Γιάννης Αγγελάκας – Γελαστή Ανηφόρα Τώρα που πέφτει πάνω μας άλλη μια άγρια μπόρα Χαρούμενοι ανεβαίνουμε τη γελαστή ανηφόρα Κι αν φλέγεται τριγύρω μας του τίποτα η χώρα Χαρούμενοι ανεβαίνουμε τη γελαστή ανηφόρα Τώρα που όλοι συμφωνούν πως είν’ κακιά […]

Χρόνης Μίσσιος – Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται «Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, μέσα στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και […]

Ο Τζίμης Πανούσης διαβάζει τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη Το πλήρες κείμενο: Μεταγραφή από το πρωτότυπο του Γιάννη Βλαχογιάννη, επεξεργασμένη από τον καθηγητή Γιάννη Καζάζη. Αδελφοί αναγνώστες! Επειδή έλαβα αυτείνη την αδυναμία να σας βαρύνω με την αμάθειά μου (αν έβγουν […]

Ελληνική: μία και ενιαία γλώσσα Γράφει ο Γεράσιμος Μαρκαντωνάτος* Η ελληνική γλώσσα είναι, ως γνωστόν, από τις ελάχιστες γλώσσες του κόσμου που διατηρήθηκε ενιαία και αδιάσπαστη χιλιετίες. Πράγματι η Ελληνική είναι η μόνη ευρωπαϊκή γλώσσα που μιλιέται χωρίς διακοπή επί 4.000 χρόνια […]

Αλησμονώ και χαίρομαι – Πολυφωνικό της  Ηπείρου

Ο παππούς και η χήνα Από τα παιδιά της πιάτσας του Νίκου Τσιφόρου Διαβάζει ο Γιάννης Μποσταντζόγλου Μουσικές Στίξεις: Δημήτρης Αρσενόπουλος Τεχνικός Ήχου: Τάσος Μπακασιέτας Παραγωγή: Γιώργος Ευσταθίου Πρώτη μετάδοση: Τρίτο πρόγραμμα της ΕΡΤ Νίκος Τσιφόρος – Ο παππούς και […]

Ο Κέρουακ, ο δρόμος και η beat λογοτεχνία Γράφει ο Θανάσης Μπαντές              Το βιβλίο του Τζακ Κέρουακ «Στο Δρόμο» δεν είναι μυθιστόρημα. Είναι βίωμα προσωπικό, που όμως νοηματοδοτείται μόνο συναισθηματικά, αφού η περιπέτεια γίνεται στάση ζωής, μετατρέποντας το όνειρο […]

Νίκος Γκάτσος – Ἀμοργός Νίκος Γκάτσος (1911-1992): ποιητής, μεταφραστὴς καὶ στιχουργὸς ἀπὸ τὴν Ἀσέα Γορτυνίας. Κακοὶ μάρτυρες ἀνθρώποισιν ὀφθαλμοὶ καὶ ὦτα βαρβάρους ψυχὰς ἐχόντων. HPAKΛEITOΣ Μὲ τὴν πατρίδα τους δεμένη στὰ πανιὰ καὶ τὰ κουπιὰ στὸν ἄνεμο κρεμασμένα Οἱ ναυαγοὶ […]

Όταν ο Καμύ ξεδίπλωσε τα παιδικά του χρόνια Γράφει ο Θανάσης Μπαντές  Το βιβλίο του Καμύ «Ο πρώτος άνθρωπος» είναι το τελευταίο του έργο. Για την ακρίβεια δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, αφού ο Καμύ σκοτώθηκε στο περιβόητο αυτοκινητιστικό πριν το ολοκληρώσει. […]

Τον καλλιτεχνικό δούρειο ίππο που ξευτέλιζε τη σοβιετική νοοτροπία κι αποδείκνυε τη δική του ανωτερότητα. Μοιραία όλα τα φλας πέσαν απάνω του. Είναι αδύνατο να μη λάβουμε υπόψη μας την πολιτική διάσταση που παίρνει το φαινόμενο Ταρκόφσκι εν μέσω ψυχρού πολέμου, χωρίς αυτό να μειώνει στο ελάχιστο το έργο του. Χωρίς καθόλου να το επιδιώκει ή να ευθύνεται μετατράπηκε σε όχημα μεταφοράς πολιτικών αντεγκλήσεων. Είναι ο άνθρωπος που μετεωρίζεται ανάμεσα σε δυο αδυσώπητους κόσμους που κονταροχτυπιούνται και τον χρησιμοποιούν, καταδικάζοντάς τον σε αιώνια απροσδιοριστία.