Μεγάλη εξαίρεση σ αυτή την ηθική αθλιότητα της ελληνικής κοινωνίας (γιατί σκόρπιες υπάρχουν πολλές) είναι τα παιδιά των ελληνικών φτωχοσπιτιών, που τα βλέπεις να μαστορεύουν, να οργώνουν, να τρέχουν σε δουλειές σαν το Βέγγο, χωρίς να κοιτάνε τι θα πάρουν πριν δώσουν. Ισορροπώντας δικαιώματα και υποχρεώσεις και, κυρίως, υπευθυνότητα. Η ανάγκη της φτώχειας τους ωριμάζει. Και τους κάνει χρήσιμους σε μια κοινωνία.

Το λιμάνι του Πειραιά προς τη Δραπετσώνα και τα Λιπάσματα θα είναι χώρος ελεύθερης πρόσβασης των Ελλήνων ή θα είναι απαγορευμένο εμπορικό κράτος εν κράτει με στρατοφύλακες;
Στα λιμανάκια της χερσονήσου του Αστέρα, που πηγαίνουν τζάμπα για μπάνιο χιλιάδες Έλληνες όλο το καλοκαίρι θα πέσει μπάρα από το σημείο που αγοράστηκε η έκταση και μετά; Και τη νύχτα θα μπορεί κανείς να θαυμάζει το ακρωτήρι με το γαλαξία από πάνω ελεύθερα όπως εδώ και χρόνια ή θα «απαγορεύεται για λόγους ασφαλείας» των ενοίκων;

Παρακολουθούμε την πολιτική επιλογή της παντοκρατορίας του χρήματος, που ελέγχει όλες τις εξελίξεις. Γιατί το να επιτραπεί ο άκρατος πλουτισμός σε μια ελάχιστη μερίδα, η οποία απαλλάσσεται ακόμη κι από τις φορολογικές της υποχρεώσεις, προϋποθέτει μια σειρά πολιτικών αποφάσεων, που εξυπηρετούν αυτή την κατεύθυνση. Το σύγχρονο κράτος, παντελώς ανίσχυρο μπροστά στη δύναμη της υψηλής πλουτοκρατίας, συρρικνώνεται διαρκώς προσπαθώντας να απαλλαχτεί από όλες τις ευθύνες στο όνομα της επανάστασης της ατομικότητας.

Στο διάστημα των τελευταίων 100 ετών, η χώρα έχει γνωρίσει άλλες δύο ίδιες φάσεις και από τη συγκριτική μελέτη τους προκύπτουν τρία βασικά χαρακτηριστικά. Και οι τρεις α) έχουν μεγάλη χρονική διάρκεια, περίπου δέκα χρόνια, β) αυξημένη ένταση ως προς την ένταση της ροής και γ) καθυστέρηση έναρξης του φαινομένου σε σχέση με τον χρόνο καταγραφής του υψηλού ποσοστού ανεργίας.

Εάν η ημετέρα κυβέρνηση προετοίμαζε (τότε ήσαν «όλοι μαζί.») πραγματικό πλάνο Β, όπως είχε το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση, δηλαδή ένα εναλλακτικό σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης υποστηριζόμενο από συγκεκριμένες οικονομικές πολιτικές, μία από τις οποίες, και μόνον μία, είναι η νομισματική, γιατί δεν το παρουσιάζει;

Στα παράδοξα του σχεδίου συγκαταλέγονται η αδυναμία συνδυασμού ενισχύσεων που αφορούν στο μισθολογικό κόστος και στην απόκτηση υλικών και άυλων στοιχείων ενεργητικού για τη λειτουργία μιας επένδυσης. Στην περίπτωση δε της ενίσχυσης μέσω φοροαπαλλαγής, δεν επιτρέπεται η χρήση ποσοστού υψηλότερου του 20% του συνολικού ποσού φοροαπαλλαγής κατ’ έτος.

Λίστα με Ελληνικά Προϊόντα για να ξέρουμε τι Αγοράζουμε!

Το πλεόνασμα του προϋπολογισμού του 1926-1927 ύψους 3.225.000 δραχμών κάνει τους ξένους να αρχίσουν να εμπιστεύονται την ελληνική οικονομία ξανά μετά την κρίση των προηγούμενων ετών. Σουηδικός όμιλος προσφέρει δάνειο 9.000.000 λιρών με 7% εξοφλητέο σε 35 χρόνια, ένα άλλο δάνειο 3.000.000 λιρών για τη σταθεροποίηση της δραχμής εγκρίθηκε όπως και ένα για την εξόφληση παλιών ελλειμμάτων ύψους 864.816.000 δραχμών.

Το να πληρώνει τελικά ο φορολογούμενος τα σπασμένα είναι μια μάλλον συνηθισμένη κατάσταση. Οι άνθρωποι των τραπεζών, οι διαχειριστές των ασφαλιστικών ταμείων κλπ, μπορούν να ποντάρουν τα λεφτά των πελατών τους κι αν κερδίσουν εισπράττουν τα υπέρογκα μπόνους, αν όχι πληρώνουν οι φορολογούμενοι. Φυσικά, η κατάλληλη ορολογία ευπρεπίζει τις διαδικασίες. Κανείς δεν τζογάρει· όλοι επενδύουν σε τραπεζικά και χρηματιστηριακά προϊόντα, προς όφελος των πελατών πάντα.

Η μεταπολίτευση και η είσοδος της χώρας στην Ενωμένη Ευρώπη έφερε νέα δεδομένα. Η επικράτηση του κομματισμού στον αγροτικό χώρο και του λαϊκισμού μετέτρεψε τις σχέσεις αγροτών και αγροτικών οργανώσεων με το κράτος σε ιδιαίτερα στενές και εξαρτώμενες. Με την πολιτική των αγροτικών επιδοτήσεων για την ενίσχυση του αγροτικού εισοδήματος και την παρακίνηση των συνεταιρισμών σε δράσεις που τους οδήγησαν σε χρεοκοπία ήταν γεγονότα που έφεραν καθυστέρηση στον διαρθρωτικό εκσυγχρονισμό της ελληνικής γεωργίας.