Τόσες ’βδομάδες που κάθε Σάββατο ξυπνώ και φωνάζω «Σάββατο είναι, μη φοβάσαι» και ξεδιπλώνω στο ηλεκτρονικό χαρτί τις μύχιες σκέψεις μου, κι αυθυποβάλλομαι και προσπαθώ να είμαι αισιόδοξος, και λέω πως όλα θα φτιάξουν, κι ο καθένας μας θα πάρει, εν τέλει, αυτό που επιδίωξε, αυτό που ονειρεύτηκε, αυτό που αξίζει, επί της ουσίας κάνω ένα λογικό άλμα –δεν φοβάμαι να το πω-, ένα λάθος, ένα μεγάλο λάθος, διότι θεωρώ δεδομένο ότι αυτό που ο καθένας επιδίωξε είναι το ίδιο με αυτό που ήθελε και ονειρεύτηκε, κι αυτό που στο τέλος αξίζει.

Σάββατο είναι, μη Φοβάσαι… Επεισόδιο 12: Απόψε Σιωπηλοί… Γράφει ο Φώτης Μπατσίλας Τούτο το Σαββατόβραδο ας μείνουμε σιωπηλοί… Στο τελευταίο ράφι της βιβλιοθήκης του χωλλ, εκείνο με τους δίσκους, βρίσκονται οι δίσκοι του Νίκου Παπάζογλου. Τους έχω στη σειρά, πρώτα […]

Η εισαγωγή του βασιλευόμενου κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα Το φεγγάρι κομμάτια κι ο ήλιος μισός, Κύριε ελέησον! Ποιος νόμος παρανόμως μου κρύβει το φως; Δεν έχω μέσον! Δήμος Μούτσης Κείμενο: Παναγιώτης Κονδύλης Η εισαγωγή του βασιλευόμενου κοινοβουλευτισμού στον Ελλαδικό χώρο, μετά […]

Σάββατο είναι, μη Φοβάσαι… Επεισόδιο 10: Δύσκολη Εποχή (Μικρές Ερωτικές Ιστορίες για την Αρχή και το Τέλος) Γράφει ο Φώτης Μπατσίλας Η εποχή μας είναι δύσκολη, αντιερωτική, λένε κάποιοι, μα εγώ διαφωνώ και θα σου επαναλάβω Σάββατο Είναι, μη Φοβάσαι, […]

Σάββατο είναι, μη Φοβάσαι… Επεισόδιο 9: Έρωτας τον Σεπτέμβριο Γράφει ο Φώτης Μπατσίλας Γυρίσαμε όλοι! Βγαίνω 11 το βράδυ στο μπαλκόνι και βλέπω στην απέναντι πολυκατοικία τα φώτα αναμμένα σ’ όλα τα διαμερίσματα. Συνταξιούχοι, εργαζόμενοι, φοιτητές, όλοι εδώ, τα κεφάλια […]

«Ιεροτελεστία της Άνοιξης» Όταν η «Ιεροτελεστία της Άνοιξης» παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Παρίσι, ο Ιγκορ Στραβίνσκι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει έξαλλος το Theatre des Champses – Elysees υπό τα γιουχαΐσματα του κοινού που παρακολουθούσε την παγκόσμια πρεμιέρα του έργου σε […]

Από τον πολιτικό στίχο και την αριστερά έφτασε να «τυλίγεται» με σημαίες, να εμφανίζεται με πρωταγωνιστές από τραγουδοριάλιτι (Καλομοίρα) και να τραγουδά για τους Ολυμπιακούς Αγώνες με το Χατζηγιάννη. Κάπως έτσι έφτασε και στο καλλιτεχνικό ναδίρ που αποθεώνεται με το δίσκο «Ξενοδοχείο» που φιλοξενεί τραγικές διασκευές ξένων τραγουδιών, φυσικά με τεράστια εμπορική επιτυχία. Ε λοιπόν, αυτή η κατηγορία των πρώην ποιοτικών και νυν τίποτα είναι ίσως η πιο επικίνδυνη απ’ όλες γιατί όχι μόνο νομιμοποιεί τον ευτελισμό, αλλά τον παγιώνει διαμορφώνοντας στρεβλά καλλιτεχνικά κριτήρια από το ύψος μιας γερασμένης αυθεντίας.

Το καλλιτεχνικό ανάστημα αυτού του παράλληλου κόσμου κι ο Πετρόπουλος είναι ο άνθρωπος που τον σκιαγραφεί. Η «Ρεμπετολογία», «Τα καλιαρντά», «Το άγιο χασισάκι», «Το μπουρδέλο» κτλ. είναι η προσωπική εστίαση του Πετρόπουλου μέσα στην ιστορία ή αλλιώς η άλλη όψη της λαογραφίας, η όψη που θα μείνει για πάντα έξω από τα πανεπιστήμια, γιατί ανήκει έξω από κάθε εθνική συνείδηση: «Οι ευρωπαίοι τουρίστες ταυτίζουν το μπουζούκι με την Ελλάδα. Το μπουζούκι δεν ταυτίζεται με την Ελλάδα, αλλά με τα ρεμπέτικα».

Σάββατο είναι, μη Φοβάσαι… Επεισόδιο 8: Ένα Καλοκαίρι Άκρως Επικίνδυνο… Γράφει ο Φώτης Μπατσίλας Θα γράψω ένα κείμενο σαν ραδιοφωνική εκπομπή, για το Καλοκαίρι που έφυγε, για το ωραίο Καλοκαίρι που χάνεται στο θλιβερό Φθινόπωρο, για τις προσδοκίες που διαψεύστηκαν, […]

Ο Έρικ Μπάρτον, το ροκ και οι βιομηχανίες Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Γεννημένος τον Μάιο του 41 ο Έρικ Μπάρτον ή Μπέρντον – όπως αυτοσυστήνεται – συνεχίζει ακόμα τις εμφανίσεις (πριν 5 χρόνια – αν δεν κάνω λάθος – ξανάρθε […]