Το τουρκικό κράτος δεν είναι παρά μια απολυταρχία και μια δικτατορία διαχρονικά, από εμφάνισής του στη Μέση Ανατολή μέχρι και σήμερα. Ένα στρατοκρατικό καθεστώς είτε με σουλτάνο είτε με πρόεδρο. Ο στρατός είτε στο προσκήνιο είτε στο παρασκήνιο ήταν και είναι ο ουσιαστικός κυβερνήτης. Με εξαίρεση την περίοδο Ατατούρκ και Έρντοαν, που οι δύο δικτάτορες κυβερνούσαν απολυταρχικά, ελέγχοντας τα πάντα.

Τα σύνορα καθορίζουν την επικράτεια και την κυριαρχία, δίνουν νόημα στο τι σημαίνει «εμείς» και τι σημαίνει «άλλος», δίνουν περιεχόμενο στην οικειότητα, ορίζουν το έδαφος πάνω στο οποίο υπάρχει η κοινωνία. Δίχως την διάκριση των συνόρων δεν υπάρχει η έννοια του λαού και του έθνους, ούτε εκείνην του πολίτη και της δημοκρατίας.

Το μεγαλύτερο έγκλημα των κυβερνήσεων είναι που υπέκυψαν στις απαιτήσεις των Ευρωπαίων να χειρίζονται τους πρόσφυγες, τα στρατόπεδα και τα χρήματα οι ΜΚΟ, σαν κράτος εν κράτει. Εξαφανίζοντας έτσι ουσιαστικά την ελληνική κυριαρχία από τα ακριτικά νησιά.

Η ανάγκη μιας στρατηγικής που θα συνδέει την ανάπτυξη με την άμυνα, επιβάλλεται από τις παρούσες περιστάσεις και ιδιαιτέρως από την πειρατική και ανεξέλεγκτη επιθετικότητα της γείτονος Τουρκίας, κράτους στρατοκρατικού από γεννήσεώς του, η ιδία υπόσταση και συνεκτική δομή του οποίου είναι κύρια ο στρατός και κατά δεύτερο λόγο η οικονομία ή οι εθνικοί ή άλλοι θεσμοί.

Και η μεγαλύτερη Κερκόποστα είναι ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού, που δηλητηριασμένο από την καταναλωτική αποχαύνωση και τη ραγιάδικη παιδεία στα σχολεία εδώ και 25 χρόνια, θεωρεί ότι η ατομική υπόσταση είναι πιο πολύτιμη από την κοινωνική. Αυτό διδάσκεται. Ότι η αξία της ζωής του καθενός είναι πιο πολύτιμη από την αξία της ζωής του συνόλου.

Στο βάθος αυτής της οικουμενικής ονειροφαντασίας βρίσκεται ένα μοναδικό ιστορικό γεγονός: αν ο Αλέξανδρος κατέστη ο μοναδικός, κοινός σε Ανατολή και Δύση, ήρωας, αυτό συνέβη γιατί ο κόσμος που δημιούργησε εκπροσωπεί τη μεγαλύτερη διεθνή κοινότητα που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης.

Οι φιλάνθρωπες λοιπόν ψυχές θα μπορούσαν να φανταστούν πως υπάρχει ένας τεχνητός τρόπος αφοπλισμού και καταβολής του αντιπάλου χωρίς μεγάλες αιματοχυσίες, και πως σ’ αυτό ακριβώς τείνει η αυθεντική τέχνη του πολέμου. Όσο επιθυμητό κι αν φαίνεται αυτό, είναι ένα σφάλμα που πρέπει να εξαλειφθεί. Σε μιαν υπόθεση τόσο επικίνδυνη όσο ο πόλεμος, τα σφάλματα που οφείλονται στην ψυχική καλοσύνη είναι ακριβώς το χειρότερο των πραγμάτων.

Μ’ έννοια ασκητική λοιπόν νοούνταν η τέχνη η μαστορική κι ενδότεροι ήταν οι μυχοί που κάμαν την πράξη ποιητική. Ο θεωρός της γης, ο νοός κι έντρυφος της φύσης, έπρεπε να «ταξιδέψει» στο κέντρο της, ν’ αναζητήσει το άβατό της, νάχει υπόμονη σπουδή για να ιδεί την ρίζα ‐ τέχνη, για να νοιωστεί με την ακέρια δημιουργία.

Η συνειδητή και συστηματική απόρριψη κάθε μορφής τουρκικής επιρροής στη χώρα μας αποτελεί καθήκον πατριωτικό, δημοκρατικό, ατομικό και συλλογικό. Αποτελεί επίσης, πράξη αντίστασης και αλληλεγγύης στους λαούς που αγωνίζονται ενάντια στο τουρκικό φασιστικό κράτος. Αποτελεί, τέλος, πράξη αυτοσεβασμού και μέτρο της συνειδητοποίησης εκ μέρους μας της κρισιμότητας της κατάστασης.

Η μετανάστευση ως αγορά Η οικονομία των μετακινούμενων πληθυσμών και τα υπερκέρδη της Του Γιώργου Ρακκά Το σύγχρονο φαινόμενο της μετανάστευσης καθορίζεται μεταξύ άλλων και από έναν αυτοτροφοδοτούμενο πολλαπλασιαστικό παράγοντα, τις διαστάσεις του οποίου συχνά υποτιμούμε στον δημόσιο διάλογο: Την […]