Οι ορθόδοξοι βλέπουν στην Ρωσία την ανάκαμψη του χριστιανισμού και ελπίζουν σε μια ανάκαμψη και στην χώρα μας. Όμως αυτό βασίζεται σε περίεργες κατασκευές. Η οικογένεια των Ρομανώφ που διακρίνονταν για την καταπίεση του λαού και μη χριστιανικές πρακτικές όπως η σχέση τους με τον Ρασπούτιν χαρακτηρίστηκε ως «Άγιοι Βασιλομάρτυρες Ρομάνωφ» και αυτό στηρίχθηκε και στην Ελλάδα από επιδραστικούς εκκλησιαστικούς κύκλους.

Ομιλία για το Έργο του Αριστοτέλη του κ. Βασίλη Κάλφα (βίντεο)

Ο Ντούγκιν είναι ένας στοχαστής χαμαιλέοντας και μπορεί να προσαρμόζει τη ρητορική του σε διαφορετικά ακροατήρια: όταν βρίσκεται ενώπιον δημοσίων υπαλλήλων ή ανώτερων στρατιωτικών εμφανίζεται ως πεπεισμένος υποστηρικτής του ρωσικού εθνικισμού ως του κρατικού δόγματος μιας μεγάλης δύναμης, ενώ μπορεί να κηρύττει την επαναστατική βία ενάντια στην τρέχουσα πολιτική τάξη όταν επικοινωνεί με αντισυστημικές ομάδες.

Πολλοί μίλησαν για ανατροπή. Από πολλές πλευρές, όμως, ο Μαμντάνι είναι ακριβώς ό,τι είναι σήμερα και η Νέα Υόρκη. Απηχεί πιστότερα από οποιονδήποτε άλλον ορισμένα από τα νεότευκτα αλλά παγιωμένα πια χαρακτηριστικά της. 

Συνέντευξη του δημοσιογράφου, συγγραφέα και θεολόγου Δημήτρη Τριανταφυλλίδη στο δημοσιογράφο Παύλο Τσίμα, στην εκπομπή “Ημερολόγιο” του ραδιοφώνου του ΣΚΑΪ, τη Δευτέρα 2 Μαΐου 2022, με αφορμή το νέο του βιβλίο με τίτλο “Η αυτοκρατορική νοσταλγία της Ρωσίας – Ο ευρασιατικός πειρασμός”, που κυκλοφορήθηκε πρόσφατα από τις εκδόσεις “ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ”.

Επιχειρώντας να διεισδύσει στη λειτουργία του νου ως τμήμα των δραστηριοτήτων της ψυχής ο Αριστοτέλης θα αναφερθεί στη διαφορά κάθε πράγματος με την ουσία του: «Επειδή […] άλλο είναι το μέγεθος και άλλο η ουσία του μεγέθους, και το νερό και η ουσία του νερού (το ίδιο ισχύει και για πολλά άλλα, αλλά όχι για όλα· γιατί σε μερικά είναι το ίδιο) η ψυχή αντιλαμβάνεται την ουσία της σάρκας και τη σάρκα είτε με άλλη ικανότητα είτε με την ίδια ικανότητα, αλλά σε διαφορετική κατάσταση» (429b 11-14).

Προτού καν κατασταλάξει το διαδίκτυο στην σημερινή του μορφή, πλήθαιναν οι πολιτικές θεωρίες και εκτιμήσεις που προέβλεπαν μια δεύτερη άνθιση της δημοκρατίας υπό την επίδραση των νέων τεχνολογιών. Υποτίθεται ότι η περίφημη “ψηφιακή αγορά”, και τα καινοτόμα εργαλεία επικοινωνίας της διευκόλυναν τις συλλογικές αποφάσεις από τα πλήθη υπερβαίνοντας την προϋπόθεση μιας δημοκρατίας εντοπισμένης στον χώρο, και περιορισμένης αριθμητικά –όπως έγραφε ο Αριστοτέλης για την ιδανική πόλη.

Το να περπατήσεις στο πεζοδρόμιο μιας πόλης, και ειδικά της Αθήνας, είναι από μόνο του μια πολλαπλή πρόκληση, ένας πραγματικός άθλος, αφού δεν ξέρεις ποιους από τους πάμπολλους και απρόβλεπτους κινδύνους θα αντιμετωπίσεις.

Το βιβλίο του Βασίλη Μαλισιόβα, Τα γέλια και τα δάκρυα της πέτρας — Ηπειρώτικες ιστορίες ζυμωμένες με νοσταλγία, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, έρχεται να μας μιλήσει για την παράδοση, χωρίς όμως να την αντιμετωπίζει σαν απλή λατρεία του παρελθόντος, αλλά ως πράξη αντίστασης απέναντι στη λήθη. Δίνοντας φωνή στους ηλικιωμένους της Ηπείρου του 20ού αιώνα, ο συγγραφέας μάς θυμίζει πως η παράδοση δεν πέθανε, αλλά βρίσκεται ακόμη στον τόπο της, ακόμη και αν έχει σκεπαστεί από τη βιασύνη της καθημερινότητας και την τεχνοκρατική αλαζονεία.

Η Ελλάδα δεν μπορεί βέβαια να γίνει Ταϊβάν· ούτε “Δανία του Νότου… Μπορεί όμως να κάνει “αντίστροφη μηχανική”…, να υπερβούμε την αδράνεια που μας αποβλακώνει πολιτικά, και μας κάνει μικρούς και αναντίστοιχους με το ιστορικό κατώφλι που βρισκόμαστε.