντρο της και  στο Μοναστηράκι, πριν […]

Τόσες ’βδομάδες που κάθε Σάββατο ξυπνώ και φωνάζω «Σάββατο είναι, μη φοβάσαι» και ξεδιπλώνω στο ηλεκτρονικό χαρτί τις μύχιες σκέψεις μου, κι αυθυποβάλλομαι και προσπαθώ να είμαι αισιόδοξος, και λέω πως όλα θα φτιάξουν, κι ο καθένας μας θα πάρει, εν τέλει, αυτό που επιδίωξε, αυτό που ονειρεύτηκε, αυτό που αξίζει, επί της ουσίας κάνω ένα λογικό άλμα –δεν φοβάμαι να το πω-, ένα λάθος, ένα μεγάλο λάθος, διότι θεωρώ δεδομένο ότι αυτό που ο καθένας επιδίωξε είναι το ίδιο με αυτό που ήθελε και ονειρεύτηκε, κι αυτό που στο τέλος αξίζει.