«Επειδή ο κινηματικός συντηρητισμός σε τελευταία ανάλυση έχει στόχο την υπαναχώρηση από πολιτικές οι οποίες θίγουν μια περιορισμένη, πλούσια ελίτ, παρουσιάζει βασικά αντιδημοκρατικά χαρακτηριστικά».

Πολιτιστικό κίνημα είναι ένα λαϊκό κίνημα σε ανάπτυξη. Ο πολιτιστικός φορέας είναι κατ’ εξοχήν έκφραση της λαϊκής θέλησης για πρωτοβουλίες στον πολιτιστικό τομέα. Είναι ζωντανό δημοκρατικό κύτταρο της ζωής, του τόπου, και η δράση του είναι η δράση του λαού που απαιτεί, διεκδικεί αλλά και δημιουργεί.

Στη Λυσιστράτη, ο κροκωτός επανέρχεται, αυτή τη φορά απευθείας σχετισμένος με τα γυναικεία δράματα, και συγκεκριμένα με δρώμενα ιερά, με ιεροπραξίες. Η Κορυφαία του Χορού Γραιών θυμάται σημαντικές τελετουργίες στις οποίες είχε στα νειάτα της συμμετάσχει.

“…πιστεύω πως οι εξουσιαστές του κόσμου θα ανακαλύψουν πως ο βρεφικός προγραμματισμός και ο ναρκο-υπνωτισμός είναι περισσότερο αποτελεσματικά…”

Η πολιτική και ο πόλεμος μπορούν λοιπόν να υπαχθούν από κοινού στην ευρύτερη έννοια «σύγκρουση», και τούτο εξηγεί την ουσιώδη τους συγγένεια, η οποία με τη σειρά της κάνει κατανοητή τη θέση ότι η πολιτική είναι «ο κόλπος, μέσα στον οποίο αναπτύσσεται ο πόλεμος»

Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Θα έπρεπε κάποιοι/ες να εκλέξουν άλλους ανθρώπους, όπως πρότεινε κάποτε ο Μπρεχτ; Σίγουρα, όχι.

Το μεταμοντέρνο, θα ήταν εκείνο που θα υπαινισσόταν κάτι το μη-αναπαραστάσιμο μέσα στο νεωτερικό στοιχείο της ίδιας της αναπαράστασης· εκείνο που απαρνείται την παραμυθία των καλών μορφών, τη συναίνεση ενός γούστου, που καθιστά δυνατό να αισθανόμαστε και να συμμεριζόμαστε από κοινού τη νοσταλγία για το αδύνατο

Αυτό που αποτελεί επιτακτική ανάγκη να καταλάβει ο μέσος Έλληνας είναι ότι δεν υπάρχουν αδιέξοδα, τα αδιέξοδα τα δημιουργούν αυτοί που εξυπηρετούνται από αυτά. Μόνο η επιστροφή στην παράδοσή μας, με εκσυγχρονισμένο τρόπο, θα μας επιτρέψει να ορθοποδήσουμε, αργά και σταθερά.

Τα πορνογραφικά φιλμ είναι γεμάτα κόσμο που μπαίνει στο αυτοκίνητο και οδηγεί για χιλιόμετρα και χιλιόμετρα, ζευγάρια που χάνουν απίστευτο χρόνο…

Ανησυχώ για συγκεκριμένες θρησκείες, με ανησυχούν οι εξτρεμιστές μουσουλμάνοι, οι οποίοι αποτελούν ένα πολύ ρεαλιστικό κίνδυνο για τον πολιτισμό, αλλά η θρησκεία χρειάζεται. Οι άνθρωποι θα νοιώσουν ευτυχέστεροι, λιγότερο χαμένοι, με τη θρησκεία σήμερα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούμε να έχουμε μία παγκοσμία θρησκεία, και οι διάφορες θρησκείες ποτέ δε συμπάθησαν ιδιαιτέρως η μία την άλλη.