Το 1941, με το πρό­σχη­μα της ε­πι­στρά­τευ­σης λό­γω του Β΄ Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου, Ο­μο­γε­νείς η­λι­κί­ας 25-45 ε­τών α­πο­στέλ­λο­νται στην α­να­το­λι­κή Τουρ­κί­α για δή­θεν “δη­μό­σια έρ­γα” και πολ­λοί πε­θαί­νουν α­πό τις κα­κου­χί­ες. Σχε­δόν ταυ­τό­χρο­να ε­πι­βάλ­λε­ται το “VARLIK VERGISI”. Φο­ρο­λο­γού­νται οι μη Μου­σουλ­μά­νοι κι ι­δί­ως οι Έλ­λη­νες. Το μέ­τρο αυ­τό α­να­κλή­θη­κε τον Μάρ­τιο του 1944. Ει­σπρά­χθη­καν 315.000.000 τουρ­κι­κές λί­ρες εκ των ο­ποί­ων 280.000.000 α­πό τις μειο­νό­τη­τες. Τα 65 μειο­νο­τι­κά σχο­λεί­α πε­ριο­ρί­ζο­νται σε 44 το 1947

Σκίτσα του Αλτάν. Απόδοση στα νέα ελληνικά: Εύα.

Και οι επιχειρηματίες των Μέσων, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν έχουν κομματικές πατρίδες. Πατρίδα τους είναι η επιχείρησή τους και το καλό της. Ευνοούν μια κυβέρνηση όσο τους ευνοεί. Μετά, πάνε εκεί που ευνοούνται περισσότερο. Αυτό, μάλλον δεν το ξέρει η κυβέρνηση και οι νεόκοποι υπουργοί της. Τα προηγούμενα χρόνια δεν ήταν στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Ήταν στα τσιπουράδικα.

Η δημοπρασία γίνεται για να χει να λέει ο πρωθυπουργός στους αφελείς ότι τα πήρε από τους καναλάρχες και τους ξεφτίλισε κλεισμένους σε κλουβιά με ράντζα, για να γεμίσει το άδειο ταμείο του κόμματος που ταϊζει τη στρατιά των παρατρεχάμενων και για να νομίζει ότι θα χει προνομιακή μεταχείριση της προπαγάνδας του ΣΥΡΙΖΑ σε κανένα δελτίο ειδήσεων. Κούνια που τον κούναγε.

Ο Ιμμάνουελ Καντ για την τέχνη της αγωγής «Sapere aude!» («Τόλμησε να γνωρίζεις»). Γράφει ο Δημήτρης Τζήκας Η αγωγή είναι τέχνη και η άσκησή της «οφείλει να τελειοποιηθεί» δια μέσου πολλών γενεών· κάθε νέα γενιά, γράφει ο Καντ, εξοπλισμένη με την […]

οι ταξιδιώτες λες εφύγαν ήρθανε
ελύσανε τα μάγια
λύσανε τις πριμάτσες
που τους κρατούσανε δεμένους στο μουράγιο
δεν είταν
ένας χορός ευγενικά θλιμμένος
όλες τούτες οι εξάρσεις των νοσταλγών
που σβει το κύμα
ως δαγκάνει λυσσαγμένο
των πεύκων των αναμαλλιάρικων το δίχτυ;

Αρχαιολογική ανασκαφή στα Άδανα της Τουρκίας αποκάλυψε μωσαϊκό του θεού Ποσειδώνα!

Η Ελλάδα πρέπει από τώρα να προετοιμασθεί για αυτό, θέτοντας στην Ε.Ε. μία σειρά από προβλήματα. Πιο συγκεκριμένα, τα περίφημα hotspots στα νησιά από χώροι τριήμερης διαμονής των εισερχομένων έχουν μεταβληθεί σε μόνιμους καταυλισμούς. Χρειάζεται να υπάρξει μία συνολικά διαφορετική διευθέτηση. Παράλληλα, δεν μπορεί να συνεχισθεί η υποχρεωτική παραμονή όλων των νεοεισερχομένων στα ανατολικά νησιά.

Ανάμεσα στη διατροφική «ευημερία» και τη λιμοκτονία υπάρχει μια τεράστια γκρίζα ζώνη, που λέγεται «σπατάλη τροφίμων». Η σπατάλη τροφίμων θέτει μέγα θέμα ηθικής στην Κατανάλωση Τροφίμων. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας (FAO), η παγκόσμια σπατάλη τροφίμων ανέρχεται σε ~1,3 δισεκ. τόνους/χρόνο (1/3 της παγκόσμιας παραγωγής). Αλήθεια αναρωτηθήκαμε ποτέ για τη δική μας προσωπική ευθύνη στο πρόβλημα της πείνας των άτυχων συνανθρώπων μας;

«Μα, αστόχαστοι, ακολουθούμε το ξένο για να μένουμε πάντ’ από πίσω του. Το καινούργιο μας τραβάει, γιατί η ψευτιά γρήγορα παλιώνει. Μόνο το σωστό είναι αγήραστο, γιατί κρύβει μέσα του το περασμένο και το μέλλον». Την ιστορία λοιπόν τη γράφουν οι λαοί κι όχι οι εκπεσούσες ολιγαρχίες. Είναι ο θρίαμβος του λαού και η ανύψωσή του. Ο 21ος αιώνας θα σημάνει την επιστροφή στην αληθινή αρχιτεκτονική, την επιστροφή στον άνθρωπο. Επειδή, όπως και ολοκληρώνει ο Πικιώνης το δοκίμιό του: «…η αρχιτεκτονική ίσως περισσότερο από τις άλλες τέχνες μπορεί να δώσει την ποίηση στην καθημερινή μας ζωή».