Η Κούβα των αρχών της δεκαετίας του ΄50 αποτελούσε κλασικό δείγμα «μπανανίας». Την εξουσία κατείχε ένας διεφθαρμένος δικτάτορας, ο Φουλχένσιο Μπατίστα, ο οποίος κυβερνούσε αυταρχικά από το 1952 (για τις Η.Π.Α. ήταν απλώς ο… δικός τους δικτάτορας) έχοντας εκχωρήσει πλήθος προνομίων στις αμερικανικές εταιρίες, που εκμεταλλεύονταν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του νησιού, ενώ ο λαός ήταν παραδομένος στην έσχατη ένδεια.

«Επειδή ο κινηματικός συντηρητισμός σε τελευταία ανάλυση έχει στόχο την υπαναχώρηση από πολιτικές οι οποίες θίγουν μια περιορισμένη, πλούσια ελίτ, παρουσιάζει βασικά αντιδημοκρατικά χαρακτηριστικά».