Του Πέτρου Θ. Πιζάνια*

Η συζήτηση για τον ορισμό της οικονομικής άρχουσας τάξης στην Ελλάδα σήμερα, κάνει δειλά την εμφάνισή της έπειτα από δεκαετίες. Κατά κανόνα αυτή η τάξη ανάγεται από τους γράφοντες σε δέκα-δεκαπέντε επιχειρηματίες, συγχέοντας ανεπίγνωστα τη σημερινή άρχουσα τάξη με γαιοκτήμονες του Μεσαίωνα.

Οι μετακινήσεις εκπαιδευτικών από περιοχή σε περιοχή (υπάρχει ήδη η νομοθεσία, αλλά και το myschool, αυτός ο ιδιόμορφος επιθεωρητής), οι νέες συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων και τμημάτων, οι τοποθετήσεις του ίδιου εκπαιδευτικού σε 3, 4, ή 5 σχολεία είναι μόνο μερικές από τις αντιεκπαιδευτικές λύσεις, στις οποίες είναι έτοιμο να προχωρήσει το υπουργείο Παιδείας, για να «τσιμεντώσει» περισσότερο τον οργανωμένο ακρωτηριασμό που ονομάζει εκπαίδευση.

“Αυτοί που χρησιμοποιούν την παραποιημένη μετάφραση και ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν κάποιον αρχαίο Έλληνα αντιδημοκράτη για να δικαιολογήσουν τις δικές τους απόψεις, φαίνεται να είναι υποστηριχτές της τακτικής «πονάει κεφάλι, κόβω κεφάλι». Ο Ισοκράτης όμως δεν θα έλεγε ποτέ «μια χούντα μας χρειάζεται».”

Ας είναι… Η βουλή έκλεισε και οσονούπω αρχίζουν και «τα μπάνια του λαού», επαναστατική περίοδος στην οποία μεγάλες ανατροπές και κίνδυνοι απείλησαν τη σταθερότητα και την κυριαρχία του αστικού μπλοκ εξουσίας στο παρελθόν, η εξαίρεση του ’65 επιβεβαιώνει τον κανόνα…

Ένας επίγειος παράδεισος ήταν μέχρι προχθές το ρέμα Καρατζά στον Κάκαβο της Β.Α. Χαλκιδικής. Πιστοποιούσε κι αυτό την μοναδικότητα μιας περιοχής με σπάνια συγκριτικά πλεονεκτήματα ανάπτυξης, τέτοια που καμιά εύνομη Πολιτεία δεν θα συναινούσε -για μην πω δεν θα ωθούσε- στην καταστροφή τους.

Ο Αλκιβιάδης, αποδιωγμένος πλέον από τους Λακεδαιμονίους, δεν μπορούσε να προσδοκά τίποτε περισσότερο από την επιστροφή του στην Αθήνα. Έχοντας ως μοναδικό όπλο την επιρροή του στον Τισσαφέρνη θα παίξει το τελευταίο του χαρτί μέχρι το τέλος. Εξάλλου, η παντελώς αποδυναμωμένη Αθήνα μετά τα σικελικά, δεν έχει και πολλά περιθώρια διαπραγματεύσεων. Υπό αυτούς τους όρους μια ενδεχόμενη συμμαχία με τον Τισσαφέρνη είναι εξόχως δελεαστική.

Ένας επίγειος παράδεισος είναι (ήταν) το ρέμα Καρατζά στον Κάκαβο της Β.Α. Χαλκιδικής. Πουθενά στον κόσμο δεν θα κατέστρεφαν μια τέτοια ιστορική περιοχή (πατρίδα του Αριστοτέλη, “Πύλη” του Αγίου Όρους) και ταυτόχρονα ένα τόπο με μοναδικά συγκριτικά πλεονεκτήματα που προσφέρουν άπειρες δυνατότητες ανάπτυξης και απασχόλησης των κατοίκων στο πνεύμα της αειφορείας και των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

Κατά τον Χριστόφορο Βερναρδάκη είναι πλέον εμφανές ότι υπάρχει αναντιστοιχία μεταξύ της υπάρχουσας κυβέρνησης και της εκφρασμένης λαϊκής βούλησης. Τα δύο μνημονιακά κόμματα, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, είχαν απώλειες -11% σε σχέση με τις βουλευτικές του 2012.

Τη συνέντευξη πήρε ο Παύλος Κλαυδιανός*

Οι πρόσφατες εκλογές – αυτοδιοικητικές και ιδίως ευρωεκλογές – θα αποδειχθεί, άραγε, ότι είναι μια τομή στη μεταπολιτευτική πολιτική ιστορία, στα 40 χρόνια του πολιτικού συστήματος; Αν ναι, γιατί;
Θα έλεγα ότι οι ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου αποτελούν σταθμό όχι μόνο για τα 40 χρόνια της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας, αλλά και για όλο το εύρος της πολιτικής ιστορίας του ελληνικού κράτους.

Θα επιχειρήσουμε εδώ να βρούμε τεχνάσματα για να βγαίνουμε από πάνω σε κάθε διαφωνία που μπορεί να συμμετέχουμε και να βγούμε από τη δύσκολη θέση όταν δεν έχουμε γνώσεις ή ικανότητες για να υπερασπιστούμε τη γνώμη μας, ή να σώζουμε την υπόληψή μας όταν συνειδητοποιούμε ότι ο αντίπαλός μας είναι ανώτερος σε ρητορικά χαρίσματα και πρόκειται να κερδίσει.