Ένας αληθινός ποιητής
Του Κώστα Χατζηαντωνίου
Ο Sylvain Fabre- Coursac, Γάλλος ποιητής γεννημένος το 1980, με αφορμή το τελευταίο του βιβλίο La Flamme de Gandaliès (εκδόσεις L’ Harmattan), έδωσε μια συνέντευξη στην επιθεώρηση Philitt. Συνδυάζοντας θέματα με μια μυστική γλώσσα, στο σταυροδρόμι ποίησης και μυστικισμού (συχνά αιωρούμενος στα όρια της σιωπής με λευκές σελίδες, εκρήξεις φωτός κι ασυμμετρίες, σαν να πρέπει οι λέξεις συνεχώς να υποχωρούν μπροστά στην ουσία αυτού που περιγράφουν), ο Sylvain Fabre- Coursac ζωντανεύει την μοίρα των αφανών ηρώων, της Αντίστασης -μεταξύ αυτών του παππού του- αλλά και μιλάει με καθαρότητα για την αποστολή της ποίησης. Ποίησης που επιτυγχάνει την ένταση μεταξύ της διαφάνειας του μηνύματος και της αόρατης Πηγής του, έτσι ώστε το ποίημα να μην περιορίζεται στην ομορφιά του αλλά να ανοίγεται στο μη αναπαραστάσιμο.
Αντιγράφω εδώ δυο – τρεις απαντήσεις του.
***
«Η ποίηση πηγάζει από ένα ανώτερο τόπο, κι όμως αναβλύζει εδώ για να υψωθεί. Υπάρχει σε αυτήν ένα βαθύ αίνιγμα που δεν μπορώ να εξηγήσω. Το ποίημα είναι φτιαγμένο με μαχαίρι. Πρέπει λοιπόν να αποδεχτούμε την εξαφάνιση μπροστά στο κείμενο. Η αλήθεια του ποιήματος περνάει αναγκαστικά μέσα από την απόσυρση του ποιητή. Το άρρητο είναι μια παρουσία που πρέπει να διαφυλαχθεί, όχι ένα ζήτημα που πρέπει να επιλυθεί. Όπως ο σεσωσμένος σύντροφος, ο ποιητής στέκεται στην άκρη του κενού που άφησε ο μάρτυρας. Έτσι, η μεγαλύτερη ταπεινότητα είναι απαραίτητη για τον καλλιτέχνη, ο οποίος δεν θα μπορούσε να γεμίσει την απέραντη άβυσσο».
Σε μια επόμενη ερώτηση, για την σχέση ποίησης και προσευχής, ο Sylvain Fabre- Coursac απαντά:
«Η προσευχή είναι μια αναζήτηση. Η ποίηση εμβαθύνει στις σκιές για να φέρει στο φως το αόρατο και να το διατηρήσει, όσο μέτρια κι αν είναι η λαμπρότητά του. Και οι δύο αγκαλιάζονται καθώς ανεβαίνουν. Χωρίζονται στην κορυφή για να ακολουθήσουν τα δικά τους μονοπάτια. Το ποίημα κατακάθεται στην πυκνότητά του, η προσευχή υποχωρεί προς το απρόσιτο πρόσωπο. Η προσευχή είναι μια πράξη πίστης, η ποίηση, ένας φωτεινός φάρος. Η ποίηση διαλύει την περιβάλλουσα αναισθησία για να οδηγήσει σε άγνωστες ακτές. Και μερικές φορές, σε αυτή τη σκοτεινή περιπέτεια, ο αναγνώστης φέρνει στον ποιητή μια αλήθεια που δεν είχε υποψιαστεί. Η ποίηση ανοίγει τότε ένα μονοπάτι που ο αναγνώστης φωτίζει».
Κλείνοντας, και στην ερώτηση αν υπάρχει σήμερα κάποια μορφή αντίστασης που παραμένει απαραίτητη, και αν ναι, ποια μπορεί να είναι αυτή, ο Sylvain Fabre- Coursac αποκρίνεται:
«Περισσότερο από ποτέ, η αποστολή της ποίησης είναι να σώσει το ιερό κομμάτι της ανθρωπότητας: αυτή την αρχέγονη αθωότητα, μια εύθραυστη αλλά διαρκή σαφήνεια, την οποία οι σύγχρονες βαρβαρότητες καταπατούν αμείλικτα, εν μέσω αλγοριθμικής καταστροφής, κατοικίδιων όχλων, καλοπροαίρετων αλλά κτηνωδών κοινωνιών και σχολαστικά σχεδιασμένων σφαγών. Η ποίηση γεννιέται στο κατώφλι του κενού. Και είτε σε εξυψώνει είτε φεύγει και χάνεται».
Πηγή: Facebook
(Εμφανιστηκε 3 φορές, 3 εμφανίσεις σήμερα)
