Η μέρα που μπήκαν οι τσέτες στην Σμύρνη. Η μέρα που έσβησε το όραμα νέας ζωής και νέου πολιτισμού που θεμελιώνονταν στην Ελληνική Ανατολή.

Ένας Έλληνας στρατιώτης θυμάται: οι επιχειρήσεις του 1948

Ένας Έλληνας στρατιώτης θυμάται: η επιστράτευση του 1947, οι ΜΑΥδες και η οργάνωση ΠΑΟ

Ένας Έλληνας στρατιώτης θυμάται: η προσφυγιά, το σχολείο και ο πόλεμος του 1940

Το σύστημα εγκλεισμού των γυναικών εγκαταστάθηκε σταδιακά, μέχρι που απαγορεύτηκε η παρουσία τους στον δημόσιο χώρο, ήδη από την εφηβεία, επομένως και στον χώρο της γνώσης και του πολιτισμού, της εργασίας και του ελεύθερου χρόνου. Για όσους ήθελαν να επιβάλουν αυτό το σύστημα, έπρεπε να αποτρέψουν την ανάμειξη των φύλων και ο μόνος τρόπος για να το επιτύχουν ήταν να αποκλείσουν όχι τους άνδρες αλλά τις γυναίκες.

Μια λιγότερο γνωστή μαρτυρία του 1821 για τον θάνατο του Καπετάν Αντρούτσου (πατέρα του Οδυσσέα)

Η Μοσχόπολη και ο “ληστρικός τρόπος παραγωγής”

Ο Παλαμήδης και το κάθαρμα της Ιθάκης

Η πρώτη επέμβαση της CIA στα εσωτερικά ενός κυρίαρχου κράτους, παρότι χαρακτηρίστηκε από επιπολαιότητα και ερασιτεχνισμό, πέτυχε τον βασικό της στόχο, που ήταν η απομάκρυνση ενός προέδρου που επέμενε να θέτει σε πρώτη προτεραιότητα τα συμφέροντα της χώρας του ενάντια στα συμφέροντα των ξένων πολυεθνικών που νέμονταν τον εθνικό πλούτο του Ιράν. Αμέσως μετά τον «θρίαμβο» της CIA η AIOC μπορεί να μην έχασε εντελώς την προνομιακή εκμετάλλευση του ιρανικού πετρελαίου, αναγκάστηκε όμως να μοιραστεί τον άφθονο «μαύρο χρυσό» του Ιράν με αμερικανικές εταιρίες, όπως την Gulf oil, την Standard oil, την Texaco και την Mobil, που απέκτησαν το 40% στην διαχείριση των αποθεμάτων της χώρας.

Όταν ξέσπασε η τουρκική επίθεση στην εξέχουσα του Αφιόν Καραχισάρ στις 13 Αυγούστου 1922, το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων υπό τον Ν. Πλαστήρα, αποτελούσε εφεδρεία του Α’. Σώματος Στρατού. Η άμεση επέμβασή του, την ίδια ημέρα, υπήρξε καίριας σημασίας στην αποτροπή της άμεσης κατάρρευσης, αφού κάλυψε, με την απαράμιλλη ορμή του αλλά και τρομερές απώλειες, το κενό που άφησε στον πιο κρίσιμο τομέα του μετώπου, η διάλυση και η φυγή άλλων συνταγμάτων. Μέσα στην γενική παράλυση όμως, όταν την επομένη, 14 Αυγούστου, αποφασίζεται η σύμπτυξη της στρατιάς και η εγκατάλειψη του Αφιόν, ουδείς λαμβάνει μέριμνα να ενημερώσει τον Πλαστήρα και το 5/42 που συνεχίζουν επί ώρες να μάχονται μόνοι και έσχατοι.