Ξανασυναντώντας τη Γαλλία μέσω Τουρκίας Του Γιώργου Καραμπελιά Τα τελευταία χρόνια διαπιστώνουμε μια αυξανόμενη μεταστροφή της γαλλικής κοινωνίας, του γαλλικού Τύπου και ενός σημαντικού μέρους της γαλλικής ελίτ σχετικά με την Ελλάδα και την επιθετική Τουρκία, μεταστροφή η οποία καταδεικνύει […]

—Μάλιστα· όταν ένας άνθρωπος εξέχει πολύ από το μέσον ανάστημα και την ευρωστίαν, του κόπτομεν το εν σκέλος ή τον ένα βραχίοντα, ώστε να επιφέρωμεν την ισότητα· τον κατεβάζομεν ολίγον παρακάτω τρόπον τινά. Η φύσις, βλέπετε, υστερεί οπίσω ως προς τον αιώνα μας· αλλά κάμνομεν ό,τι ειμπορούμεν δια να την διορθώσωμεν.

Ημερίδα: «O πόλεμος στην Ουκρανία και οι γεωπολιτικές επιπτώσεις σε Ελλάδα – Ευρώπη – Τουρκία» (βίντεο)

Οι συμμαχίες δεν αποτελούν πανάκεια, αλλά ένα ακόμη βέλος στη φαρέτρα μας. Όπως δείχνει και η περίπτωση της Ουκρανίας, οι συμμαχίες δεν αποτρέπουν πολέμους. Αλλά σε βοηθούν να τους κερδίσεις. Αρκεί βέβαια, να είσαι διατεθειμένος να πολεμήσεις.

Σίγουρα η Ευρώπη έμαθε και πολλά άλλα μέσα από αυτήν την κρίση, γιατί βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο: Για να συνεχίσει να επιβιώνει η ΕΕ, θα πρέπει ν’ αποκτήσει χαρακτήρα προστατευτικό των εθνών που την συναποτελούν –όχι μόνο στην ενέργεια, αλλά και στην άμυνα και την αποτροπή της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης.

Στην ίδια γραμμή και το ΚΚΕ που -τριάντα χρόνια μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και με τον πλανήτη να εισέρχεται στον νέο Ψυχρό Πόλεμο-, μοιάζει να βρίσκεται και πάλι στο στοιχείο του: στο πλευρό της ίδιας υπερδύναμης και μάλιστα με αναβαθμισμένο ρόλο.

Η ανατροπή της δημογραφικής σύνθεσης της Θεσσαλονίκης, μέσα από τον χαλασμό των ετών 1821, 1822, είναι ξεκάθαρη. Ωστόσο, δεν πρόκειται για ένα αποτέλεσμα που έφερε η ίδια η δυναμική της πολεμικής αντιπαράθεσης, αλλά για προσχεδιασμένη πολιτική εκ μέρους των Οθωμανών.

Η τρομακτική υστέρηση των δημογραφικών πολιτικών, εκείνων για την οικογένεια, την εργαζόμενη γυναίκα και τα παιδιά στην Ελλάδα προκαλεί όντως απελπισία και συνάμα οργή σε όποιον βρεθεί ενώπιόν της.

Η επίθεση του νεοφιλελευθερισμού στο κοινωνικό κράτος, ιδίως στις μέριμνες της φροντίδας και της εκπαίδευσης, αποτελεί την πιο χαρακτηριστική ένδειξη. Η ανυποληψία στην οποία θα περιέλθει η οικογένεια, η μητρότητα και η πατρότητα, αποτελεί την άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος.

Μήπως, όμως, το πολιτικό προσωπικό που διαθέτουμε είναι κάπως εικόνα μας και μας μοιάζει; Πώς άραγε τους ανεχόμαστε; Μήπως για να το αλλάξουμε, θα πρέπει ν’ αλλάξουμε σε βάθος και μεις οι ίδιοι. Μήπως γι’ αυτό οι καλύτεροι άνθρωποι σε αυτή τη χώρα απέχουν από αυτό που αποκαλείται δημόσια ζωή;  Μήπως φταίει το κακό το ριζικό μας; Μήπως είναι κ…. μάγαζο;