Η Ελλάδα δεν μπορεί βέβαια να γίνει Ταϊβάν· ούτε “Δανία του Νότου… Μπορεί όμως να κάνει “αντίστροφη μηχανική”…, να υπερβούμε την αδράνεια που μας αποβλακώνει πολιτικά, και μας κάνει μικρούς και αναντίστοιχους με το ιστορικό κατώφλι που βρισκόμαστε.

Ο Νικολό Μακιαβέλι (1469-1527) γεννήθηκε στη Φλωρεντία· ήταν γιος του νομομαθούς Μπερνάρντο Μακιαβέλι και της Μπαρτολομέα Νέλι. Ο Μπερνάρντο καταγόταν από παλιά αριστοκρατική οικογένεια και οι πρόγονοί του αναδείχτηκαν σε υψηλά αξιώματα της πόλης κατά τον 14ο αιώνα· ωστόσο, η παλαιά γενιά είχε ξεπέσει και ο ίδιος δεν ήταν πλέον «αριστοκράτης» αλλά ούτε και «ποπολάρος»· εργάστηκε ως απλός δικηγόρος.

Η περίοδος 1941-1944 έχει δύο όψεις. Η μία, η πιο γνωστή, είναι αυτή της κατοχής και της εθνικής αντίστασης. Η άλλη, λιγότερο γνωστή, σφραγίζεται από τον αγώνα και την αγωνία των δυνάμεων που διαφεύγοντας στη Μ. Ανατολή, αποτέλεσαν πυρήνα των εξόριστων κυβερνήσεων και υπερασπίστηκαν την εθνική δημοκρατική προοπτική σε τέσσερα επίπεδα: ενάντια στις δωσιλογικές κυβερνήσεις των Αθηνών, ενάντια στις επιδιώξεις των μοναρχικών (παρότι συνυπήρχαν στην εξορία και στην πολεμική προσπάθεια), ενάντια στα σχέδια του ΚΚΕ (που πέτυχε χάρη στην εθνική αντίσταση να αποκτήσει βαρύνοντα πολιτικό ρόλο) αλλά και ενάντια στα σχέδια της Αγγλίας για ανανέωση των σχέσεων εξάρτησης μετά τον πόλεμο.

Μπορεί ο Ντόναλτ Τραμπ να έχει μεταβάλει σε σημαία του την αντιπαράθεσή του με την Κίνα, ωστόσο, η δασμολογική του πολιτική μέχρι τώρα συσκοτίζει ένα υπαρκτό πρόβλημα. Το οποίο προκύπτει από την ανάδυση του σινικού γίγαντα.

Από την ένταξη στην Ε.Ε., η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής βιομηχανίας μειωνόταν, ως αποτέλεσμα των αρχικών δομικών αδυναμιών, του πρότερου ισχυρού προστατευτισμού και της ανεπαρκούς προενταξιακής προετοιμασίας.  Πέρα από ημιτελείς απόπειρες (δεκαετία του ’80) και γενικόλογες διακηρύξεις, το πρόβλημα ουδέποτε αντιμετωπίστηκε σοβαρά και ενώ ο ρυθμός συνολικά της οικονομικής μεγέθυνσης έφθασε στη δεκαετία του ’90 να είναι ο υψηλότερος στην Ένωση με εξαίρεση την Ιρλανδία, η ανταγωνιστικότητα μειωνόταν: η εξαγωγική επίδοση της βιομηχανίας ήταν μόνο ~30% και η εισαγωγική διείσδυση στον τομέα 50%, με αποτέλεσμα έναν σύνθετο δείκτη ανταγωνιστικότητας της βιομηχανίας 0.58, όταν ήταν 1.45 στην Ιρλανδία, 1.15 στη Γερμανία, 0.82 στην Ισπανία.

