Η αθηναϊκή ολιγαρχία, οι οπαδοί της «μικράς πλην τίμιας Ελλάδας» ήταν εξ αρχής αντίθετοι με τη μικρασιατική προοπτική του ελληνικού κράτους, ακόμη και πριν τον Παγκόσμιο Πόλεμο. Μία Μεγάλη Ελλάδα θα μετατόπιζε υποχρεωτικά το κέντρο βάρους του ελληνικού κράτους στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου, στη Σμύρνη και, ακολούθως, την Κωνσταντινούπολη. Σε ένα τέτοιο κράτος, οι διάφοροι σπιθαμιαίοι μικροκομματάρχες και παραγοντίσκοι δεν είχαν μέλλον.

Σε σχέδιο του Αλέκου Παπαδάτου και σενάριο του Τάσου Αποστολίδη η ζωή και η φιλοσοφική σκέψη του Αριστοτέλη μεταμορφώθηκαν σε κόμικ (εκδ. Ίκαρος).

Το καφενείο της πλατείας Αττικής έκλεισε, αλλά αρκετοί άλλοι αθηναϊκοί «παράδεισοι» επιβιώνουν ακόμα. Τα περισσότερα παλιά καφενεία θα τα βρείτε σε δευτερεύοντες δρόμους συνοικιών (για να αντέχονται τα ενοίκια)· όσο πιο λαϊκή η γειτονιά και καθηλωμένη η οικονομική της δραστηριότητα, τόσο περισσότερες οι πιθανότητες επιβίωσης ενός παραδοσιακού καφενείου στο Λεκανοπέδιο.

Ήταν δυο ξαδέρφια, χωριανοί μ’, κι είχαν μια ιταλικιά χειροβομπίδα, τότε που ’μασταν λιανοπαίδια, 15 χρονών, εκεί γύρα. Τ’ βάρ’γαν από ένα λιθάρι, αλλά δεν έσκασε. Κι όταν τ’ν πήρε το ένα το παιδί στα χέρια, τότε έσκασε! Δεν τ’ κόπ’καν δάχ’λα, αλλά απ’ τ’ λάμψη τυφλώθ’κε! Πάν’ τα φωτερά (μάτια)! Τά ’ταν τα μάτια του, αλλά δεν ήγλεπε ντιπ.

Δε δουλεύω το Σαββάτο, γιατί τρέχω απάνω κάτω / Κυριακή βγαίνω στην πόρτα και ρωτώ αν πιάνουν ρόκα.

Ξένε, παρά τον Γάγγην κείμαι Σάμιος ανήρ. Επί της τρισβαρβάρου ταύτης γης έζησα βίον άλγους, μόχθου, κι οιμωγής.

«Λέν’ τα πιδιά σήμιρα δε βρίσκουν δ’λειά κι κάθουντι… Ιγώ έκαμα ένα σουρό δ’λειές… Μέχρι κι στου Μισουλόγγι είχα πάει για μιρουκάματου… Δούλιψα σι νταμάρι… Μ’ είχαν διμένου μ’ αργανέλις (τριχιές) κι ιγώ έσπαγα του β’νό μι του κουμπρισέρ, για να φκιάσουν ασβέστη…».

Η παροχή της πνευματικής ιδιοκτησίας από ένα δικηγορικό γραφείο θα διασφαλίσει την ιδιωτικότητα των έργων σας. Είναι πολύ σημαντικό ένας άνθρωπος που έχει δημιουργήσει κάτι δικό του, με κόπο και αγάπη, να νιώθει την ασφάλεια πως κανείς δεν θα αντιγράψει το έργο του, χωρίς τη θέληση του. Όπως επίσης το πνευματικό δικαίωμα βοηθάει πολλούς ανθρώπους στη διασφάλιση καθαρών εσόδων και κερδών.

Τι; αυτός να συγγενεύσει με τους άρχοντες, με τα κάρβουνα, με τους κακούς ανθρώπους, που δεν έπαυεν η γλώσσα του Λομπάρδου να τους στολίζει; Ο παλαιός λόγος έλεγε: «Βούρλο με βούρλο, σπάρτο με σπάρτο.» Όποιος ήταν βούρλο, για λογαριασμό του· όποιος ήταν σπάρτο, για λόγου του. Τ’ ανακατώματα ποτέ δεν είναι καλά.

Ο Αμερικανός ανταποκριτής επικαλείται έμπειρους στρατιωτικούς παρατηρητές, οι οποίοι του επισημαίνουν ότι «τα τρία τέταρτα των μαχών στα αλβανικά σύνορα πραγματοποιούνται, επί του παρόντος, με ξιφολόγχες και τυφέκια, παρόμοια με εκείνα που χρησιμοποιούνταν πριν από είκοσι πέντε χρόνια. Οι μαρτυρίες των τραυματιών που επιστρέφουν από το μέτωπο υποδεικνύουν ότι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό των εχθροπραξιών είναι οι μάχες σώμα με σώμα».