Τα ποιήματά σου ήταν και αυτά κάτω από την σκέπη του Ικάρου. Στο τέλος μετά το παράτολμο πέταγμά τους βρήκαν με τη φροντίδα της αδελφής, που έμεινε πίσω, και των αγαπημένων σου συγκεντρωμένα κάτω από την σκέπη μιας παντοτινής Εστίας. Εξαντλημένα σήμερα, αλλά όχι χαμένα.

Ιδιαίτερα μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016, o Ερντογάν «ξέφυγε» προς όλες τις κατευθύνσεις: Με τη συμμαχία με τη Ρωσία έβαλε πόδι στη Συρία και το Ιράκ εναντίον των Κούρδων, ενώ βομβάρδισε τον Κουρδικό λαό ακόμη και επί τουρκικού εδάφους, ένα φρικτό έγκλημα πολέμου που δεν συζητήθηκε καθόλου. Επεκτάθηκε στη Λιβύη, προχώρησε προς το Αζερμπαϊτζάν και την Κεντρική Ασία και αναπτύσσει το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας στη Μεσόγειο.

«Χαλασμένες συνειδήσεις δεν στηρίζουν καθεστώτα, δεν σώζουν έθνη, δεν ανορθώνουν κράτη… εδόθη εις τον Λαόν μας και ιδίως εις την κατά φυσικόν λόγον ταλαντευόμενην και δύσπιστον απέναντι όλων μας νεολαίαν, το φοβερό παράδειγμα της εξαγοράς βουλευτών με τον υπουργικόν θώκον ή με άλλα ακατανόμαστα μέσα»

Κατά τη διάρκεια αυτών των 30 χρόνων, τουλάχιστον δύο εκατομμύρια μέλη αυτών των κοινοτήτων δολοφονήθηκαν με σφαίρες, μαχαίρια, ξιφολόγχες και πορείες θανάτου εκατοντάδων χιλιομέτρων· άλλοι απελάθηκαν ή έφυγαν, περίπου δύο με τρία εκατομμύρια. Δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες και παιδιά απήχθησαν και ενσωματώθηκαν με τη βία σε μουσουλμανικές οικογένειες. Χιλιάδες γυναίκες βιάστηκαν ή αναγκάστηκαν να εργαστούν σε πορνεία. Σε διάφορα στάδια, μέρος της βίας διαπράχθηκε από πολίτες – χωρικούς, ιθαγενείς και συμμορίες – σε συνεργασία με τις δυνάμεις του στρατού και της αστυνομίας.

Όταν ο κόσμος έμοιαζε άπειρος το «αυξάνεστε και πληθύνεστε και κατακυριεύσατε την γη» ήταν το αυτονόητο βέλος της κίνησης του ανθρώπου προς το μέλλον. Ο άνθρωπος είχε μπροστά του την προοπτική της κυριαρχίας στον πλανήτη και η κατακυρίευση έμοιαζε σαν θεία εντολή.

Στον μοντέρνο, ρευστό κόσμο μας, ο ρόλος του καταναλωτή (όπως και οι σύγχρονες θεωρίες για την ταυτότητα) σχετίζονται άμεσα με την προσδοκία να παράσχουν στα άτομα διαφυγή από την αβεβαιότητα και ένα αίσθημα ελεύθερης επιλογής. Να βρεθεί, με άλλα λόγια, ένα νέο είδος τάξης που να προσαρμόζεται στη διάχυτη αβεβαιότητα της σύγχρονης εποχής.

Πώς να αντιμετωπίσουμε την αύξηση των τιμών Γράφει ο Παναγιώτης Σαϊνατούδης Κάνοντας μια βόλτα στη λαϊκή αγορά ή πηγαίνοντας για ψώνια στην αγορά βλέπουμε ότι οι τιμές των φρούτων και των λαχανικών είναι υψηλές για την εποχή αλλά και όλα […]

Το πραγματικό, μην το ξεχνάμε, δεν έχει καταστατική τάξη. Είναι παιχνίδι, διαρκής παρουσία μιας αδιευκρίνιστης απουσίας, κακομεταφρασμένη αιωνιότητα που τρέφεται με τη γλαφυρή ρουφιανιά της στιγμής. Κάθε φτήνια έχει την ακρίβεια της, κάθε συναίσθημα ανήκει στην πανίσχυρη τράπεζα της ψυχής. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί ότι το επιμέρους πρόσωπο μοιάζει λειψό, ενώ όλοι μαζί απολαμβάνουν το δικαίωμα αυτοπροστατευόμενης ευφυΐας;

Ας μιλήσουμε αρχικά για τις σωματικές ανάγκες. Ο πεινασμένος πρέπει επειγόντως να φάει και ο διψασμένος να σβήσει τη δίψα του. Ποιος είναι όμως αυτός που γεύεται το φαγητό ή σβήνει τη δίψα του; Το σώμα ή εμείς; Αν η σωματικότητα (και η οργανικότητα την οποία συνεπάγεται) συχνά αυτονομείται και λειτουργεί ερήμην του εγώ, πώς να ταυτίσουμε το εγώ με το σώμα;

-Υπό ποιες συνθήκες ιδρύεται ο “Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας”; -Τι επιδιώκει, τον ολοκληρωτικό πόλεμο ή το συμβιβασμό; -Πως διαρθρώνεται; -Τι ρόλο διαδραματίζει στη συγκρότησή του η έξωθεν βοήθεια, προερχόμενη από τα αδερφά σοσιαλιστικά κόμματα; -Γιατί επέρχεται η ρήξη Ζαχαριάδη- Βαφειάδη;