Σε όλες τις κρίσιμες πρώτες στιγμές του πολέμου αυτό που επικράτησε στο στράτευμα ήταν «γενική ακυβερνησία και παραλυσία».

ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΙΠΩΘΕΙ πως «η Ελλάδα είναι η χώρα της τραγωδίας». Όχι μόνο επειδή εδώ γεννήθηκε το ύπατο θεατρικό είδος, αλλά κι επειδή η ίδια η χώρα μας έφερε πάντα όλα τα τραγικά χαρακτηριστικά και στίγματα.

Η επικράτηση της φιλελεύθερης Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη στις ευρωεκλογές και, κατά πάσα πιθανότητα, στις επερχόμενες εκλογές, δεν σηματοδοτεί, αλλά εκφράζει μιαν ανατροπή. Αυτή που έχει συντελεστεί τα προηγούμενα χρόνια και μένει να αποτυπωθεί στις κάλπες.

Ο πολίτης φτάνοντας στην κάλπη είναι ειλικρινής, ξέρει πως είτε θα ψηφίσει κάποιον ανώτερο από αυτόν είτε τον εαυτό του, όποιον του μοιάζει, όχι εκείνον που θα τον προχωρήσει. Κι εγώ λέω: «Ρε φίλε, δεν είσαι τέλειος, ψήφισε κάποιον καλύτερό σου».

Αν μπορείς να δώσεις στην αγροτιά μηχανές, μ’ αυτό θα την ανεβάσεις, και όταν τις δώσεις μηχανές ή εξηλεκτρισμό, τότε θα εξοντωθούν δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες μικροκουλάκοι. Ωσότου δεν μπορείς να τα δώσεις αυτά, δώσε της κάποια ποσότητα εμπορευμάτων.

Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι η διάσωση της Αριστεράς, την οποία επιλέγουν κάποιοι για να δικαιολογήσουν την αδικαιολόγητη προσχώρησή τους στο εγχείρημα Βαρουφάκη, αλλά η ενότητα του λαού, ως μόνη απάντηση στην κρίση του έθνους μας που γιγαντώνεται.

Τα σύγχρονα κόμματα εξουσίας, ακολουθούν τις τελευταίες τρεις δεκαετίες μια κίνηση που τα απομακρύνει από την κοινωνία και τα φέρνει πιο κοντά στο κράτος.

Για να είμαστε λοιπόν ακριβείς θα έπρεπε να χαρακτηρίσουμε το τέλος των ιδεολογιών ως μερική επιστροφή στο ζωικό βασίλειο. Αν είναι ωραίο και ευκταίο να φθάσει ως εκεί ο αποχαιρετισμός από την Ουτοπία, παραμένει βέβαια ζήτημα γούστου.

«Οι καλοί θεσμοί που δεν έχουνε στήριγμα στρατιωτικό ξεφτίζουνε το ίδιο μ’ ένα περήφανο, βασιλικό αρχοντικό, καταστόλιστο με πετράδια και χρυσάφι, που όμως είναι ξέσκεπο και δεν έχει τίποτα να το φυλάξει απ’ τη βροχή.»

Η ανάδυση της κίνησης Βαρουφάκη, με όλο το μηντιακό ταρατατζούμ που τη συνοδεύει, αποτελεί μια προσπάθεια «να τοποθετηθεί» μια ελεγχόμενη από το διεθνές και εγχώριο σύστημα πολιτική κίνηση η οποία θα μπορέσει να ελέγξει και να αποπροσανατολίσει δυνάμεις που αναπόφευκτα θα απελευθερωθούν από την αποδρομή του ΣΥΡΙΖΑ.