«Τα λεφτά πάνε στα λεφτά.»
«Στον φτωχό φτώχεια, στον πλούσιο πλούτη.», «Το χρήμα προσκαλεί χρήμα και η δυστυχία προσκαλεί δυστυχία.», η ισπανική «Το χρήμα πάει στο χρήμα κι η ακαμωσιά στον άρχοντα.»
Ετικέτα: ελληνικές παροιμίες
«Ζυγίζει από τις ελαφριές.»
Εις μίαν επαρχιακήν πόλιν εγνώρισα κάποιον μεσίτην ελαφρόμυαλον, ο οποίος κατώρθωσε διά της εργασίας του να κάμη περιουσίαν. Τον άνθρωπον τούτον ήκουσα μίαν ημέραν να λέγη: «Εν όσω ήμουν φτωχός, ο κόσμος έλεγεν: «Ο Σπύρος είνε τρελός. — Τώρα που έκαμα περιουσίαν, ο κόσμος λέγει: — Ο κυρ Σπύρος είνε νευρικός».
«Τα πολλά γέλια φέρνουν κλάματα.»
«Πίσω από το γέλιο έρχεται το κλάμα.», «Η χαρά γυρίζει συχνά σε λύπη.», «Όταν η χαρά είναι στο σπίτι, η συμφορά είναι πίσω από την πόρτα.», «Όταν η ευχαρίστηση είναι στη σάλα, η δυσαρέσκεια είναι στη σκάλα.»
«Γραμματικός με το ραμπούσι.»
Πολλοί λαοί εκείνη την εποχή, γράφει ο Αθανάσιος Σταγειρίτης, «ήσαν άπειροι των μέτρων, σταθμών, πολιτείας, γεωργίας και πολέμου τακτικού. Περισσότερον των εκατόν δεν ήξευραν ν’ αριθμήσωσιν. Η αλλαγή του εμπορίου εγίνετο με τα φορτώματα. Τοιούτοι ήσαν και οι Τούρκοι.»
«Σπίτι μου, σπιτάκι μου, πορδοκαλυβάκι μου!»
«Κάλλια ‘χω ‘γω στο σπίτι μου ελιά και παξιμάδι, παρά στα ξένα ζάχαρη και να με ορίζουν άλλοι.», «Ας είν’ μικρό το σπίτι σου κι ας είν’ μοναχικό σου.»
«Να!»: Η ιστορία της μούντζας
Το φασκέλωμα λοιπόν, είναι η χειρονομία εκείνη η οποία γίνεται «δια της επιδείξεως της δεξιάς συνήθως χειρός, με εστραμμένην την παλάμην προς τον υβριζόμενον και διεσταλμένους ακτινοειδώς τους δακτύλους, ο δ΄υβρίζων συνοδεύει την χειρονομίαν ως επί το πλείστον με τας λέξεις ”να πέντε!” Εννοών τους δακτύλους» γι′ αυτό ο αριθμός πέντε είχε συνδεθεί με την υβριστική πράξη και «εθεωρήθη δυσώνυμος».
«Ο Θεός έδωσε την αρρώστια και τη γιατρειά.»
«Ώ φίλοι, / με δόλο, όχι με δύναμη· Κανένας ο φονιάς μου. / Κι αυτοί του απολογήθηκαν με λόγια φτερωμένα· / «Κανένας σα δε σ’ άγγιξε και μόνος σου σαν είσαι, / κακό που ο Δίας ο τρανός σου στέλνει, δεν ξεφεύγεις.
«Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!»
Προς νέους και άπειρους, οι οποίοι καυχώνται ότι μπορούν να κάνουν κάτι σπουδαίο, αλλά προφανώς ανώτερο από τις δυνάμεις τους, λέγεται και η λαϊκή παροιμία, «Θα πηδήξω, τάτα, να σε ιδώ παιδί μου!»
«Κάλλια να μας ακούνε, παρά να μας βλέπουνε.»
Η παροιμιώδης φράση του τίτλου σημαίνει ότι είναι καλύτερο μόνο ν’ ακούνε για μας, παρά να μας δουν και να γνωρίσουν ποιοι πραγματικά είμαστε· αν γνωρίσουμε από κοντά κάποιον άνθρωπο διάσημο και ονομαστό, θα τον βρούμε μάλλον υποδεέστερο της φήμης του.
«Μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου.»
Όταν οὖν ποιῇς ἐλεημοσύνην, μὴ σαλπίσῃς ἔμπροσθέν σου, ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ ποιοῦσιν ἐν ταῖς συναγωγαῖς καὶ ἐν ταῖς ρύμαις, ὅπως δοξασθῶσιν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων.
