Επτά + ένα μη Αντιπροσωπευτικά ποιήματα της Μαρίνας Χατζηκυριάκου

Δεν είναι το πρώτο δείγμα, ούτε, προδήλως, θα είναι (εύκολα) το τελευταίο. Η πορεία της μετατροπής της Ελλάδας σε ένα νέο είδος απομακρυσμένου, σύγχρονου γερμανικού οικονομικού, διοικητικού και, φυσικά, πολιτικού Lebensraum, «ζωτικού χώρου», καθίσταται όμως τώρα πιο εξόφθαλμη παρά ποτέ, με την «ξαφνική κατάκτηση» του πακέτου όλων των περιφερειακών αεροδρομίων της χώρας.

Λιγότερα μαθήματα και εργασίες στο Δημοτικό και προετοιμασία για την επόμενη ημέρα, ώστε να μη χρειάζεται κι άλλο διάβασμα στο σπίτι, περιλαμβάνει η πρόταση 15 σημείων του υπουργείου Παιδείας για τις αλλαγές στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση.

Σήμερα θα σου μιλήσω γι’αυτή την ανοησία που λέγεται Ομοιοπαθητική. Ξέρω, ένας φίλος σου δεν μπορούσε με τίποτα να γίνει καλά με τη “δυτική” ιατρική και τελικά δοκίμασε την ομοιοπαθητική κι έγινε περδίκι. Μπράβο του, όμως δεν αλλάζει τίποτα. Έτσι απλά, δεν έχει σχέση.

Το κείμενο περιλαμβάνεται σαν επίλογος στο βιβλίο «Ταξίδι Στο Μύθο» (εκδ. Αιγόκερως, 2003), καθώς και στο βιβλίο «Βασίλης Ραφαηλίδης» (εκδ. Αιγόκερως, 2000, για το Φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης)

Λόγοι που οδήγησαν, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην ανάγκη ίδρυσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης Γράφει ο Γεώργιος Α. Κωστόπουλος <<Η συσπείρωση των ευρωπαϊκών κρατών απαιτεί να εξαλειφθεί η προαιώνια αντίθεση μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας(…). Η από κοινού διαχείριση της παραγωγής του […]

Δυο σημαντικά ψηφίσματα εκδόθηκαν από αρχιτέκτονες της Θεσσαλονίκης την παραμονή του ξεσηκωμού του Πολυτεχνείου της 17ης Νοέμβρη του 1973. Το ένα αφορούσε στην πολιτική κατάσταση της χώρας και στη συμπαράσταση των αρχιτεκτόνων της πόλης στους εξεγερμένους

Οι ομορφιές της Ελλάδας από ψηλά – Amazing Greece :: From The Sky

Είναι προφανές ότι ο πρωθυπουργός της χώρας γνωρίζει πολύ καλά τις κοινωνικές παραμέτρους της σχολικής επίδοσης. Η στόχευση είναι αλλού και «φωτογραφίζει» κατευθείαν τον εκπαιδευτικό. Ο Αντ. Σαμαράς θεωρεί κατάλληλο τον χρόνο να προβάλει συστηματικά μια, έτσι κι αλλιώς, διαδεδομένη αντίληψη, σύμφωνα με την οποία για ό,τι «καλό» ή «κακό» γίνεται στα σχολεία την ευθύνη έχει ο εκπαιδευτικός.

A, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο τόξερα τί κάθαρμα ήσουν,
Tί κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα
Kοιμού εν ειρήνη, δεν θα ‘ρθώ την ησυχία σου να ταράξω.