Η επικράτηση της φιλελεύθερης Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη στις ευρωεκλογές και, κατά πάσα πιθανότητα, στις επερχόμενες εκλογές, δεν σηματοδοτεί, αλλά εκφράζει μιαν ανατροπή. Αυτή που έχει συντελεστεί τα προηγούμενα χρόνια και μένει να αποτυπωθεί στις κάλπες.

Η ήμερη βελανιδιά ενάντια στις πυρκαγιές στη λειψυδρία και στην ερημοποίηση

Ο πολίτης φτάνοντας στην κάλπη είναι ειλικρινής, ξέρει πως είτε θα ψηφίσει κάποιον ανώτερο από αυτόν είτε τον εαυτό του, όποιον του μοιάζει, όχι εκείνον που θα τον προχωρήσει. Κι εγώ λέω: «Ρε φίλε, δεν είσαι τέλειος, ψήφισε κάποιον καλύτερό σου».

Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι η διάσωση της Αριστεράς, την οποία επιλέγουν κάποιοι για να δικαιολογήσουν την αδικαιολόγητη προσχώρησή τους στο εγχείρημα Βαρουφάκη, αλλά η ενότητα του λαού, ως μόνη απάντηση στην κρίση του έθνους μας που γιγαντώνεται.

Ο Λένιν ήξερε ότι το καθεστώς έπρεπε να δώσει άμεσες λύσεις κυρίως στο ζήτημα του επισιτισμού, γιατί διαφορετικά θα κινδύνευε. Ήξερε επίσης ότι ο αγροτικός πληθυσμός στο μεγαλύτερο μέρος του ήταν δυσαρεστημένος από τις επιτάξεις.

Μια ξενιτεμένη Ελληνίδα για τα φαινόμενα της πολιτικής ζωής

Η Δήλος «ξαναζωντανεύει» -Ποσό ρεκόρ 4,5 εκατ. από το ΕΣΠΑ για το ιερό νησί

«Υμείς εστέ το άλας της γης…» Γράφει ο Δημήτρης Τζήκας Πρόκειται για εκκλησιαστική φράση που είπε ο Κύριος στους μαθητές του: «Υμείς εστέ το άλας της γης· εάν δε το άλας μωρανθή, εν τίνι αλισθήσεται.»[1] Η μεταφορά έχει σχέση με […]

Για να είμαστε λοιπόν ακριβείς θα έπρεπε να χαρακτηρίσουμε το τέλος των ιδεολογιών ως μερική επιστροφή στο ζωικό βασίλειο. Αν είναι ωραίο και ευκταίο να φθάσει ως εκεί ο αποχαιρετισμός από την Ουτοπία, παραμένει βέβαια ζήτημα γούστου.

«Οι καλοί θεσμοί που δεν έχουνε στήριγμα στρατιωτικό ξεφτίζουνε το ίδιο μ’ ένα περήφανο, βασιλικό αρχοντικό, καταστόλιστο με πετράδια και χρυσάφι, που όμως είναι ξέσκεπο και δεν έχει τίποτα να το φυλάξει απ’ τη βροχή.»