Η Ελλάδα για να λειτουργήσει ως δύναμη αποτροπής, έχει ανάγκη τον προσδιορισμό της ως αξιόπιστου συμμάχου σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε. αλλά και ουσιαστικού αξιόπιστου εξοπλισμού σε βάθος 5ετίας, λέει ο καθηγητής Ευρωπαϊκής Πολιτικής στο Πάντειο, Κωνσταντίνος Λάβδας, μιλώντας στον 98.4.

Η αστική εικόνα για τον άνθρωπο και ο αστικός ανθρωποκεντρισμός μπορεί πράγματι να έχουν πεθάνει, όμως αυτό σημαίνει απλώς ότι οι εχθροί τούτων των αντιλήψεων έχουν επιβληθεί ιδεολογικά.

Ποιοί παράγοντες επέδρασαν, ώστε να εγκαταλειφθεί η θέση αυτή και να υιοθετηθεί η άποψη για την ύπαρξη «μακεδονικού έθνους», ταυτιζομένου αποκλειστικά με την σλαβική ομάδα; Σήμερα, η δυνατότητα πρόσβασης στο αρχείο της Κομιντέρν μας επιτρέπει να διαγράψουμε την σχετική διαδικασία πληρέστερα.

Στο μέλλον, πιθανότατα το κέντρο των ανατροπών δεν θα είναι πλέον η Δύση, αλλά θα είναι οι χώρες που και πιο νεανικούς πληθυσμούς έχουν και λιγότερο εξαρτημένες από αυτό το μοντέλο είναι και εν τέλει δεν είναι και γερασμένες πολιτιστικά. Η Δύση τα έχει δοκιμάσει όλα.

Η Τουρκία αντιλαμβανόμενη ότι ο ενδεχόμενος «ακρωτηριασμός» της, για την δημιουργία Κουρδικού κράτους και σε εδάφη της, θα πάει πίσω και την μάχη επενδύσεων που έχει κάνει στο Κουρδικό Ιράκ, κινείται με την λογική ανταλλαγμάτων για τους νέους ενεργειακούς δρόμους, με επιθετικότητα σε Αιγαίο και Κύπρο, λέει ο οικονομολόγος Γιώργος Αδαλής.

Στο δεύτερο στάδιο του Εμφύλιου Πόλεμου τον Δεκέμβριο του 1944 (Τα Δεκεμβριανά), οι Βρετανοί βοήθησαν στην αποτροπή της κατάληψης της Αθήνα από το αριστερό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (EAM), το οποίο ελεγχόταν από το ΚΚΕ.

Περί Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ) στην Κύπρο: αν πράγματι επιδιώκεται, επιβάλλεται να κατανοηθούν οι δυσκολίες αποδοχής της και από τις δύο κοινότητες ώστε να αναδειχθούν με ρεαλισμό τα πλεονεκτήματα της. Γράφει ο Αλέξανδρος Τζιρκώτης Η αλματώδης πρόοδος και διασπορά της […]

Η Ρωσία, κατά τη μετά Γκορμπατσόφ περίοδο, στρεφόταν σε μία πολιτική ενσωμάτωσης στους υπό δυτικό έλεγχο διεθνείς οργανισμούς και προς μια τουλάχιστον οικονομικής διάστασης συμμαχία με την Ευρώπη και κατεξοχήν τη Γερμανία.

Όμως δυο είναι οι ουσιαστικές διαστάσεις που θα πρέπει να θυμόμαστε. Πρώτον, ανεξάρτητα από τις συγκυρίες και τις προκλήσεις κάθε φορά, η τουρκική απειλή είναι υπαρκτή και δεν αντιμετωπίζεται με σπασμωδικές αντιδράσεις.

Σήμερα, η Τουρκία έχει εμπλακεί στρατιωτικά στη Συρία, ευρισκόμενη αντιμέτωπη με τον εφιάλτη της: τη γεωπολιτική ανάδυση του κουρδικού παράγοντα, ο οποίος, παρά την πρόσφατη απώλεια του Αφρίν, παραμένει κυρίαρχος και με άτυπες κρατικές δομές στη βορειοανατολική Συρία.