Στο τέλος του 18ου αιώνα οι Έλληνες είχαν πεντακόσιες επιχειρήσεις στη Σμύρνη, πολλές από τις οποίες διατηρούσαν υποκαταστήματα στη Βιέννη, στην Τεργέστη, στο Λιβόρνο, στη Γένοβα, στο Άμστερνταμ και στο Παρίσι, στη Ρωσία και στα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας, στο Λονδίνο, το Μάντσεστερ και το Λίβερπουλ. «Το νέο μονοπώλιο της πολιτικής επέτρεψε σε πλούσιους Έλληνες εμπόρους, με έμμεσο τρόπο αν όχι με άμεσο, να επεκτείνουν το εμπόριό τους από τη Σμύρνη, τη Χίο και την Κωνσταντινούπολη, στις πόλεις Βιδίνι, Βελιγράδι, Σεράγεβο, Βουκουρέστι, Ιάσιο, Γαλάτσι, Μόσχα και Αστραχάν. Τους επέτρεψε μάλιστα να επεκτείνουν το εμπόριό τους και στη Δυτική Ευρώπη με την πρώτη 18 κατάλληλη ευκαιρία.

Από την άλλη πλευρά, ο συνεχής αγγλογαλλικός ανταγωνισμός για την παγκόσμια κυριαρχία στο εμπόριο, άνοιγε νέες προοπτικές για την ανάπτυξη του εμπορίου στην Ανατολική Μεσόγειο. Η απώλεια των γαλλικών αποικιών στη Β. Αμερική και στις Ινδίες, υποχρέωσε τη Γαλλία να συγκεντρώνει την προσοχή της στην Ανατολική Μεσόγειο, που παρουσίαζε από δω και μπρος ζωτικό ενδιαφέρον γι’ αυτήν και στην οποία το γαλλικό εμπόριο διατηρούσε την υπεροχή του. Πολυάριθμα υπομνήματα και εκθέσεις πρεσβευτών, προξένων και επιθεωρητών του εμπορίου απηχούν αυτό το πνεύμα.

Η «Οικονομική Αναγέννηση» του ελληνικού χώρου στον 18ο αιώνα