«Οι περισσότεροι Αμερικανοί πιστεύουν ότι οι ΗΠΑ είναι μακρόθεν πιο γενναιόδωρη χώρα στον κόσμο, όταν πρόκειται να βοηθήσουν τους λιγότερο τυχερούς, στις αναπτυσσόμενες χώρες. Αυτό δεν αληθεύει. Η εξωτερική βοήθεια των ΗΠΑ αντιστοιχεί μόνο στο 0,1% του Ακαθάριστου Εθνικού Εισοδήματός μας ή στο ένα τρίτο της Ευρωπαϊκής βοήθειας».

Το πιθανότερο είναι ασφαλώς η τελική νίκη Μακρόν, άλλωστε αυτό «βλέπουν και οι αγορές» και αυτό θα επιδιώξει πάση θυσία το ευρωπαϊκό κατεστημένο του ολιγαρχικού κοινοβουλευτισμού, από τη Δεξιά έως την Πρασινοαριστερά. Όμως, σίγουρα δεν πρόκειται για επανάληψη της μονομαχίας Ζακ Σιράκ-Ζαν Μαρί Λεπέν, του 2002, όπου κέρδισε άνετα ο Σιράκ σαν το, αν και δύσοσμο, «μικρότερο κακό».

Οι απόψεις αυτές του Μακιαβέλλι —παρμένες ξεκρέμαστα και χωρίς να συνδυάζονται με τα’ άλλα του έργα ή και με τη βαθύτερη πρόθεση του «Ηγεμόνα», μια πρόθεση που αποκαλύπτεται στο τελευταίο κεφάλαιο του έργου— έδωσαν αφορμή στη γένεση της έννοιας του «μακιαβελλισμού», μιας έννοιας που δυσφημεί τον Μακιαβέλλι.

Στις εικόνες που ακολουθούν φαίνεται μια εμμονή στη χρήση όπλων ως παραδείγματα για την εκμάθηση αγγλικών φθόγγων, και θρησκευτικών συμβόλων

Όλα αυτά συμβαίνουν στις παραμονές του εορτασμού της συμπλήρωσης 105 ετών από την γέννηση του γενάρχη του καθεστώτος της Πιονγκγιανγκ Kim Il-Sung και, σε ό,τι αφορά το Πεκίνο, καθ’ οδόν προς το κομματικό συνέδριο του φθινοπώρου, όπου η εξουσία του Xi Jinping αναμένεται να ενισχυθεί έτι περαιτέρω.

Οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Πολωνία τα χαράματα της 1ης Σεπτεμβρίου 1939. Η βρετανική κήρυξη πολέμου καθυστέρησε -επειδή το ζήτησαν οι Γάλλοι- ως τις 12 το μεσημέρι της 3ης Σεπτεμβρίου· στις 5 μ.μ. ακολούθησαν και οι Γάλλοι.

Η επέτειος των 60 χρόνων από την υπογραφή της ίδρυσης της ΕΟΚ/ΕΕ εορτάστηκε την 25η Μαρτίου 2017 με λαμπρές εκδηλώσεις από τα 27 κράτη-μέλη εις την ειδική Σύνοδο Κορυφής εις την Ρώμη με την υπογραφή της Διακήρυξης των Αξιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με ανούσιες διαβουλεύσεις, ανεφάρμοστες υποσχέσεις και νέες διαβεβαιώσεις, οι οποίες δεν σηματοδοτούν παρά ένα ομιχλώδες σταθμό για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

«Επειδή ο κινηματικός συντηρητισμός σε τελευταία ανάλυση έχει στόχο την υπαναχώρηση από πολιτικές οι οποίες θίγουν μια περιορισμένη, πλούσια ελίτ, παρουσιάζει βασικά αντιδημοκρατικά χαρακτηριστικά».

Η πολιτική και ο πόλεμος μπορούν λοιπόν να υπαχθούν από κοινού στην ευρύτερη έννοια «σύγκρουση», και τούτο εξηγεί την ουσιώδη τους συγγένεια, η οποία με τη σειρά της κάνει κατανοητή τη θέση ότι η πολιτική είναι «ο κόλπος, μέσα στον οποίο αναπτύσσεται ο πόλεμος»

Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Θα έπρεπε κάποιοι/ες να εκλέξουν άλλους ανθρώπους, όπως πρότεινε κάποτε ο Μπρεχτ; Σίγουρα, όχι.