Η Ελλάδα μετεωρίζεται επικίνδυνα. Κάνει διαρκώς ένα βήμα μπρος και δύο βήματα πίσω. Μάλιστα όχι σε σταθερό έδαφος αλλά στο τεντωμένο σκοινί των καταιγιστικών γεωπολιτικών εξελίξεων που πυροδοτήθηκαν με τη νέα χρονιά. Και στην εγχώρια πολιτική ζωή, αντί να προχωρήσουμε γρήγορα στην υπόθεση των Τεμπών με τα αυτονόητα –απόδοση πολιτικών ευθυνών, ολοκλήρωση των διαδικασιών για την απονομή δικαιοσύνης και κάθαρση, αναδιοργάνωση του σιδηροδρόμου– ώστε να αφιερωθούμε απερίσπαστοι στον αγώνα που πρέπει να δώσει η χώρα για διεκδικήσει το μέλλον της στην νέα παγκόσμια κατάσταση που αναδύεται, ασχολούμαστε με το… email του Τριαντόπουλου.

Βρισκόμαστε άραγε μπροστά σε ένα νέο Σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ με στόχο το ξεδόντιασμα της Ευρώπης; Τότε, τα «αντιφασιστικά μέτωπα» στην Ευρώπη εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας διότι δεν συνέφεραν τον Στάλιν, παρά την όντως εντεινόμενη φασιστική απειλή. Σήμερα βλέπουμε τους αντιαμερικανούς και αντισιωνιστές «αγωνιστές» που έδιναν «τα πάντα» για τη Γάζα,–στηρίζοντας μάλιστα ανοιχτά και ξεδιάντροπα τη Χαμάς–, να έχουν αιφνιδίως σιγήσει. Και αυτό τη στιγμή που ο Τραμπ προωθεί ένα σχέδιο εξανδραποδισμού των Παλαιστινίων το οποίο δεν είχε καν τολμήσει να διατυπώσει ο Νετανιάχου! 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, μετά τον δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο και τον Ψυχρό Πόλεμο που ακολούθησε, είχαν προκρίνει μια πολιτική ενίσχυσης της Ευρώπης, με την ΕΟΚ και τη συγκρότηση του ΝΑΤΟ, ώστε να αντιμετωπιστεί η σοβιετική απειλή. Σήμερα όμως –τουλάχιστον η διοίκηση Τραμπ αλλά όχι μόνο– βλέπει μια ομοσπονδιακά ενωμένη Ευρώπη ως βασικό εμπορικό οικονομικό και γεωπολιτικό αντίπαλο.

Το πολιτικό πρόβλημα της χώρας, επομένως, ως προς αυτό που λέμε εκσυγχρονισμός, αποτελεσματικότητα του ελληνικού κράτους, δυνατότητα να αναπτύσσει στρατηγικές κατευθύνσεις, είναι εμφανές. Καμία πολιτική δύναμη δε, δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει –κι αυτό φαίνεται τώρα και στην εικόνα που δίνουν οι δημοσκοπήσεις. Κυριαρχεί η κονιορτοποίηση του πολιτικού σκηνικού, η προοπτική της ακυβερνησίας. Κι αυτό παρά τις αυτάρεσκες εξαγγελίες των προηγούμενων χρόνων ότι «τα δύσκολα βρίσκονται πίσω μας».

Το σύνολο της δικογραφίας της υπόθεσης εδώ και δυο χρόνια βρίσκεται στα χέρια ενός έγκριτου εφέτη ανακριτή στη Λάρισα, ο οποίος συλλέγει όλα τα στοιχεία του φακέλου της υπόθεσης, περιλαμβανομένων 250 από τα 300 αιτήματα διερεύνησης από τις οικογένειες των θυμάτων. Στοιχεία της δικογραφίας αποτελούν μεταξύ άλλων και το πόρισμα του, εκπροσώπου των οικογενειών των θυμάτων, κου Κοκοτσάκη και της ομάδας του, πορίσματα ιατροδικαστών, μαρτυρίες, προανακριτικό υλικό κλπ. Μοναδική ίσως εκκρεμότητα στην παρούσα φάση αποτελεί το πόρισμα του ΕΜΠ μετά από το οποίο ο ανακριτής οφείλει να ολοκληρώσει την ογκώδη έκθεση του και να την αποστείλει στον εισαγγελέα, ο οποίος θα συντάξει το κατηγορητήριο και θα ορίσει την δίκη.