Κάθε γνήσιο μεθύσι καταλήγει σέ πλήρη κατάπτωση, σέ γκρέμισμα, σάν μικρός θάνατος. Γι’αὐτό ἡ ἐπιστροφή στό σπίτι –δέν ἁρμόζει νά μεθᾶμε σπίτι μας – ἀποτελεῖ πάντα μία μικρή περιπέτεια. Ἄς σεβόμαστε αὐτά τά κουφάρια πού καταφέρνουν νά βαδίζουν. Ὅποιος κι ἄν εἶναι ὁ δρόμος μας, ἐκεῖνοι εἶναι οἱ πρόδρομοι.

Ένας απ’ τους πιο αρχαίους, εκπληκτικούς και μυστήριους πολιτισμούς που γνώρισε η Ευρώπη ήταν του λαού των Ετρούσκων, ενός λαού που άφησε λίγα αλλά αξιοσημείωτα ίχνη στο πέρασμά του από την ιστορία.

Μερικές μεταφραστικές δυσκολίες μας οδηγούν στη διαπίστωση ότι οι αρχαίοι Έλληνες ποιητές στηρίζονταν συχνά σ’ ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της ελληνικής γλώσσας, κοινό πιθανώς με άλλες πρωτογενείς γλώσσες, γνώρισμα που μπορούμε να αποκαλέσουμε αδιαίρετη πολυσημία των λέξεων και των γραμματικών πτώσεων.

Ο συγγραφέας και μεταφραστής Κωστής Παπαγιώργης ήταν μια από τις αρχοντικότερες μορφές των νεοελληνικών γραμμάτων, το σπάνιο κι ακριβοθώρητο εκείνο κράμα πολυμαθούς λόγιου, ακέραιου ανθρώπου και γενναιόδωρης καρδιάς που επιβλήθηκε χάρη στην ποιότητα του έργου του.

Στις αρχές του 1600, πιθανολογείται το 1605, γεννήθηκαν στην Ευρώπη δυο τεράστιοι μυθιστορηματικοί χαρακτήρες που έμελλε να στοιχειώσουν την παγκόσμια λογοτεχνία, ο Άμλετ κι ο Δον Κιχώτης. Ο πρώτος γεννιέται στο βορρά κι άλλος στο νότο.

 Ο Παπαδιαμάντης, η γυφτοπούλα και η χρησιμοθηρική όψη του ρατσισμού Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Το μυθιστόρημα του Παπαδιαμάντη «Η γυφτοπούλα» αναφέρεται στις τελευταίες μέρες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, πριν την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους. Η μυθιστορία, δεμένη αξεδιάλυτα με […]

Σκίτσα του Γιάννη Καλαϊτζή από την Εφημερίδα των Συντακτών

Οι μουσικοί αναγνώστες μας κι όσοι ενδιαφέρεστε για γραπτά μνημεία της νεοελληνικής προφορικής παράδοσης, αξίζει να ρίξετε μια ματιά στα βιβλία του Γεώργιου Ρήγα για τον λαϊκό πολιτισμό της Σκιάθου. Τύχη αγαθή, η μπορείτε να τα βρείτε δωρεάν στην πολύτιμη ιστοσελίδα της Εταιρείας Παπαδιαμαντικών Σπουδών:

Το τι σημαίνει να καταστεί κανείς πρόσφυγας και να αντιμετωπίζεται ως «ξένος» στον τόπο προσφυγιάς, στον τόπο που εξ ανάγκης οδηγήθηκε ή μετανάστευσε για να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του, το αντιλαμβάνονται ιδιαίτερα εκείνοι που έχουν ρίζες και σχέση με όσους βίωσαν την κάθε είδους προσφυγιά.

Ο λυγμός του σκύλου  Το φαρδύ χειμωνιάτικο μπουφάν, μαύρο και καταβρόμικο, κρεμασμένο πάνω στο ξεβαμμένο τοίχο του απέναντι διαμερίσματος. Ακριβώς από κάτω δύο ζευγάρια λασπωμένες μπότες και δίπλα παραπεταμένος ένας μεγάλος αθλητικός σάκος. Από τη μισάνοιχτη πόρτα ακούγεται ο σπαρακτικός […]