Όταν το άτομο δεν έχει ατομική υπόσταση, όταν μόνο το σύνολο έχει λόγο ύπαρξης, η προσωπικότητα εξαφανίζεται και αναλαμβάνει ο ωφελιμισμός να καθορίζει τη δράση και τη σκέψη. Το τι είναι καλό για το κράτος.

Στα τέλη του 1944, περίπου 10 μήνες πριν το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ιάπωνες είχαν ήδη αρχίσει να διαπιστώνουν ότι η στρατιωτική τους προσπάθεια θα οδηγούνταν σε ήττα. Τα όπλα και ο εξοπλισμός τους είχαν ελλείψεις, οι στρατιώτες λιγόστευαν δραματικά, και το ηθικό ήταν πεσμένο.

«Βλέπουμε λοιπόν πως ο πόλεμος δεν είναι μόνο πολιτική πράξη, αλλά γνήσιο πολιτικό όργανο, μια συνέχιση των πολιτικών σχέσεων, μια πραγματοποίησή τους μ’ άλλα μέσα. Εκείνο που μένει πάντα ιδιάζον στον πόλεμο προκύπτει καθαρά από τον ιδιάζοντα χαρακτήρα των μέσων που κινητοποιεί.»

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΗΡΘΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΙΣΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ ΤΟ 1912 Του Χρήστου Μ. Καραστέργιου    (Μέλος της πολιτισμικής ομάδας του «Κυττάρου Ιερισσού»)          «Ειπόντες (οι κάτοικοι της Ιερισσού) ότι πλέον δεν έχομεν ζωήν […]

Η τουρκική πλευρά γνωρίζει εξίσου καλά όσο και κάθε άλλος τη βασική αρχή της στρατηγικής: πρωταρχικός σκοπός του πολέμου δεν είναι η κατάληψη εδαφών αλλά η συντριβή των εχθρικών ενόπλων δυνάμεων· αν αυτή συντελεσθεί, τότε καταλαμβάνεις με την ησυχία σου όσα εδάφη θέλεις.

Οι Κούρδοι είναι εγκατεστημένοι εδώ και χιλιάδες χρόνια στην περιοχή που βρίσκεται ανάμεσα στον Καύκασο και τον Αραβο-περσικό κόλπο. Ο Ξενοφώντας στο έργο του «Η κάθοδος των μυρίων» είναι από τους πρώτους που περιγράφει αυτόν τον ορεσίβιο και ατίθασο πολεμικό λαό, αναφέροντας τους ως Καρδούχους.

Είναι δύσκολο να περιγράψουμε τις στιγμές χαράς, τον ενθουσιασμό του πλήθους αλλά και τις εικόνες των στρατιωτών που δάκρυζαν από συγκίνηση στη θέα των τέως υπόδουλων Ελλήνων, οι οποίοι έκλαιγαν από χαρά και απολάμβαναν ήδη την ελευθερία τους μετά από περίοδο τόσων αιώνων και τόσων γενεών, κατά την οποία έτρεφαν ακοίμητη την ελπίδα, ότι θα έρθει κάποτε η ιερή στιγμή της απελευθέρωσης.

Το 1947 οι Σιωνιστές κατόρθωσαν την εκπλήρωση ενός ονείρου δύο χιλιετιών, με την ίδρυση του Ισραήλ στη Γη της Επαγγελίας, ελπίζοντας ότι θα έδιναν στον πολύπαθο λαό τους ένα καταφύγιο από την δεισιδαιμονία και τον αντισημιτισμό που αντιμετώπιζαν στην Ευρώπη.

Το 70μ.Χ. το Ισραήλ έπαψε να θεωρείται χώρα των Εβραίων. Ήταν η χρονιά που οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ. Λίγο αργότερα, ο Αδριανός (78-138μ.Χ.) άλλαξε το όνομα της χώρας σε Παλαιστίνη όταν κατέπνιξε την εξέγερση των Εβραίων της περιοχής κατά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με στόχο να σβήσει τη μνήμη της Ιουδαίας.

Σε καμία άλλη περιοχή του κόσμου η διεθνής κοινότητα δεν βρίσκεται αντιμέτωπη με τόσο περίπλοκες καταστάσεις όσο στον Περσικό Κόλπο. Ελάχιστες περιοχές γνώρισαν την τελευταία τεσσαρακονταετία τέτοιας έκτασης καταρράκωση και καταστροφή. Η γειτνίαση διαφορετικών λαών, τα θρησκευτικά ζητήματα και βεβαίως το πετρέλαιο εξηγούν την κατάσταση αυτή.