Γράφει ο Περικλής Παυλίδης*
Το ζήτημα της ανθρώπινης φύσης σε συνάρτηση με τις πνευματικές ικανότητες και τις επιδόσεις του ατόμου αναδείχτηκε ήδη από την αρχαιότητα σε σημαντικό θέμα προβληματισμού. Οι απαντήσεις που δόθηκαν σηματοδότησαν αντίστοιχες αντιλήψεις για τη συγκρότηση της κοινωνικής ζωής.
Υπήρχαν κάποιοι στο Βυζάντιο που έλπιζαν ότι οι Δυτικές Δυνάμεις θα μπορούσαν να επέμβουν για να σώσουν τη χριστιανική Αυτοκρατορία. Οι Δυτικοί όμως θα ήθελαν να συνεργαστούν; Και αν ναι, θα ήταν αποτελεσματικοί; Οι ονομαζόμενες Σταυροφορίες της Νικοπόλεως και της Βάρνας είχαν καταδείξει ότι τα στρατεύματα τους δεν μπορούσαν να συναγωνιστούν τον ικανότατο και εκσυγχρονισμένο τουρκικό στρατό.
Ένας επίγειος παράδεισος ήταν μέχρι προχθές το ρέμα Καρατζά στον Κάκαβο της Β.Α. Χαλκιδικής. Πιστοποιούσε κι αυτό την μοναδικότητα μιας περιοχής με σπάνια συγκριτικά πλεονεκτήματα ανάπτυξης, τέτοια που καμιά εύνομη Πολιτεία δεν θα συναινούσε -για μην πω δεν θα ωθούσε- στην καταστροφή τους.
Η Ελαφόνησος αποτελεί: «Σπάνιο Ευρωπαϊκό Μνημείο Σύνθεσης Φυσικού και Πολιτιστικού Περιβάλλοντος» και για τους Συγκυβερνώντες και τον Πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ πρέπει να αποτελέσει και τον ορισμό του Αρθρου 24 παρ. 1. του Συντάγματος που αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: «Η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους και δικαίωμα του καθενός.
Μπροστά στην καταστροφή που έσπερναν οι Μογγόλοι, τα τουρκικά φύλα υποχωρούν προς τα μουσουλμανικά εδάφη. Οι Μογγόλοι τα ακολουθούν και κατακτούν την Περσία, καταλαμβάνουν την Βαγδάτη και έπειτα τη Συρία. Πλέον, τα τουρκικά φύλα ωθούνται προς την Μέση Ανατολή.
Μια από τις πιο δραστήριες ομάδες των Τούρκων είναι οι Ογούζιοι ή Ογούζοι κατά τους Βυζαντινούς. Μέχρι τον 10ο αι. ζουν νομαδικά.
Ένας επίγειος παράδεισος είναι (ήταν) το ρέμα Καρατζά στον Κάκαβο της Β.Α. Χαλκιδικής. Πουθενά στον κόσμο δεν θα κατέστρεφαν μια τέτοια ιστορική περιοχή (πατρίδα του Αριστοτέλη, “Πύλη” του Αγίου Όρους) και ταυτόχρονα ένα τόπο με μοναδικά συγκριτικά πλεονεκτήματα που προσφέρουν άπειρες δυνατότητες ανάπτυξης και απασχόλησης των κατοίκων στο πνεύμα της αειφορείας και των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.
Ελληνικό πεζοδρόμιο: Οδηγός επιβίωσης 
Ο Μακιαβέλι, η αναγκαιότητα του εθνικού στρατού και «πώς πήρε ο Τούρκος την Πόλη» 
Ο Αριστοτέλης και το αδιάσπαστο της ψυχής με το σώμα 
Οι Τούρκοι στην Ευρώπη: Η δεύτερη πολιορκία της Βιέννης (1683) 
Το μυστικό λεξιλόγιο των παλαιών χτιστών της Ηπείρου 
«Δει δη χρημάτων.» Κάντε μια μικρή «δωρεά» στον «Ερανιστή»! 
Το παιδομάζωμα 
O Μακιαβέλι για την «ουδετερότητα» στον πόλεμο, τα εθνικά στρατεύματα και τις συμμαχίες 
«Άχθος αρούρης» 
Καβάφης, ο ποιητής της Ιστορίας 
Τα δάνεια του Αγώνα της Ανεξαρτησίας 
Το «σύστημα» του Ιωάννη Κωλέττη (1844-1847) Η άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453) 
Ο Μακιαβέλι, η Δημοκρατία και η εκλογή των αρχόντων 
Graphic novel του Λευτέρη Παπαθανάση: «Ένα γράμμα από τη Γάζα» (Βασισμένο στο διήγημα του Γασσάν Καναφάνι) 
Τα πηγάδια-ψυγεία του Καγιάμπασι και το τοπωνύμειο Τσικούρ Αμπάρ (Γεράκι) στην Ξηρολίμνη Κοζάνης 
Βιβλιοπαρουσίαση: Γιάννης Ταχόπουλος, «…με το νόμο του ξίφους. Η στάσις των Θεσσαλονικέων και η σφαγή τους στον ιππόδρομο το 390 μ.Χ.» 
Ελλάδα, 1934: Ναύπλιο και Αθήνα (βίντεο) 
«Συγγνώμη, κύριε! Ποιος απ’ όλους είστε;» 
«Ελάκτισεν ο γάιδαρος και δέρουσι το σάγμα!» 
«Έρκος οδόντων»
Οδυσσέας Ελύτης: Τα ρω του έρωτα (1972)
Παροιμίες για τον Μάιο
Οδυσσέας Ελύτης: Το φωτόδεντρο και η δέκατη τέταρτη ομορφιά
«Ο γέρος ή από πέσιμο ή από χέσιμο.»
Ι. Θ. Κακριδής: Η ασπίδα του Αχιλλέα
Ο Αριστοτέλης, ο Δημόκριτος και η υλιστική αντίληψη…
Ο Ευάγγελος Λεμπέσης και η βλακεία ως κοινωνικό φαινόμενο
Οδυσσέας Ελύτης: Προσανατολισμοί (1941)
Οδυσσέας Ελύτης: Ήλιος ο πρώτος
