Αυτό που υπάρχει είναι ένας άγριος ανταγωνισμός όπου όλα επιτρέπονται για το ποιος θα κερδίσει τον διορισμό ως «υπηρετικής κυβέρνησης» μέσω των εκλογών. Γιατί όλα αυτά που βλέπουμε και ακούμε είναι στην ουσία ένας παρατεταμένος προεκλογικός αγώνας χωρίς επιχειρήματα. Είναι ένα θέαμα λόγου χωρίς περιεχόμενο και δέσμευση, που στηρίζεται σε ένα εκλεπτυσμένο υβρεολόγιο με σκοπό τη φθορά του αντιπάλου.

«Η Συνθήκη της Λωζάννης και όλο το Διεθνές Δίκαιο είναι όντως μία πραγματικότητα στον πολιτισμένο κόσμο την οποία κανείς, ούτε η Άγκυρα, μπορεί να αγνοήσει και όλοι οφείλουν να σέβονται. Όσο οδυνηρό και αν τους φαίνεται αυτό», τονίζουν ελληνικές διπλωματικές πηγές σε απάντηση προς τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Η υπόθεση των στρατηγών συντάραξε τους Αθηναίους. Σε ελάχιστο χρόνο μετάνιωσαν γι’ αυτή την απόφαση. Θέλησαν να τιμωρήσουν τους ενόχους που παραπλάνησαν το λαό: «… ψήφισαν την παραπομπή σε δίκη εκείνων που ‘χαν ξεγελάσει το λαό, υποχρεώνοντάς τους να παρουσιάσουν εγγυητές, ώσπου να δικαστούν· ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν κι ο Καλλίξενος. Παραπέμφθηκαν κι άλλοι τέσσερις, και οι εγγυητές τους φυλάκισαν. Αργότερα όμως, σε κάποιες ταραχές … οι κατηγορούμενοι δραπέτευσαν πριν δικαστούν».

Raffaele Simone: «Το μειλίχιο τέρας – Γιατί η Δύση δεν πηγαίνει προς τα αριστερά;» Του Κωστή Παπαγιώργη* Η ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ Όσοι είχαν στο παρελθόν την ευκαιρία να προβληματιστούν για την εξέλιξη της νεωτερικότητας περιέγραψαν θετικές κατακτήσεις και πολλά υποσχόμενους μετασχηματισμούς, γεμάτους […]

Αντίθετα, η ανικανότητα ενός έθνους να συναγωνισθεί με άλλα σε ό,τι -καλώς ή κακώς- θεωρείται κεντρικό πεδίο της κοινωνικής δραστηριότητας θέτει σε κίνηση έναν διπλό υπεραναπληρωτικό μηχανισμό: τον πιθηκισμό ως προσπάθεια να υποκαταστήσεις με επιφάσεις ό,τι δεν κατέχεις ως ουσία και την παραδοσιολατρία ως αντιστάθμισμα του πιθηκισμού. Απ’ αυτή την άποψη, ο πτωχοπροδρομικός ελληνοκεντρισμός και ο κοσμοπολίτικος πιθηκισμός αποτελούν μεγέθη συμμετρικά και συναφή, όσο κι αν φαινομενικά εκπροσωπούν δύο κόσμους εχθρικούς μεταξύ τους.

Η Εύα θα μπορούσε να μην τα είχε σκεφτεί ποτέ όλα αυτά. Θα μπορούσε να μην είχε παραβεί ποτέ την εντολή, μα τότε δεν θα είχαμε ούτε Ανθρωπότητα, ούτε Ιστορία, θα ζούσε για πάντα και θα ήταν σα να μην έζησε ποτέ. Αυτό συμβαίνει και με την Αριστερά μας. Κάθε φορά που κάνει πως δεν βλέπει το απαγορευμένο δέντρο, κάθε φορά που απλώνει το χέρι στους καρπούς του Αφεντικού, απλά σβήνει και πεθαίνει ή ζει σα να μην έζησε ποτέ.

Τέλος τον Ιούνιο του 1770 αναχωρεί και τρίτη εκστρατευτική μοίρα. Οι κινήσεις των Ρώσων πλέον δύσκολα μπορούσαν να μείνουν κρυφές στους Οθωμανούς. Με την έκρηξη του ρωσοτουρκικού πολέμου, διατάσσεται ο γενικός αφοπλισμός όλων των χριστιανών, γεγονός που εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο Αλβανοί και ντόπιοι πασάδες για περισσότερες καταπιέσεις έναντι των χριστιανών, ενώ ο οικουμενικός πατριάρχης Μελέτιος Β΄, αφού βασανίστηκε, εξορίστηκε μισοπεθαμένος στην Τένεδο.

Σκίτσα του Αλτάν. Απόδοση στα νέα ελληνικά: Εύα.

Και οι επιχειρηματίες των Μέσων, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν έχουν κομματικές πατρίδες. Πατρίδα τους είναι η επιχείρησή τους και το καλό της. Ευνοούν μια κυβέρνηση όσο τους ευνοεί. Μετά, πάνε εκεί που ευνοούνται περισσότερο. Αυτό, μάλλον δεν το ξέρει η κυβέρνηση και οι νεόκοποι υπουργοί της. Τα προηγούμενα χρόνια δεν ήταν στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Ήταν στα τσιπουράδικα.

Η δημοπρασία γίνεται για να χει να λέει ο πρωθυπουργός στους αφελείς ότι τα πήρε από τους καναλάρχες και τους ξεφτίλισε κλεισμένους σε κλουβιά με ράντζα, για να γεμίσει το άδειο ταμείο του κόμματος που ταϊζει τη στρατιά των παρατρεχάμενων και για να νομίζει ότι θα χει προνομιακή μεταχείριση της προπαγάνδας του ΣΥΡΙΖΑ σε κανένα δελτίο ειδήσεων. Κούνια που τον κούναγε.