Η εικόνα πιθανολογείται ότι αποτελεί έργο του μεγαλύτερου νεοέλληνα ζωγράφου, του Κρητικού Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, πριν φύγει από το νησί για να γίνει ο διάσημος σε όλο τον κόσμο ζωγράφος με το όνομα Γκρέκο.

Άρα, τι επιλογές έχουμε: Η μία είναι να αφεθεί η χώρα στη φθίνουσα πορεία της, με αποτέλεσμα τη δορυφοροποίησή της. Αυτό το έχουμε ξαναζήσει επί Βυζαντίου τότε που οι σουλτάνοι ενέκριναν ποιος θα γίνει αυτοκράτορας. Τότε που ο σουλτάνος έπαιρνε μαζί του τον αυτοκράτορα για να πολιορκήσει ελληνικές πόλεις στη Μικρά Ασία. Κάπου εκεί πάει το πράγμα.

Έχουμε μπροστά μας ένα κρισιμότατο σταυροδρόμι. Ή θα διεκδικήσουμε τον εαυτό μας εκ νέου διά της αντιστάσεως απέναντι στον τουρκικό ηγεμονισμό ή θα εγκλωβιστούμε σε μία κίνηση απαξίωσης και έκλειψης της Ελλάδος από το γεωπολιτικό γίγνεσθαι και εξαφάνισής της από τον κόσμο και την ιστορία…

Ο Αριστοτέλης προσεγγίζοντας το ζήτημα της δικαιοσύνης, πριν από όλα ξεκαθαρίζει τι είναι δίκαιο: «Ξεκινούμε καταρχήν από το τι είναι δίκαιο· το δίκαιο είναι δύο ειδών· πρώτο είναι το “κατά νόμον δίκαιο”. Δίκαια, λένε οι άνθρωποι, είναι όσα επιτάσσει ο νόμος. Και ο νόμος επιτάσσει να πράττουμε τα ανδρεία, τα σώφρονα και με ένα λόγο όσα αντιστοιχούν στις αρετές»

Όταν κάποιος ακούει κάτι για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, το πρώτο όνομα, που του «έρχεται» στο μυαλό, είναι ένα: «Σπύρος Λούης» (1872-1940). Ο Λούης ήταν ένας φτωχός αγρότης, ενώ εξασκούσε, παράλληλα, το επάγγελμα του «νερουλά».[5] Ήταν, συνεπώς, αδύνατον να έχει κάποια σχέση με τον αθλητισμό, πόσο μάλλον σε τέτοιο υψηλό επίπεδο.

Επισκεφτήκαμε στο Μαρόκο τη Φεζ, μια πόλη με μεγάλη ιστορία που αποτελούσε πάντα το μήλο της έριδας για τους ισχυρούς της γης… Θα μου πείτε ήταν η πρώτη ή η τελευταία που της προόριζαν μια τέτοια τύχη;

Σή­με­ρα, η πραγ­μα­τι­κή αμ­φι­σβή­τη­ση εί­ναι η αμ­φι­σβή­τη­ση της Νέ­ας Τά­ξης. Εί­ναι η αμ­φι­σβή­τη­ση του κό­σμου των δια­συν­δε­δε­μέ­νων χρη­μα­τι­στη­ρί­ων, των γιά­πη­δων που δεν έ­χουν γλώσ­σα, τό­πο, λα­ό. Εί­ναι η αμ­φι­σβή­τη­ση ε­κεί­νων που με­τέ­βα­λαν τα πα­λιά συν­θή­μα­τα του Πο­λυ­τε­χνεί­ου σε ό­χη­μα α­νά­δει­ξης και κυ­ριαρ­χί­ας.

Μέχρι το 1989, τα Ιουλιανά του 1965 και η αποστασία, η δικτατορία του 1967, η κατάληψη του Πολυτεχνείου και της Νομικής του 1973, η ένοπλη αντιπαράθεση του ‘45-’49, ήταν ιδεολογικά στοιχεία μιας πραγματικής πολιτικής και κομματικής στράτευσης των ανθρώπων στην μια ή την άλλη παράταξη.

Δουλειά υπάρχει πολλή και πραγματικά τα προγράμματα Κοινωφελούς Εργασίας θα μπορούσαν, στη φάση που είμαστε, να αποτελέσουν ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο ανάκαμψης, με την προϋπόθεση ενός ελάχιστα σοβαρού σχεδιασμού. Και με την προϋπόθεση βέβαια ότι ο Νεοέλληνας θα αποφασίσει να ιδρώσει ξανά!

Η επαύξηση της αποτρεπτικής ισχύος στο Αιγαίο έναντι του Τουρκικού αναθεωρητισμού και των συναφών προκλήσεων, απαιτεί την λήψη στοχευμένων μέτρων. Στο πλαίσιο αυτών και αναφορικά με τη «ναυτική» διάσταση της αποτροπής, απαιτείται η προμήθεια κατάλληλων πλοίων, συστημάτων, καθώς και η απόκτηση συγκεκριμένων υποδομών.