Το χαμηλό επίπεδο ενδιαφέροντος των πολιτών για το φυσικό περιβάλλον και το τοπίο που μας περιβάλλει είναι τελικά αυτό που δίνει την τελική απόφαση, αφού ούτως ή άλλως όλες οι περιοχές είναι υποψήφιες για τοποθέτηση μεγάλων αιολικών, σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό του laissez-faire της υπουργού περιβάλλοντος του Γιωργάκη Παπανδρέου, Τίνας Μπιρμπίλη, που ακολούθησαν όλες οι μετέπειτα κυβερνήσεις.

«Δεν είμαι «εθνικιστής», και δεν θα στενοχωριόμουν καθόλου αν με τη συναίνεση όλων καταλύονταν τα εθνικά σύνορα και οι εθνικοί στρατοί. Όμως είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα η κατάργηση ενός εθνικού κράτους μαζί με όλα τα άλλα και η διάλυση ή ο ακρωτηριασμός του γιατί ένα γειτονικό κράτος είναι ισχυρότερο και επιθετικότερο.»

Οι πλημμύρες στην Θεσσαλία, εκτός από τις απώλειες ανθρώπινων ζωών, οδήγησαν σε τεράστιες καταστροφές και σε κόστος απωλειών παραγωγής και αποκατάστασης δισεκατομμυρίων. Φαίνεται όμως ότι δεν έχουμε καταλάβει τα λάθη μας και οι πλημμύρες θα συνεχίσουν να απειλούν τον θεσσαλικό κάμπο.

Η οθωμανική πολιτική των κατακτήσεων στο Αιγαίο μετά το 1500 συνεχίστηκε και στη Βόρεια βαλκανική χερσόνησο. Στις 24 Ιουνίου του 1522, αποβιβάστηκαν στη Ρόδο τα πρώτα οθωμανικά στρατεύματα· επικεφαλής των Δυνάμεων ήταν ο ίδιος ο Σουλεϊμάν, ο επονομαζόμενος και Νομοθέτης (Kanuni) ή Μεγαλοπρεπής (στους δυτικοευρωπαίους ιστορικούς). Η πολιορκία της Ρόδου κράτησε περίπου πέντε μήνες· η φρουρά, γύρω στους 5.000 άνδρες, ανάμεσά τους 600 στρατιώτες και ιππότες του τάγματος του Αγίου Ιωάννη, 400 Κρητικοί, ξένοι ναυτικοί, ντόπιοι Ροδίτες και άλλοι νησιώτες που κατέφυγαν στο κάστρο, αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει την 1η Ιανουαρίου του 1523.

Ο ρόλος του Μεταξά υπήρξε καθοριστικός κατά το δίμηνο Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 1915, όταν η επέμβαση του ελληνικού στρατού στην Καλλίπολη, θα απορριφθεί από τον βασιλιά επί τη βάσει των δικών του επιχειρημάτων. Και όμως, μερικούς μήνες πριν, στις 6 Ιουλίου 1914, εν όψει πιθανού ελληνοτουρκικού πολέμου, υποστήριζε την απόβαση… ακριβώς στην Καλλίπολη!

Από το 2020 κι έπειτα η απόφαση της Ελλάδας να εγκαταλείψει την κατευναστική στάση και να αντιταχθεί σθεναρά στις προκλήσεις του τουρκικού επεκτατισμού, λειτούργησε πολλαπλασιαστικά ως προς την γεωπολιτική της αξία και σημασία. Στην βάση αυτή η Ελλάδα έχει θέσει υποψηφιότητα να αποτελέσει δυνητικός ενεργειακός κόμβος της Ευρώπης. Και είναι ο ανταγωνιστικός χαρακτήρας της Αλεξανδρούπολης -ως προς τον τουρκικό έλεγχο των στενών του Βοσπόρου- που την καθιστά τόσο βαρύνουσα γεωστρατηγικά για όλη την δυτική συμμαχία.

Ο επόμενος αιώνας, όμως, ξεκίνησε ήδη με την 11η Σεπτεμβρίου, με την εμφάνιση του τέρατος του ισλαμισμού. Η Δύση χάνει την πρωτοκαθεδρία και αποσυντίθεται αξιακά – η Ευρώπη μεταβάλλεται σταδιακώς σε Ευραφρική· στην Άπω Ανατολή αναδύεται ο κινεζικός ολοκληρωτικός κολοσσός, η Τουρκία επιστρέφει επεκτατικά· ο Πούτιν ξαναφέρνει τη Ρωσία στην εποχή του κνούτου και των αιματηρών κατακτήσεων· η Ευρασία (Κίνα, Ιράν, Ρωσία, Τουρκία…) παίρνει το πρόσωπο του πιο αποτρόπαιου ολοκληρωτισμού.

Η ενέργεια της αστυνομίας την Τρίτη ήταν απλώς μια αφορμή που πυροδότησε έναν  παβλοφικό θυμό. Πρόκειται για ένα απόλυτα προδιαγεγραμμένο  δράμα στο οποίο οι ταραξίες ανταποκρίνονται σε ένα σενάριο που έχει ήδη γραφτεί τουλάχιστον από το 2005. Η βία είναι ένα μόνιμο στοιχείο στις γειτονιές, αποτελώντας κάτι σαν υπόκρουση στην καθημερινή ζωή, αλλά αυτή η τραγωδία της έδωσε την ευκαιρία να ξεδιπλωθεί σε μεγάλη κλίμακα.

Μόνο εάν η Ελλάδα συνεχίσει να εξοπλίζεται, εάν υπογράψει και τη σύμβαση για τα F-35, μόνο εάν συνεχίσει μια διπλωματική υπερδραστηριότητα, μόνο εάν δείχνεται αποφασιστική στις τουρκικές προκλήσεις, μπορούμε και να αποφύγουμε τη σύρραξη. Για έναν και μόνο λόγο: ότι, παρότι η διαφορά των μεγεθών είναι μεγάλη –όπως την αφήσαμε εμείς να εξελιχθεί από το 1922 και στο εξής–, διαθέτουμε έναν ισχυρό στρατό –ιδιαίτερα στην αεροπορία–και επομένως οποιαδήποτε σύγκρουση θα στραπατσάρει τον Σουλτάνο όπως έχει κάνει η Ουκρανία απέναντι στον Τσάρο.

Κατά την περίοδο των μνημονιακών χρόνων είχε γενικευτεί η κριτική της «κομματοκρατίας», δηλαδή της μονόχορδης φύσης του ελληνικού Συντάγματος καθώς και της ευθύνης των πολιτικών κομμάτων για την κρίση,. Μάλιστα -μετά την περίοδο της Χούντας- το ελληνικό πολιτικό σύστημα έγινε κομματοκεντρικό, χωρίς ιδιαίτερα θεσμικά αντίβαρα, μια και μετά την Αναθεώρηση του ΠΑΣΟΚ μηδενίστηκαν σχεδόν οι δικαιοδοσίες της προεδρίας της Δημοκρατίας.